Bölüm.9

🎵Dilara Ekici&paul Dawyer Bu tepe pulu tepe
🎵 Şebnem Ferah yağmurlar
Bu sabah Ankara soğuk ve yağmurluydu. Kendime tek sorduğum soru şuydu:

— Nasılsın İnci?

Bu sorunun cevabı belliydi. Bir yanım iyiydi, bir yanım batıktı.

Salona doğru ilerlerken mutfakta annemi görmüştüm.

— Günaydın annem.

— Günaydın biricik kızım.

— Sen niye erken kalktın anne?

— Kahvaltı hazırlayayım dedim.

— Aç değilim ama...

— Hayır küçük hanım, kahvaltı yapılacak. Pancakeler soğuyor, hadi!

Mecburen oturdum masaya.

— İşte, al bakalım. Bu da portakal suyun.

— Teşekkür ederim annem.

— Sen okula hep aç mı gidiyorsun?

— Hayır anneciğim.

— Hımm... Baran'ın ailesi nasıl birileri?

— Evet ama konumuzla ne alakası var?

— Yoo, sadece merak ettim.

Ben de hazırlanmaya gitmek için odama geri döndüm.

Bugünkü kombinimiz; kahverengi kazak, baklava desenli etek ve siyah çizmelerdi.

Saç ve makyajımı yaptıktan sonra evden çıktım. Arabaya bindim. Trafikte şarkı dinliyordum.

“Yine sen sev yağmurları, yağmurlar yağsın üzerime, gidiyorum yüzüm yaşlı... Ah ne yol, yol üstüne.”

On dakika sonra okula varabilmiştim.

Dersimin olduğu sınıfın önünde durdum ve İstiklal Marşı okundu.

Bu ders, okulun kitap okuma saatiydi.

Henüz okuyamadığım Romeo ve Juliet kitabıydı.

Sınıfa girdim. Yine dersin 5. sınıflarıydı.

— Günaydın çocuklar.

— Günaydın hocam.

— Bu saat okulun kitap okuma saatiymiş. Yani kitap okuyoruz.

Hepsi kitaplarını çıkardı ve okumaya başladı. Ben de kitabımı okuyordum. Masanın önündeki sırada oturan öğrencimin kitabı dikkatimi çekmişti.

— Asel.

— Efendim hocam?

— Kitabın adı nedir?

— Küçük Prens.

— Teşekkür ederim Aselciğim.

— Rica ederim hocam.

Evet, o kitaptı. Babamla Küçük Prens okumayı severdik.

Sınıf 40 dakika boyunca sessizdi. Zil sesi çalınca sınıfta yeniden sesler yükseldi ve ben sınıftan çıktım.

Öğretmenler odasına giderken Gökberk'i öğretmenler odasının önünde gördüm.

— Gökberk, ne oldu?

— İnci hocam, babamı arar mısınız?

— Sen bana İnci abla diyebilirsin.

— Tamam, İnci abla.

— Babanın numarasını biliyor musun?

— Hayır. Annemin numarası var.

— Baran abini arasam olur mu?

— Olur.

Baran'ı aradım.

— Efendim hayatım?

— Canım, yanımda Gökberk var.

— Ee?

— Eve gitmek istiyor.

— Ya sen gel ya da babası gelsin.

— Babası göreve gitti.

— Benim işim var. Bizim timden birini göndereyim.

— Tamam.

O sırada zil çaldı. Gökberk'in yanına gittim.

— Baran abinin ve babamın işi varmış. Timden biri gelecekmiş.

— Tamam.

Beklemeye başladık.

— Dersin kimindi, İnci? — diye seslendi İlayda.

— İlayda hoca, ben söylerim.

— Gökberk hocam?

— İlayda.

— Ne işin var?

— Eve gideceğim hocam.

— Neden?

— Rahatsızım.

Tam o sırada Güney'in geldiğini gördüm.

Güney esmer bir çocuktu. Gözleri kahverengiydi.

