30. Bölüm — Söz Günü

Sabah olduğunda evin içinde alışılmadık bir hareketlilik vardı.
Babaannesi erkenden kalkmış, mutfakta hazırlıklara başlamıştı. Salondaki koltukların yerleri değiştirilmiş, masaya çeşitli ikramlıklar hazırlanmıştı.
Bugün Elif'in söz günüydü.
Elif ise odasında yatağın kenarında sessizce oturuyordu.
Üzerine giyeceği kıyafet yatağın üzerinde duruyordu.
Elif kıyafete bakarken içinden hiçbir heyecan geçmiyordu.
Sadece büyük bir sıkıntı hissediyordu.
Kapı açıldı.
Zeynep içeri girdi.
— Hazır mısın?
Elif ona baktı.
— Hayır.
Zeynep yanına oturdu.
— İstemediğini biliyorum.
Elif başını eğdi.
— Bugün herkes çok mutlu olacak. Ama ben...
Cümlesini tamamlayamadı.
Zeynep onun elini tuttu.
— Ne olursa olsun yalnız değilsin.
Elif gözlerini sildi.
— Keşke annem burada olsaydı.
Zeynep bir süre sessiz kaldı.
— Annenin de haberi olacak. Ama önce senin güvende olman önemli.
Aşağıdan babaannesinin sesi duyuldu.
— Elif! Hazırlan artık!
Elif derin bir nefes aldı.
Zeynep ona yardım etti ve birlikte aşağı indiler.
Ev yavaş yavaş dolmaya başlamıştı.
Yusuf ve ailesi de gelmişti.
Yusuf Elif'i görünce gülümsedi.
— Çok güzel olmuşsun.
Elif sadece:
— Teşekkür ederim.
diyebildi.
Yusuf'un yüzündeki heyecan belliydi. Bu günün gerçekleşmesini gerçekten istiyordu.
Büyükler salonda oturdu.
Bir süre sohbet edildi.
Ardından söz için hazırlıklar başladı.
Elif sessizce oturuyordu.
Zeynep ise onun hemen yanında duruyordu.
Babaannesi yüzüğün bulunduğu küçük kutuyu masanın üzerine koydu.
Elif kutuya baktı.
Bir an için zaman durmuş gibi hissetti.
Babaannesi yüzüğü eline aldı.
— Hayırlı olsun kızım.
Elif cevap vermedi.
Yusuf ayağa kalktı.
Elif'in yanına geldi.
— Elif, ben bu günü gerçekten istedim. Seni tanımaya ve seninle bir hayat kurmaya niyetliyim.
Elif onun sözlerini sessizce dinledi.
Yusuf'un kötü bir niyetinin olmadığını biliyordu.
Ama bu, Elif'in bu ilişkiyi istediği anlamına gelmiyordu.
Büyüklerden biri:
— Hayırlı olsun, dedi.
Ardından alkışlar yükseldi.
Yüzükler takıldı.
Elif eline baktı.
Parmağındaki yüzük ona ait değilmiş gibi hissettiriyordu.
Zeynep ise Elif'in yüzündeki ifadeyi gördü.
Onun mutlu olmadığını anlayabiliyordu.
Bir süre sonra herkes sohbet ederken Zeynep Elif'i mutfağa götürdü.
— İyi misin?
Elif başını salladı.
— Değilim.
Zeynep ona sarıldı.
Elif sessizce ağlamaya başladı.
— Ben bunu istemedim, Zeynep.
— Biliyorum.
— Ama kimse beni dinlemedi.
Zeynep onu sakinleştirmeye çalıştı.
— Bundan sonra seni dinleyecek biri var.
Elif başını kaldırdı.
— Kim?
Zeynep onun gözlerinin içine baktı.
— Ben.
Elif, Zeynep'e sarıldı.
Salondan insanların neşeli konuşmaları geliyordu.
Ama Elif'in içinde büyük bir sessizlik vardı.
Ve o gün, Elif'in hayatında yeni bir sayfa açılmıştı.
Fakat bu sayfanın nasıl devam edeceğini henüz kimse bilmiyordu.