Bölümler 25Şu an: XIX
- 1 Yürek Burgusu1.979 kelime
- 2 I1.154 kelime
- 3 II1.019 kelime
- 4 III1.419 kelime
- 5 IV1.408 kelime
- 6 V926 kelime
- 7 VI1.837 kelime
- 8 VII1.063 kelime
- 9 VIII1.329 kelime
- 10 IX1.363 kelime
- 11 X1.148 kelime
- 12 XI981 kelime
- 13 XII805 kelime
- 14 XIII1.342 kelime
- 15 XIV960 kelime
- 16 XV755 kelime
- 17 XVI692 kelime
- 18 XVII1.111 kelime
- 19 XVIII822 kelime
- 20 XIX891 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 XX1.227 kelime
- 22 XXI1.532 kelime
- 23 XXII963 kelime
- 24 XXIII986 kelime
- 25 XXIV1.372 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIX
Bly’de göl dedikleri yere doğruca gittik. Herhâlde doğru adlandırıyorlardı; gerçi şimdi düşünüyorum da, belki de burası benim dünyayı az görmüş gözlerime göründüğünden daha sıradan bir su birikintisiydi. Göller konusundaki deneyimim azdı. Bly’nin göleti ise, öğrencilerimin koruması altında, orada kullanmamız için bağlı duran düz tabanlı eski kayıkla birkaç kez açılmayı kabul ettiğimde, hem büyüklüğüyle hem de dalgalılığıyla beni etkilemişti. Genellikle kayığa binilen yer evden yarım mil uzaktaydı; ama Flora nerede olursa olsun eve yakın olmadığından emindim. Küçük bir macera için kaçıp gitmemişti; onunla gölet kıyısında paylaştığım o büyük olay gününden beri, yürüyüşlerimizde en çok hangi yöne yöneldiğini fark etmiştim. Bayan Grose’a adımlarını şimdi o kadar belirgin biçimde bu yöne çevirmemin nedeni buydu; bunu anlayınca tedirginlikle direnmeye başlaması, hâlâ kafasının karışık olduğunu gösteriyordu. “Suya mı gidiyorsunuz, hanımefendi? Kızın orada olduğunu mu düşünüyorsunuz—?”
“Olabilir; sanırım derinliği hiçbir yerde pek fazla değil. Ama bence en olası yer, geçen gün birlikte görüp size anlattığım şeyi gördüğümüz nokta.”
“Görmemiş gibi yaptığı yer mi?”
“O şaşırtıcı soğukkanlılıkla mı? Yalnız başına geri gitmek istediğinden hep emin oldum. Şimdi de ağabeyi bunu onun için ayarladı.”
Bayan Grose olduğu yerde durmuştu. “Gerçekten onlardan söz ettiklerini mi sanıyorsunuz?”
Buna güvenle karşılık verebilirdim! “Duyacak olsak bizi dehşete düşürecek şeyler söylüyorlar.”
“Peki ya oradaysa—”
“Evet?”
“O hâlde Bayan Jessel de orada mı?”
“Kesinlikle. Göreceksiniz.”
“Ah, teşekkür ederim!” diye haykırdı dostum; ayaklarını öyle sağlam basmıştı ki bunu görünce onu beklemeden doğruca ilerledim. Gölete vardığımda hemen arkamdaydı; benim başıma gelebilecek her şeyden ne kadar korkarsa korksun, benimle birlikte görülmenin en küçük tehlikesi olduğunu biliyordum. Suyun büyük bölümünü nihayet gördüğümüzde ve çocuğa rastlamadığımızda rahat bir iç çekti. Kıyının, onu daha önce en şaşırtıcı biçimde gördüğüm bize yakın tarafında Flora’dan iz yoktu; karşı kıyıda da yoktu. Orada, kıyı boyunca yaklaşık yirmi yarda genişliğinde bir açıklık dışında, sık bir koruluk suya kadar uzanıyordu. Dikdörtgen biçimli göletin eni boyuna göre o kadar dardı ki, uçları görünmediğinde küçük bir nehir sanılabilirdi. Boş su yüzeyine baktık; sonra dostumun gözlerinde beliren imayı hissettim. Ne demek istediğini anladım ve başımı olumsuz anlamda salladım.
“Hayır, hayır, bekleyin! Kayığa binmiş.”
Dostum boş iskele yerine, sonra da yeniden gölün öte yanına baktı. “Öyleyse kayık nerede?”
“Onu göremememiz en güçlü kanıt. Karşıya geçmek için kullandı, sonra da saklamayı başardı.”
“Tek başına mı—o çocuk?”
“Yalnız değil; böyle zamanlarda çocuk da değil: yaşlı, çok yaşlı bir kadın.” Görünen kıyıların tamamını taradım. Bayan Grose, sunduğum bu tuhaf unsura bir kez daha boyun eğerek kendini bırakırken, kayığın göletin girintilerinden birinin oluşturduğu küçük bir sığınağa pekâlâ gizlenmiş olabileceğini gösterdim. Burası, bize yakın taraftan kıyının çıkıntısı ve suya yakın büyüyen bir ağaç kümesiyle örtülen bir oyuktu.
