24. Bölüm — Sessizliğe Giden Yol

Elif, İstanbul'a döndükten sonra birkaç gün boyunca ekiple neredeyse hiç konuşmadı.
Zeynep defalarca aramıştı.
Ekrem mesaj atmıştı.
Abdullah da birkaç kez Elif'e ulaşmaya çalışmıştı.
Ama Elif hiçbirine cevap vermiyordu.
Aslında cevap vermek istiyordu.
Onlara her şeyi anlatmak, "İyi değilim." demek istiyordu.
Fakat bunu yapacak gücü kendinde bulamıyordu.
Üstelik babası son günlerde Elif'in telefonuyla daha fazla ilgilenmeye başlamıştı.
Bir akşam Elif odasında otururken babası içeri girdi.
— Telefonunu ver.
Elif şaşkınlıkla başını kaldırdı.
— Neden?
Babası cevap vermeden elini uzattı.
Elif telefonu vermek istemedi ama tartışmanın büyümesini de istemiyordu. Telefonunu babasına verdi.
O andan sonra Elif'in dış dünyayla bağlantısı neredeyse tamamen koptu.
Zeynep'in mesajları cevapsız kaldı.
Ekrem ne olduğunu anlamaya çalıştı.
Abdullah ise Elif'in neden bir anda ortadan kaybolduğunu düşünüyordu.
Bir gün...
İki gün...
Üç gün geçti.
Elif hâlâ kimseyle konuşmamıştı.
Sonunda babası ona birkaç parça eşya hazırlamasını söyledi.
— Bir süre Amasya'ya gideceğiz.
Elif şaşkınlıkla baktı.
— Amasya'ya mı?
— Babaannenin yanına.
Elif sessizce odasına geçti.
Çantasını hazırlarken odasına baktı.
İstanbul'daki hayatı sanki birkaç gün içinde geride kalmıştı.
Zeynep...
Ekrem...
Abdullah...
Hepsi uzakta kalacaktı.
Elif çantasını kapattı ve derin bir nefes aldı.
Yola çıktıklarında uzun süre hiç konuşmadılar.
Arabanın camından dışarı bakarken şehir yavaş yavaş geride kalıyordu.
Elif'in aklından tek bir şey geçiyordu:
"Kimse benim nerede olduğumu bilmiyor."
Saatler süren yolculuğun ardından Amasya'ya vardılar.
Babaannesinin evi köydeydi. Evin önüne geldiklerinde babaannesi onları kapıda karşıladı.
— Hoş geldiniz oğlum.
Sonra Elif'e sarıldı.
— Sen de hoş geldin kızım.
Elif zoraki bir gülümsemeyle karşılık verdi.
— Hoş bulduk babaanne.
Evin içine girdiklerinde Elif etrafına baktı.
Burası İstanbul'dan tamamen farklıydı.
Daha sessizdi.
Daha sakindi.
Ama Elif'in içindeki karmaşa burada da onunlaydı.
Akşam olduğunda herkes odasına çekildi.
Elif yatağına uzandı.
Telefonu yanında değildi.
Kimseye mesaj atamıyordu.
Abdullah'ın ona ulaşmaya çalışıp çalışmadığını bile bilmiyordu.
Gözlerini kapattı.
İstanbul'daki son günlerini düşündü.
Zeynep'in onu merak eden bakışlarını...
Ekrem'in sürekli "Bir şey mi oldu?" diye sormasını...
Ve Abdullah'ın son mesajını...
"Emin misin?"
Elif o mesajı hatırlayınca gözleri doldu.
İçinden sessizce geçirdi:
— Keşke cevap verebilseydim...
O sırada İstanbul'da ise üç kişi Elif'ten haber bekliyordu.
Zeynep telefonuna tekrar baktı.
Ekrem endişeyle onun yanına oturdu.
— Hâlâ yazmadı mı?
Zeynep başını salladı.
— Hayır.
Abdullah sessizce telefonuna baktı.
Elif'in son mesajı hâlâ ekrandaydı.
"İyiyim."
Ama Abdullah artık bunun doğru olmadığını hissediyordu.
Ve Elif'in birkaç gündür neden ortadan kaybolduğunu öğrenmeden vazgeçmeye hiç niyeti yoktu.