26. Bölüm — Babaannenin Kararı

Amasya'da günler birbirinin aynısı gibi geçiyordu.
Elif sabah erkenden kalkıyor, babaannesinin verdiği işleri yapıyor, akşam olduğunda ise sessizce odasına çekiliyordu.
İstanbul'dan ayrılalı günler olmuştu.
Zeynep'ten, Ekrem'den ve Abdullah'tan hâlâ haber alamıyordu.
Aslında onlar da Elif'e ulaşamıyordu.
Bir akşam Elif mutfakta sofrayı toplarken babaannesi salondan seslendi.
— Elif, buraya gel.
Elif ellerini kurulayıp salona geçti.
— Efendim babaanne?
Babaannesi koltuğunda oturuyordu.
— Sen artık yirmi iki yaşındasın.
Elif ne demek istediğini anlamadan baktı.
— Evet.
— Hayatını biraz düzene sokman gerekiyor.
Elif'in yüzündeki ifade değişti.
— Nasıl yani?
Babaannesi bir süre sustu.
— Sana uygun birini tanıyorum.
Elif şaşkınlıkla ona baktı.
— Babaanne, ben şu an böyle bir şey düşünmüyorum.
— Sen düşünmüyorsun diye hayat beklemiyor.
Elif başını iki yana salladı.
— Ben kendi hayatımla ilgili kararları kendim vermek istiyorum.
Babaannesi bu cevaptan hoşlanmadı.
— Çok fazla özgür bırakılmışsın sen.
Elif sustu.
Birkaç saniye sonra babaannesi devam etti.
— Yakında buraya gelecek. Tanışacaksınız.
— Ben istemiyorum.
— Daha görmeden nasıl istemiyorsun?
Elif cevap veremedi.
O sırada babası da salona geldi.
Babaannesi ona dönüp:
— Elif'e anlattım, dedi.
Babası Elif'e baktı.
— Babaannen senin iyiliğini düşünüyor.
Elif gözlerini yere indirdi.
— Ama ben hazır değilim.
Babası daha fazla konuşmadı.
Elif odasına geçti.
Kapıyı kapattığında yatağına oturdu.
İçinde büyük bir sıkıntı vardı.
Bir süre sonra pencerenin önüne geçti.
Dışarıdaki sessiz köy yoluna baktı.
İstanbul'daki hayatından koparılmıştı.
Arkadaşlarından uzaklaştırılmıştı.
Telefonu elinden alınmıştı.
Şimdi de hayatıyla ilgili kararlar başkaları tarafından verilmeye başlanmıştı.
Elif gözlerini kapattı.
Aklına Abdullah geldi.
Onunla son konuşmalarını düşündü.
"Sen benim için sadece eski bir arkadaş değilsin."
Elif o cümleyi hatırlayınca içi daha da karıştı.
Ama şu anda Abdullah'ın nerede olduğunu bile bilmiyordu.
Telefonu yoktu.
Ona ulaşmasının hiçbir yolu yoktu.
Ertesi gün babaannesi Elif'e:
— Yarın misafirimiz var, dedi.
Elif başını kaldırdı.
— Kim?
Babaannesi gülümsedi.
— Sana bahsettiğim kişi.
Elif'in yüzündeki gülümseme tamamen kayboldu.
Demek gerçekten geliyordu.
Elif o gece yatağında uzun süre uyuyamadı.
Henüz tanımadığı birinin hayatına girmesi düşüncesi onu korkutuyordu.
Ve Elif'in bilmediği bir şey daha vardı:
Bu tanışma, ileride yapılacak sözün ilk adımı olacaktı.