16. Bölüm — Erzurum'da

Elif'in annesi birkaç günlüğüne Erzurum'a, ablasının yanına gitmeye karar vermişti.
“Ben Erzurum'a gideceğim. Teyzenizi de uzun zamandır görmedim,” dedi.
Elif bir anda heyecanlandı.
“Ben de seninle gelebilir miyim?”
“Tabii, istersen gel.”
Ertesi gün anne-kız yola çıktılar. Uzun bir yolculuktan sonra Erzurum'a vardılar ve Elif'in teyzelerinin evine gittiler.
Elif valizini odasına bıraktıktan sonra salona geçti. Bir süre ailesiyle sohbet etti.
Ancak aklının bir köşesinde Abdullah vardı.
Abdullah ise başka bir evde, annesiyle birlikte kalıyordu. Erzurum'a döndüğünden beri annesine yardım ediyor, günlerini çoğunlukla evde geçiriyordu.
O akşam Abdullah'ın telefonu çaldı.
Arayan Ekrem'di.
“Ne yapıyorsun?”
“Evdeyim. Annemle oturuyoruz.”
Ekrem gülerek sordu:
“İstanbul'u özledin mi?”
Abdullah kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi.
“Bazı şeyleri özledim.”
Ekrem neyi kastettiğini anlamıştı ama üzerine gitmedi.
Aynı saatlerde Elif de odasında telefonuna bakıyordu.
Bir anda Abdullah'ın çevrimiçi olduğunu gördü.
Mesaj yazıp yazmamak arasında kaldı.
Sonunda sadece:
“Erzurum'da mısın?”
diye yazdı.
Abdullah mesajı görünce şaşırdı.
“Evet. Sen?”
Elif cevap verdi:
“Ben de buradayım. Annemle teyzemin yanına geldik.”
Abdullah birkaç saniye ekrana baktı.
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
İkisi de aynı şehirde olduklarını öğrenmişti.
Ama farklı evlerdeydiler.
Abdullah'ın annesi oğlunun yüzündeki gülümsemeyi fark etti.
“Kimle konuşuyorsun?”
Abdullah telefonu hemen kapattı.
“Hiç… Elif'le.”
Annesi gülümsedi ama başka bir şey sormadı.
Elif de telefonunu yatağının üzerine bıraktı.
Abdullah'ın İstanbul'dan uzaklaşmasının ardından hiç beklemediği bir şey olmuştu.
Şimdi aralarında sadece birkaç sokak değil, söylenmemiş birçok şey vardı.
Ve ikisi de bilmiyordu:
Erzurum'daki bu karşılaşma, hikâyelerinin en önemli dönüm noktalarından biri olacaktı.