Bölümler 25Şu an: VIII
- 1 Yürek Burgusu1.979 kelime
- 2 I1.154 kelime
- 3 II1.019 kelime
- 4 III1.419 kelime
- 5 IV1.408 kelime
- 6 V926 kelime
- 7 VI1.837 kelime
- 8 VII1.063 kelime
- 9 VIII1.329 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 IX1.363 kelime
- 11 X1.148 kelime
- 12 XI981 kelime
- 13 XII805 kelime
- 14 XIII1.342 kelime
- 15 XIV960 kelime
- 16 XV755 kelime
- 17 XVI692 kelime
- 18 XVII1.111 kelime
- 19 XVIII822 kelime
- 20 XIX891 kelime
- 21 XX1.227 kelime
- 22 XXI1.532 kelime
- 23 XXII963 kelime
- 24 XXIII986 kelime
- 25 XXIV1.372 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VIII
Bayan Grose’a söylediklerim yeterince doğruydu: Önüne koyduğum meselede, derinliğini ölçmeye cesaret edemediğim karanlıklar ve ihtimaller vardı; bu yüzden yeniden karşılaştığımızda, bu şaşkınlık içinde, aşırı kuruntulara direnme gereği konusunda aynı fikirdeydik. Hiç değilse aklımızı korumalıydık; üstelik olağanüstü deneyimimizde sorgulanması en güç olan şey karşısında bu hiç de kolay olmayacaktı. O gece geç saatte, ev uyurken odamda yeniden konuştuk. Gördüğüm şeyi tam da gördüğüm gibi gördüğüm konusunda hiçbir şüphe olmadığını kabul etti. Bu zor noktada onu bütünüyle ikna etmem için, “Uydurmuş” olsaydım, karşıma çıkan kişilerin her birini, onları görür görmez tanıyıp adlandırmasını sağlayan özel işaretlerine varıncaya kadar nasıl böyle ayrıntılı tarif edebildiğimi sormam yetti. Elbette bütün meseleyi kapatmak istiyordu; bunda onu kim suçlayabilirdi! Ben de ona bu konuyla artık şiddetle ilgilenmemin nedeninin ondan kurtulmanın yolunu aramak olduğunu hemen temin ettim. Bu karşılaşmaların tekrarlanacağını varsayıyorduk; tekrarlanırsa tehlikeme alışabileceğimi öne sürerek onu bu olasılıkla yüzleştirdim ve kişisel tehlikeye maruz kalmamın birdenbire dertlerimin en küçüğü hâline geldiğini açıkça söyledim. Katlanılmaz olan, yeni kuşkularımdı; yine de günün ilerleyen saatleri bu düğüme bir parça olsun ferahlık getirmişti.
İlk taşkınlığımın ardından Bayan Grose’dan ayrılınca elbette öğrencilerimin yanına dönmüştüm. Dehşetimi gidermenin en doğru yolunu onların çekiciliğinde bulmuştum; bu çekiciliğin bilerek besleyebileceğim bir şey olduğunu anlamıştım ve şimdiye dek de beni hiç yarı yolda bırakmamıştı. Başka bir deyişle, yeniden Flora’nın özel dünyasına dalmış ve—neredeyse bir lükstü bu!—küçük, bilinçli elini tam da sızlayan yerime koyabildiğini fark etmiştim. Tatlı bir merakla yüzüme bakmış, sonra da beni “ağlamakla” suçlamıştı. Çirkin izleri silip attığımı sanıyordum; ama bu ölçüsüz şefkat altında, hiç değilse o an için, izlerin tümüyle kaybolmamış olmasına gerçekten sevinebilirdim. Çocuğun mavi gözlerinin derinliklerine bakıp güzelliklerinin erken gelişmiş bir kurnazlığın oyunu olduğunu söylemek, alaycılık olurdu; ben de doğal olarak yargımı ve elimden geldiğince telaşımı bir yana bırakmayı yeğliyordum. Sırf istemekle yargımı ve telaşımı bir yana bırakamazdım; ama Bayan Grose’a, gecenin küçük saatlerinde defalarca söylediğim gibi, onların sesleri havayı doldururken, varlıkları insanın yüreğine işlerken ve güzel kokulu yüzleri yanağına değmişken, yetersizlikleriyle güzelliklerinden başka her şey önemini yitiriyordu. Bir kez olsun kesin hükme varabilmek için öğleden sonra göl kıyısında kendime hâkim görünüşümü mucizeye dönüştüren kurnazlık işaretlerini yeniden sıralamak zorunda kalmam ne yazık! O anın kesinliğini yeniden incelemek, o zaman fark ettiğim akıl almaz bağın iki taraf için de alışkanlığa dayandığının bana nasıl birdenbire açığa çıktığını anlatmak ne yazık! Kuruntum içinde, küçük kızın ziyaretçimizi benim Bayan Grose’u gördüğüm kadar açıkça gördüğünü neden bir an bile sorgulamadığımı; onu gördüğü ölçüde, kendisinin görmediğini düşünmemi sağlamaya çalıştığını ve aynı zamanda hiçbir şey belli etmeden benim görüp görmediğimi kestirmeye uğraştığını yeniden titreyerek anlatmak zorunda kalmam ne yazık! Dikkatimi başka yöne çekmek için başvurduğu o ürkütücü küçük etkinliği bir kez daha betimlemem gerekiyordu: hareketlerinin gözle görülür biçimde artmasını, oyunlarının canlanmasını, şarkı söylemesini, saçma sapan konuşmasını ve benimle koşturup oynamak istemesini.
