29. Bölüm — Zeynep'in Gelişi

Zeynep'in Amasya'ya gelişinden birkaç saat sonra evde hazırlıklar başlamıştı. Babaannesi mutfakta yapılacak işleri anlatıyor, Elif de Zeynep'le birlikte ona yardım ediyordu.
Zeynep bir ara telefonunu çıkarıp saate baktı.
Tam o sırada Elif'in babası mutfağa girdi.
— Zeynep, telefonunu biraz kenara bırakabilir misin?
Zeynep başını kaldırdı.
— Tabii.
Telefonunu cebine koydu.
Babası birkaç saniye bekledikten sonra devam etti.
— Bu evde şu sıralar çok fazla hazırlık var. Hem Elif'in hem senin bütün gün telefonla uğraşmanızı istemiyorum.
Zeynep şaşırdı.
— Ben zaten çok kullanmıyorum.
— Biliyorum. Ama yine de telefonlarınızı bana bırakın. Akşam geri veririm.
Zeynep bir an durdu.
Elif hemen ona baktı.
Zeynep'in yüzündeki tereddüt Elif'in dikkatinden kaçmamıştı.
— Ama neden? diye sordu Zeynep.
Babası sakin görünmeye çalışarak cevap verdi.
— Evde misafirler olacak. Hazırlıklarla ilgilenmenizi istiyorum. Telefonla uğraşmayın diye söylüyorum.
Zeynep istemese de tartışmayı büyütmemek için telefonunu çıkardı.
— Tamam.
Telefonunu babasına verdi.
Babası telefonu aldı ve cebine koydu.
Zeynep, Elif'e baktı.
Elif hiçbir şey söylemedi.
Çünkü birkaç gün önce kendi telefonunun da elinden alındığını hatırlıyordu.
Zeynep alçak sesle:
— Senin telefonun da mı onda?
Elif başını hafifçe salladı.
Zeynep'in yüzündeki ifade değişti.
— Ne zamandır?
Elif cevap vermeden önce babasının mutfaktan çıktığından emin oldu.
Sonra fısıldadı:
— İstanbul'dan geldiğimizden beri.
Zeynep bir süre sessiz kaldı.
Artık bunun sadece telefon meselesi olmadığını anlamaya başlamıştı.
Elif'in burada neden bu kadar sessiz ve içine kapanık olduğunu öğrenmek istiyordu.
Ama ikisinin de telefonu yoktu.
Dışarıdaki hiç kimseye ulaşamıyorlardı.
Zeynep Elif'in yanına oturdu.
— Merak etme. Bir şekilde konuşacağız.
Elif ona baktı.
İlk kez günlerdir kendisini biraz olsun yalnız hissetmiyordu.