— Yenge! — dedi Güney.

— Ne yengesi?

— Yengemsin. Dediler değil mi?

— Evet.

— İlayda.

— Güney?

— Siz tanışıyor musunuz?

— Evet.

— Bir dakika... Sana yenge dedi. Senin sevgilin yok ki.

— Var. Altı aydır herkesten gizledik.

— Aşka bak! — dedim.

— Güney abi, beni alır mısın?

— Tamam.

Gökberk ile Güney gittiler.

— Ben sınıfa gidiyorum. Görüşürüz İlayda.

— Görüşürüz.

Sınıfa gittim. Dersimin bitmesine 20 dakika vardı. Ama öğrencilerin hiçbiri ders işlemek istemiyordu.

— Hocam...

— Efendim kızlar?

— Kendiniz hakkında bilgi verseniz olur mu?

— Tamam. 26 yaşındayım. 6 Haziran 2000 doğumluyum. İzmir'de doğdum. Üç yıl sonra Eskişehir'e taşındım. Üniversiteyi de Eskişehir'de okudum. Sonra Bursa'ya atandım ve bir süre Bursa'da kaldım.

— Kaç kardeşsiniz?

— İki abim var. İkisi de evli.

— Evli misiniz ya da sevgiliniz var mı?

İlk başta sormaya çok utandılar.

— Hayır. Evli olsaydım yüzüğüm olurdu. Sevgilim ise var. Yalan söyleyemem.

— Kim? Nasıl biri?

— Zamanı gelince öğrenirsiniz. Çok meraklısınız.

— O zaman anne babanız?

— O zaman size ufak bir sır vereyim. Ben şehit kızıyım.

— Tahmin etmiştim!

— Tuttu!

Günün geri kalanında dört saat daha okuldaydım. Hepsine ders anlatmıştım.

Dersler bittiğinde hâlâ yağmur yağıyordu.

Okuldan çıktım, hızlıca arabama bindim ve okuldan uzaklaştım.

---

Baran ise sabah uyanmış ve askere gitmişti.

— Komutanım, hayırlı olsun! — dedi Kaan.

— Niye lan? — dedi Yusuf.

— Komutanım, dedi ki...

Kaan bir an duraksadı.

— Altı aylık sevgilisiniz varmış. Hem de komutanımın kız kardeşiymiş.

— Oğlum, iki gün yoktum. Dedikodumu mu yaptınız?

Fırtına, İkisi ve ben timin olduğu yere gittik.

— Komutanım, hayırlı olsun! — dedi Güney.

— Bu iki oldu. Komutanım, hayırlı olsun! — dedi Emir.

— Komutanım, hayırlı olsun! — dedi Göktuğ.

— Hayırlı olsun diyen Aslı'ydı.

— Aslıcığım, kusura bakma. Komutan, sizlere demiyorum lan!

Diğerleri gülmeye başladı.

— Kıvılcım, Keskin ve Atmaca, size söylüyorum!

— Lan susun be! Başım şişti! — dedi Baran.

— Vallahi haklısın, benim de... — dedi Yusuf.

— Harun Albay gelmeden sıraya geçelim.

Herkes rütbesine göre hizaya geçti.

Bir süre sonra Harun Albay geldi.

— Rahat!

Herkes rahata geçti.

— Hazır ol!

Herkes yeniden hazır ola geçti.

— Arkadaşlar, yarın gideceksiniz.

— Nereye, komutanım?

— Amaç, gelecek uyuşturucuları durdurmak.

— Bizimle gelecek başka tim var mı?

— Yok.

Harun Albay bunu söyledikten sonra gitti.

Baran'ın aklında ise tek bir şey vardı.

Derya, İnci'ye bir şey yapar mıydı?

Yapabilirdi. Her şeyi yapabilirdi.

Tam o sırada İnci aradı.

— Efendim hayatım?

— Canım, yanımda Gökberk var.

— Ee?