“Ama kayık oradaysa, o nerede olabilir?” diye kaygıyla sordu çalışma arkadaşım.
“İşte tam da bunu öğrenmeliyiz.” Daha ileri yürümeye koyuldum.
“Gölün çevresini dolaşarak mı?”
“Elbette, ne kadar uzakta olsa da. Yalnızca on dakika sürer; ama küçük kızın yürümek istemeyeceği kadar uzak. Doğruca karşıya geçti.”
“Aman Tanrım!” diye bir kez daha haykırdı dostum; mantık zincirim ona her seferinde fazla geliyordu. Şimdi de onu peşim sıra sürükledi. Yolun yarısına geldiğimizde—dolambaçlı, yorucu bir yoldan, bozuk zeminde ve aşırı büyümüş bitkilerle kapanmış bir patikadan ilerliyorduk—nefes alması için durdum. Şükranla koluna girdim, bana çok yardımcı olabileceğini söyleyerek onu yüreklendirdim; böylece yeniden yola koyulduk. Birkaç dakika sonra, kayığın sandığım yerde olduğunu gördüğümüz noktaya vardık. Gözden olabildiğince uzak bırakılmış ve tam orada kıyıya inmemize de yardımcı olan bir çit kazığına bağlanmıştı. Güvenle yukarı çekilmiş, kısa ve kalın iki küreğe bakarken bu işi küçük bir kızın başarmasının olağanüstülüğünü kavradım; ama o zamana dek çok fazla mucizenin arasında yaşamış, çok daha canlı ölçülerde şeylere alışmıştım. Çitte bir kapı vardı; oradan geçtik ve az sonra daha açık bir yere çıktık. “İşte orada!” diye ikimiz birden haykırdık.
Flora biraz ileride, çimenlerin üzerinde karşımızda duruyor, sanki yaptığı iş tamamlanmış gibi gülümsüyordu. Sonra eğilip—sırf bunun için oradaymışçasına—kocaman, çirkin, kurumuş bir eğreltiotu dalı kopardı. Koruluktan henüz çıktığına hemen emin oldum. Bizi bekledi; kendisi bir adım bile atmadı. Ona yaklaşırken içimi ender rastlanan bir ciddiyet kapladı. Gülümsedi, gülümsedi; buluştuk. Ama bu, artık açıkça uğursuz bir hâl almış sessizliğin içinde oldu. Büyüyü ilk bozan Bayan Grose’du: Dizlerinin üzerine çöküp çocuğu göğsüne çekti, o küçük, yumuşak, gevşek bedene uzun uzun sarıldı. Bu sessiz sarsıntı sürerken yalnızca onları izleyebildim; dostumuzun omzunun üzerinden Flora’nın yüzünü bana çevirdiğini görünce daha da dikkat kesildim. Şimdi ciddiydi—yüzündeki o pırıltı kaybolmuştu; ama bu, o sırada Bayan Grose’un ilişkisindeki sadeliği kıskanırken içimi kaplayan acıyı daha da artırdı. Yine de bu süre boyunca, Flora’nın elindeki o anlamsız eğreltiotu dalını yeniden yere düşürmesinden başka aramızda hiçbir şey olmadı. İkimizin de birbirine söylediği, bahanelerin artık işe yaramayacağıydı. Bayan Grose sonunda ayağa kalktı, çocuğun elini tuttu; ikisi de hâlâ karşımdaydı. Bana yönelttiği açık bakışta, aramızdaki iletişimin tuhaf suskunluğu daha da belirgindi. “Konuşursam taş kesileyim,” diyordu bakışı, “ama ağzımı açmayacağım!”
Önce Flora, şaşkınlıkla gözlerini üzerimde gezdirerek konuştu. Başımızın açık olduğunu fark etmişti. “Ama eşyalarınız nerede?”
“Seninkilerin olduğu yerde, canım!” diye hemen karşılık verdim.
Neşesi çoktan yerine gelmişti; bunu pekâlâ yeterli bir yanıt saymış görünüyordu. “Peki Miles nerede?” diye sürdürdü.
Bu küçücük cesaret gösterisi beni iyice tüketti: Ondan gelen bu üç sözcük, kınından çekilmiş bir kılıcın parıltısı gibi bir anda çaktı; haftalardır ağzına kadar dolu tuttuğum kâseyi sarsan bir itiş oldu ve daha konuşamadan içimdeki her şeyin sel gibi taşacağını hissettim. “Sana söylerim, sen de bana söylersen—” dediğimi duydum; sonra sesimin titreyerek kırıldığını işittim.
“E, neyi?”
Bayan Grose’un meraklı bekleyişi yüzüme vuruyordu; ama artık çok geçti ve ben de meseleyi açıkça ortaya koydum. “Bayan Jessel nerede, canım?”
Bölüm etkileşimi