Yine de içinde hiçbir şey olmadığını kanıtlamak için bu değerlendirmeye girişmeseydim, bana kalan iki üç silik teselli kırıntısını da kaçırırdım. Örneğin arkadaşıma, en azından kendimi ele vermediğimden emin olduğumu söyleyemezdim; bu da hiç az şey değildi. İhtiyacın baskısı, zihnimdeki umutsuzluk—buna ne diyeceğimi bile bilmiyorum—beni, iş arkadaşıma iyice köşeye sıkıştırarak anlayışımı artıracak her türlü yardıma başvurmaya yöneltemezdi. Baskı altında ona azar azar çok şey anlattırmıştım; ama bütün bunların ters tarafında, yer değiştiren küçücük karanlık bir nokta bazen hâlâ yarasa kanadı gibi alnıma dokunuyordu. Bu kez, uyuyan evin ve hem tehlikemizin hem de gözetlememizin yarattığı yoğunlaşmanın işime yaradığını düşündüğümü hatırlıyorum. Perdeye son bir hamle yapmanın önemini hissetmiştim. “Böylesine korkunç bir şeye inanmıyorum,” dediğimi hatırlıyorum; “hayır, sevgilim, açıkça söyleyelim: inanmıyorum. Ama inansaydım, şimdi senden—seni daha fazla üzmeden, ah, hadi ama, tek bir kırıntı bile saklamadan—öğrenmem gereken bir şey var. Miles dönmeden önce, sıkıntı içindeyken okulundan gelen mektubu konuştuğumuz sırada, benim ısrarım üzerine onun gerçekten hiçbir zaman ‘yaramazlık etmediğini’ iddia edemeyeceğini söylemiştin ya; ne demek istemiştin? Benim bu haftalarda onunla yaşayıp onu yakından gözlediğim süre içinde, gerçekten hiçbir zaman ‘yaramazlık etmedi.’ Sakin, uslu, sevimli; iyiliğiyle insanı hayran bırakan küçücük bir çocuktu. Dolayısıyla bir istisna görmemiş olsaydın bunu rahatça iddia edebilirdin. İstisna neydi ve onunla ilgili kendi gözlemlerinin hangi dönemine dayanıyordu?”
Bu, korkunç derecede sert bir sorguydu; ama şakaya yer yoktu ve her hâlükârda, gri şafak ayrılmamız gerektiğini haber verene kadar yanıtımı almıştım. Arkadaşımın aklındaki şey, meselenin tam özüne dokunuyordu. Quint’le oğlanın birkaç ay boyunca sürekli birlikte olmasıydı, hepsi bu. Aslında Bayan Grose, bu kadar yakın bir beraberliğin uygunluğunu sorgulamaya ve uygunsuzluğunu ima etmeye cesaret etmiş; hatta bu konuyu açıkça Bayan Jessel’le konuşmaya kadar vardırmıştı. Bayan Jessel tuhaf bir tavırla ona kendi işine bakmasını söylemiş, iyi kadın da bunun üzerine doğruca küçük Miles’a gitmişti. Ben üsteleyince, ona ne söylediğini anlattı: Genç beylerin kendi yerlerini unutmamalarını görmekten hoşlandığını söylemişti.
Elbette yeniden üsteledim. “Quint’in aşağılık bir hizmetkârdan ibaret olduğunu mu hatırlattın ona?”
“Öyle de diyebilirsiniz! Zaten, birincisi, onun verdiği yanıt kötüydü.”
“Peki ya öteki?” diye bekledim. “Sözlerini Quint’e tekrarladı mı?”
“Hayır, onu yapmadı. İşte özellikle yapmadığı şey buydu!” diye vurguladı. “Her hâlükârda yapmadığından emindim,” diye ekledi, “ama bazı olayları inkâr etti.”
“Ne olaylarını?”
“Quint onun öğretmeniymiş gibi birlikte dolaştıkları zamanları—hem de pek önemli bir öğretmenmiş gibi—Bayan Jessel’in de yalnızca küçük hanımın yanında bulunduğu zamanları. Yani o adamla gidip saatlerce birlikte kaldığı zamanları.”
“Yani bu konuda lafı dolandırdı; gitmediğini mi söyledi?” Verdiği onay o kadar açıktı ki hemen ekledim: “Anladım. Yalan söyledi.”