— Eve gidecekmiş. Rahatsızmış. Ya sen gel ya babası.

— Babası...

Bir an sustum.

— Babası şehit oldu. Onun için benim timden birini göndereyim.

— Olur mu?

— Olur.

En yakınımda Güney vardı.

— Güney!

— Emredersiniz komutanım.

— Hani rahmetli Adem Komutan vardı ya...

— Evet komutanım.

— Oğlu Gökberk'i okuldan al.

— Tamam komutanım.

---

Eve girdiğimde Eylül hemen bana sarıldı.

— Halam!

Ben de ona sarıldım.

— Gel kız, beni niye çekiştiriyorsun?

Beni salona götürdü.

— Bak! Yavru kedi bulduk!

— Nerede?

— Dışarıda. Babam ekmek almaya gittiği zaman görmüş. Ne tatlı değil mi? Aynı sen!

— İsmi belli mi?

— Hayır. Halam gelince koyacakmış.

— Eylül, gel koyalım. Zavallı kediciğe isim bulalım.

Kedi gri renkliydi ve gözleri maviydi.

— Ponçik olsun mu?

— Ponçik olur, fıstığım. Neden olmasın?

Kediyi severken:

— Ponçik... — dedim.

O sırada Baran'dan mesaj geldi.

Yemeğe çıkalım mı?

Olur.

Saat kaçta?

19.30.

Olur mu?

Olur. Almaya gelirim seni.

Saat 16.30'du. Yani iki buçuk saat vardı.

Tam o sırada Begüm aradı.

— Alo?

— Efendim İnci abla.

— Abimle evleneceksin!

— Hayır, teklif etmedi.

— Derya herkese evlenecekler demiş!

— Kapat Begüm.

Sinirlenmiştim. Üstelik bunları yeğenimin yanında duymuştum.

Eylül'ün yanından biraz uzaklaştım ve Baran'ı aradım.

— Söyle gülüm.

— Yanında kim var?

— Askeriyedeyim.

— Ne oldu? Derya herkese evleneceğimizi söylemiş.

— Nasıl ya?

— Ne bileyim? Öyle bir şey mi dedin?

— Hayır.

— Yani evlenmek zorundayız şimdi.

— Ne bileyim... Bir şekilde hallet.

— Teklif etmedim ya da yalan söylüyor de.

— Halledeceğim ben. Merak etme, gülüm.

— He bir de akşamki yemeği bu yüzden iptal etme.

— Tamam.

— Güveniyorum sana.

Telefonu kapattım.

Aradan yarım saat geçti. Ben ise ne yapacağımı düşünüyordum.

Yani evlenmek zorunda kalabilirdim.

Baran halledecekti ama nasıl, bilmiyordum.

— Kız, ne yapıyorsun burada? — dedi Defne.

— Oturuyorum.

— Yenge, oturduğunu biliyorum. Sen bir bana bak. Bir şey mi oldu?

— Hayır.

— Var ama... Hayırlısı.

Defne bunu söyledikten sonra ben de odama gittim.

Ne giyecektim?

Bir süre sonra buldum.

Kazak, pantolon ve çizme.

Bence gayet iyiydi.

Saçlarıma geçtim. Dyson'ımla saçlarımı şekillendirdim ve makyajımı yaptım.

Tam o sırada kapı çaldı.

— Otuz dakikaya gelir!

— Bence gayet iyi.

— Nereye gidiyorsun sen?

— Abi, arkadaşımla çıkacağım.

— Biliyorum ben o arkadaşı.

Oflayarak:

— Evet, sevgilimle gidiyorum.

— Ne var? Hiç git bakalım.

Evden çıktım, asansöre bindim. Kısa süre sonra aşağı indim ve sitenin kapısından çıktım.

Birini beklerken onu gördüm ve arabasına bindim.

— Bu sefer erken geldin, fıstık.

— Fıstık ne alaka?

— Sevgilimsin ya.

Bir süre sonra evin olduğu yerden uzaklaşmıştık.

