19. Bölüm — Söylenmesi Gerekenler

Elif, annesiyle birlikte evden çıkmak için hazırlanırken aklı hâlâ Abdullah'ın söylediklerindeydi.
“Bu kez yarım kalmayacak.”
Abdullah'ın bu sözünü düşündükçe içi huzursuz oluyordu. Onun ne söyleyeceğini merak ediyor ama bir yandan da cevabından korkuyordu.
Annesi odanın kapısından seslendi.
“Elif, hazır mısın kızım?”
“Hazırım anne.”
Elif çantasını aldı ve salona geçti.
Abdullah da salondaydı. Elif'le göz göze geldiklerinde ikisi de kısa bir süre sustu.
Abdullah'ın annesi gülümseyerek:
“Akşama yine bekliyoruz,” dedi.
Elif'in annesi:
“Tabii, yine geliriz,” diye cevap verdi.
Elif kapıya doğru ilerlerken Abdullah arkasından seslendi.
“Elif.”
Elif dönüp ona baktı.
“Efendim?”
“Bugün akşam… konuşabilir miyiz?”
Elif birkaç saniye düşündü.
“Olur.”
Abdullah başını salladı.
Elif ve annesi evden çıktı.
---
Akşam olduğunda Elif, annesiyle birlikte yeniden Abdullahların evine gitti. Evde herkes salonda oturuyordu.
Bir süre sonra Elif mutfağa su almak için kalktı. Abdullah da birkaç dakika sonra mutfağa geldi.
İkisi yalnız kalmıştı.
Abdullah:
“Dün sana söylemek istediğim şeyi hâlâ söylemedim.”
Elif ona döndü.
“Evet. Ben de onu merak ediyorum.”
Abdullah derin bir nefes aldı.
“Sen benim için sadece eski bir arkadaş değilsin.”
Elif'in yüzündeki ifade değişti.
Abdullah devam etti:
“Yıllar boyunca seni görmedim. Hayatlarımız değişti. Sen başka bir hayat kurdun, ben başka bir yere gittim. Ama seni tekrar gördüğüm gün anladım ki bazı duygular gerçekten kaybolmamış.”
Elif sessizce onu dinledi.
“Abdullah…”
“Benden hemen bir cevap beklemiyorum,” dedi Abdullah. “Sadece artık bunu saklamak istemedim.”
Elif gözlerini yere indirdi.
“Ben ne diyeceğimi bilmiyorum.”
“Biliyorum.”
“Benim hayatımda Mert var.”
Abdullah başını salladı.
“Biliyorum.”
“Bu yüzden her şey çok karışık.”
“Ben de zaten seni zorlamak istemiyorum.”
Elif ona baktı.
“Peki neden Erzurum'a döndün?”
Abdullah kısa bir süre sustu.
“Çünkü İstanbul'da kaldıkça seni gördükçe daha fazla şey hissediyordum. Biraz uzaklaşırsam kafamın toparlanacağını düşündüm.”
“Toparlandı mı?”
Abdullah hafifçe gülümsedi.
“Hayır.”
Elif istemsizce gülümsedi.
“Benimki de pek toparlanmadı.”
Abdullah şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Elif hemen toparlandı.
“Hiçbir şey. Sadece… seni arkadaşım olarak özledim.”
Abdullah başını salladı.
“Anladım.”
Tam o sırada salondan annelerinin sesleri duyuldu.
“Elif! Abdullah! Nerede kaldınız?”
Elif ve Abdullah birbirlerine baktılar.
“Gidelim,” dedi Elif.
“Tamam.”
Salona döndüklerinde herkes sohbet etmeye devam etti. Fakat Elif'in aklı artık eskisi gibi değildi.
O gece eve dönerken arabada camdan dışarı baktı.
Annesi kızının sessizliğini fark etti.
“Bir şey mi oldu?”
Elif başını iki yana salladı.
“Yok anne.”
Ama aslında bir şey olmuştu.
Abdullah yıllar sonra ona hislerini açıkça söylemişti.
Ve Elif ilk kez kendi kalbinin ne söylediğini gerçekten düşünmeye başlamıştı.