21. Bölüm — İkindi Vakti

Öğleden sonra köyde hava biraz serinlemeye başlamıştı. Güneş hâlâ gökyüzündeydi ama sabahki sıcaklık azalmıştı.
Elif, teyzesinin yanına gidip yardım etmek istedi.
“Teyze, ne yapmam gerekiyor?”
Teyzesi gülümseyerek:
“Kızım, ineklere bakmamız lazım. Biraz yardım edersen çok iyi olur.”
Elif hemen kabul etti.
“Tamam, yardım ederim.”
Birlikte ahıra doğru gittiler. Elif teyzesinin söylediklerini yaparken bir yandan da sohbet ediyordu.
“Uzun zamandır köy işlerine yardım etmemiştim,” dedi Elif.
Teyzesi güldü.
“İstanbul'da alışmışsınız rahatlığa.”
Elif de gülerek:
“Biraz öyle.”
Aynı saatlerde Abdullah da annesine yardım ediyordu. Onların evinde de inekler vardı. Abdullah annesinin işlerini kolaylaştırmak için ahıra gitmişti.
“Anne, sen biraz dinlen. Ben hallederim.”
Annesi oğluna baktı.
“Sen de yeni geldin, yorulma.”
“Yok, merak etme.”
Abdullah işini yaparken köyün diğer tarafından gelen sesleri duydu. Başını kaldırıp baktığında Elif'i gördü.
Bir an durdu.
Elif de onu fark etti.
“Sen burada mıydın?”
Abdullah gülümsedi.
“Annemin ineklerine yardım ediyorum.”
Elif de kendi tarafını gösterdi.
“Ben de teyzeme yardım ediyorum.”
İkisi bir süre birbirlerine uzaktan baktı.
Teyzesi Elif'in dikkatinin dağıldığını fark edip gülümsedi.
“Ne oldu kızım?”
“Hiçbir şey.”
Abdullah'ın annesi de oğlunun baktığı yöne bakınca Elif'i gördü.
“Demek Elif de burada.”
Abdullah başını salladı.
“Evet.”
Bir süre sonra iki aile de kendi işlerini yapmaya devam etti.
Elif, teyzesine yardım ederken arada Abdullah'a bakıyordu. Abdullah da fark ettirmeden ona bakıyordu.
Sonunda Elif'in elindeki iş bitince dışarı çıktı.
Abdullah da biraz sonra dışarı çıktı.
Köyün sakin yolunda karşılaştılar.
Abdullah gülerek:
“Senin İstanbul'da böyle işlere yardım edeceğin aklıma gelmezdi.”
Elif kaşlarını kaldırdı.
“Neden? Ben her şeyi yaparım.”
“Tamam, tamam. Sana inanıyorum.”
Elif güldü.
“Sen de pek farklı değilsin.”
“Annemin yanında mecburen.”
İkisi birlikte kısa bir süre yürüdü.
Elif bir anda durdu.
“Dün söylediklerini hâlâ düşünüyorum.”
Abdullah'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ben de senin ne düşündüğünü merak ediyorum.”
Elif cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
“Henüz kendim bile bilmiyorum.”
Abdullah başını salladı.
“Benden hemen bir cevap vermeni beklemiyorum.”
Elif ona baktı.
“Teşekkür ederim.”
“Ne için?”
“Beni zorlamadığın için.”
Abdullah gülümsedi.
“Ben sadece dürüst olmak istedim.”
Tam o sırada uzaktan Elif'in teyzesinin sesi duyuldu.
“Elif! Kızım, gel de şu işe yardım et!”
Elif gülerek:
“Gitmem lazım.”
Abdullah da gülümsedi.
“Ben de annemin yanına döneyim.”
İkisi farklı yönlere doğru yürürken ikisinin de yüzünde küçük bir gülümseme vardı.
Köyde sıradan bir ikindi vaktiydi.
Ama Elif ve Abdullah için artık hiçbir şey sıradan değildi.