“Ah!” diye mırıldandı Bayan Grose. Bunun önemi olmadığını ima ediyordu; ardından söylediği sözlerle de bunu destekledi. “Sonuçta, Bayan Jessel aldırmadı. Ona yasak koymadı.”
Düşündüm. “Bunu sana kendini haklı çıkarmak için mi söyledi?”
Bu noktada yine sustu. “Hayır, bundan hiç söz etmedi.”
“Onun adını Quint’le bağlantılı olarak hiç anmadı mı?”
Yüzü kızarırken nereye varmak istediğimi anladı. “Yani, hiçbir şey belli etmedi. İnkâr etti,” diye tekrarladı. “İnkâr etti.”
Tanrım, şimdi nasıl da üsteledim! “Öyleyse bu iki alçağın arasında ne olup bittiğini bildiğini anlayabiliyor muydun?”
“Bilmiyorum, bilmiyorum!” diye inledi zavallı kadın.
“Biliyorsun, canım,” diye karşılık verdim. “Yalnızca benimki kadar korkunç bir yürekliliğin yok; ürkekliğin, mahcubiyetin ve inceliğin yüzünden, geçmişte benim yardımım olmadan sessizce debelenirken seni en çok mutsuz eden izlenimi bile saklıyorsun. Ama yine de ağzından alacağım! Oğlanda, onların arasındaki ilişkiyi örtbas edip gizlediğini düşündüren bir şey vardı,” diye sürdürdüm.
“Ah, gerçeği öğrenmeni engelleyemezdi—”
“Gerçeği öğrenmemi mi? Elbette! Ama Tanrım,” diye düşünerek ve öfkeyle söze girdim, “bu, onların onu ne hâle getirmeyi başardığını gösteriyor!”
“Ah, artık kötü hiçbir yanı yok!” diye yalvardı Bayan Grose, kederle.
“Okulundan gelen mektubu sana söylediğimde neden tuhaf göründüğüne şaşmıyorum!” diye üsteledim.
“Senin kadar tuhaf göründüğümden şüpheliyim!” diye karşılık verdi, içten bir sertlikle. “Hem o zaman bu kadar yaramazsa, şimdi nasıl böyle bir melek?”
“Evet, ya okulda bir şeytansa! Nasıl, nasıl, nasıl? Ah,” dedim, ıstırabım içinde, “bunu bana bir kez daha anlatmalısın; ama birkaç gün boyunca sana yanıt veremem. Yine de bir kez daha anlat!” diye, arkadaşımın şaşkın bakışlarına aldırmadan haykırdım. “Şimdilik kendimi bazı yönlere kaptırmamalıyım.” Bu sırada yeniden ilk örneğine, biraz önce sözünü ettiği, oğlanın arada bir küçük bir yaramazlık yapabilme becerisini gösteren olaya döndüm. “Quint’le ilgili o zaman yaptığın uyarıya karşılık Miles’ın sana söylediği şeylerden biri, tahminime göre, senin de aşağılık bir hizmetkâr olduğundu.” İtirafı yine yeterince açık olunca devam ettim: “O sözünü de bağışladın mı?”
“Sen bağışlamaz mıydın?”
“Ah, elbette!” Sonra sessizliğin içinde, ikimize de tuhaf gelen bir gülüş çıkardık. Ardından devam ettim: “Her hâlükârda, o adamla birlikteyken—”
“Küçük Bayan Flora da o kadınla birlikteydi. Hepsinin işine geliyordu!”
Bunun bana da fazlasıyla uyduğunu hissettim; yani tam da o sırada aklıma getirmekten kendimi alıkoymaya çalıştığım, özellikle ölümcül düşünceye kusursuzca uyuyordu. Yine de bu düşünceyi yüzüme yansıtmamayı bir ölçüde başardım; Bayan Grose’a son olarak söylediğim sözden ötesini burada açığa vurmayacağım. “Yalan söylemesi ve küstahça davranması, itiraf etmeliyim ki, senden ondaki küçük doğal insanın başkaldırışına dair beklediğim kadar ilgi çekici örnekler değil. Yine de,” diye düşündüm, “şimdilik bunlarla yetinmeliyim; çünkü artık onu her zamankinden çok daha yakından gözetmem gerektiğine inandırıyorlar.”
Bir dakika sonra, arkadaşımın onu, anlattığı olayın benim şefkatli yanımın bağışlamasına vesile olacağını düşündüğümden çok daha içtenlikle bağışladığını görünce utandım. Okul odasının kapısında benden ayrılırken bu belli oldu. “Herhalde onu suçlamıyorsun—”
“Benden gizlediği bir ilişki sürdürmekle mi suçluyorum? Ah, unutma, yeni kanıtlar ortaya çıkana kadar artık kimseyi suçlamıyorum.” Sonra, öteki koridordan kendi odasına gitmek üzere kapıyı kapatmadan önce, “Şimdilik yalnızca beklemeliyim,” diyerek sözümü bitirdim.
Bölüm etkileşimi