— Sahte sevgiliyiz, unutma.

Tam o sırada radyonun sesi yükseldi.

Benim ol,
kurtar beni,
sonum ol,
dilerim ki...

— Baran?

— Hı?

— Tek mi gidiyoruz yemeğe?

— Hayır.

— Kim?

— Arkadaşım ve eşi
_ Derya'yı ne yaptın

— Ne yaptın?

— Hatasını düzeltecek.

— Emin misin?

— Eminim.

Bir süre sessiz kaldık.

— Yarın müsait olmayabilirim.

— Neden?

— Göreve gideceğim.

— Nereye?

— Buradayım ama yine de olmayabilirim.

— Yarın askeriye gelir misin?

— Olur, gelirim.

Kısa süre sonra restorana geldik.

Arabadan indim. Baran arabayı valeye verdi.

— Hadi geçelim.

İçeri girdik.

— Merhaba, rezervasyonunuz var mı? — dedi hanımefendi.

— Evet, var diyerek araya girdim.

— Kaç kişilik?

— Dört kişilik rezervasyonumuz var.

— Masanız sağ tarafta, masa numaranız 2. İsterseniz tarif edebilirim.

— Hayır, gerek yok. Biz buluruz.

Masayı bulup oturduk.

— Sen bugün çok kıskanç oldun sanki.

— Hayır, normalim ben.

— Aynen.

Bir süre sonra onları gördük.

— Hoş geldin, Tolga.

— Yenge, sen de hoş geldin.

— Hoş bulduk.

— Hoş geldiniz.

— Efendim, Baran'ın yanındaki kadın kim?

— Sevgilim.

Tam o sırada garson araya girdi.

— Ne alırsınız?

— Menüler.

— Teşekkür ederim.

Menüye baktım. Aslında bana göre pek bir şey yoktu. Ben kırmızı et sevmezdim.

Son sayfada kendime göre sadece köfte buldum.

Onu tercih ettim.

Baran'ın da köfte seçtiğini gördüm.

Tolga ve eşi de bir şeyler söylediler ve garson gitti.

— Eee, sevgilim diyordun?

— Sevgilisiyim. Altı aydır.

— Siz ne kadar evlisiniz?

— Bir buçuk yıl oldu.

— İsminiz ne acaba?

— Ebru.

— Ebru, ben de İnci. Memnun oldum.

— Ben de.

— Aynur abla nasıl?

— İyi. O da Rusya'ya döndü.

— Rusya mı?

— Evet. Annem Rus, babam Türk.

Yemekler geldi ve yemeye başladık.

Bir süre sonra telefonuma mesaj geldi.

İnci, acil konuşmamız lazım.

Mesaj Aras'tandı.

Baran mesajı gördü.

— Cevap verme.

— Yani ne güzel konuşuyorduk...

Konuşmamızın konusu bir anda babama gelmişti.

— Baban ne iş yapıyordu?

— Babam askerdi. Şehit oldu.

— Başın sağ olsun.

— Sağ ol.

— Annen?

— Cerrah.

— Tek çocuksun, değil mi?

— Hayır. İki abim var.

Bir süre sonra Tolga saate baktı.

— Kalksak mı? Saat geç olmuş.

— Tamam.

Vedalaşıp gittiler.

Hesabı Baran ödedi.

Biz de kalktık.

Restoranın kapısından çıktık. Baran valeden arabayı istedi.

— Üşüdün mü sen?

— Hayır.

— Düşmüş duruyorsun.

Üzerindeki ceketi çıkarıp omuzlarıma koydu.

— Ama sen?

— Bana bir şey olmaz.

Araba geldi ve bindik.

Bir süre sonra gözlerim ağırlaşmaya başladı.

— Uykum var gibi.

— Hı.

Bir süre sessizlik oldu.

— Rusçayı kimden öğrendin,
_ Sence ?
— Tolga mı?

— Evet.

Bu konuşmadan sonra uyuyakaldım.