Bölüm.2

Bölüm.2
20.07.2004 izmir

"İnci, düşeceksin. Dikkat et!" dedi annesi.
"Hayır, düşmem ben, anne."
"Aha, düşecek." dedi Buğra. "Katılıyorum." dedi Yusuf
. İnci birkaç adım daha attı ama dengesini kaybedip yere düştü.
"Anne... Dizim acıyor."
"Bak, abilerinin lafını dinlemezsen böyle olur." dedi Nesrin.
Nesrin, İnci'yi ayağa kaldırdı. Küçük kız ise sağ eliyle burnunu sildi.
"Hadi, eve gidiyoruz."
"Eve giderken dondurma alalım mı? Ne olur."
"Alırız." dedi Nesrin gülümseyerek. Önlerinde bir dondurmacı vardı. Hep birlikte içeri girdiler.
"İnci, hangi dondurmayı
alacaksın?"
"Çilekli!" Nesrin, ardından oğullarına da sırayla ne istediklerini sordu.
"Bak, benim dondurmam daha güzel." dedi Buğra.
"Yoo, benimki daha güzel." dedi İnci.
Kavga edeceklerini anlayan Yusuf hemen araya girdi. "Buğra, sus."
"Tamam, abi." dedi Buğra. Bir süre sonra eve geldiler.
Ailecek lojmanda yaşıyorlardı.
"Babam ne zaman gelecek." dedi inci
"Bilmem. Arayıp soralım." dedi Nesrin. Nesrin telefonunu eline aldı ve eşini aradı. Telefon uzun uzun çaldı. "Açmıyor..." diye mırıldandı.
"Belki görevdedir." dedi Yusuf.
"Biraz sonra yine ararım." diye karşılık verdi Nesrin.
İnci kapıya bakıp gülümsedi. "Babam gelince dondurmamı göstereceğim."
Nesrin de gülümsemeye çalıştı ama içinde tarif edemediği bir huzursuzluk vardı.
Tam o sırada kapının zili çaldı.
İnci heyecanla yerinden fırladı. "Babam geldi!" diyerek kapıya doğru koştu.
Nesrin de arkasından yürüdü ve kapıyı açtı.
Kapının önünde iki asker duruyordu.
İkisi de sessizdi.
Nesrin'in yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu. "Buyurun..." diyebildi titreyen bir sesle.
Askerlerden biri derin bir nefes aldı.
"Başınız sağ olsun..." dedi. Yavuz Demir görev sırasında şehit olmuştur."
O an zaman durmuş gibiydi. Nesrin'in elindeki telefon yere düştü.
İnci, annesine bakıp hiçbir şey anlamadan sordu: "Anne... Babam neden gelmedi?
Nesrin'in dizlerinin bağı çözüldü. "Hayır..." diyebildi sadece.
Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı. Yusuf ve Buğra, annelerinin yanına koştu.
"Anne, ne oldu?" diye sordu Yusuf
konuşamıyordu.
Askerlerden biri yavaşça elindeki Türk bayrağını uzattı.
"Milletimizin başı sağ olsun." dedi. Yusuf, askerlerin söylediklerini duyunca olduğu yerde donup kaldı.
Buğra ise gözyaşlarını tutamadı. İnci, olan biteni hâlâ anlayamamıştı. "Anne..." dedi sessizce.
"Babam ne zaman gelecek?" Bu soru, evin içindeki sessizliği daha da ağırlaştırdı.
Nesrin kızına sarıldı ve hıçkırarak ağlamaya başladı. "Baban... Artık eve dönemeyecek, kızım."
İnci annesinin gözyaşlarını görünce o da ağlamaya başladı.
Evdeki neşeli kahkahaların yerini derin bir sessizlik almıştı.
O gece ev hiç olmadığı kadar sessizdi.
İnci, elindeki küçük dondurma kabına bakıyordu.
Babasına göstermek için sakladığı dondurma çoktan erimişti. "Babam bunu görecekti..." dedi fısıldayarak. Nesrin kızının yanına oturdu ve ona sarıldı.
"Baban seni çok severdi, İnci." "Ben de onu bekledim anne..." dedi İnci, gözyaşları içinde. Yusuf pencerenin önünde sessizce duruyordu.
Daha küçük yaşında olmasına rağmen artık annesine ve kardeşlerine güçlü olmak zorunda olduğunu hissediyordu.
Buğra ise hiçbir şey söylemeden babasının fotoğrafına bakıyordu. O evde o gün herkes bir şeyini kaybetmişti.
Bir baba gitmişti...Ama onun sevgisi, anıları ve bıraktığı izler hep kalacaktı.
Aradan günler geçmişti. Evde artık eskisi gibi kahkahalar duyulmuyordu. İnci her sabah kapıya bakıyor, babasının bir gün çıkıp geleceğini düşünüyordu.
"Anne, babam bizi görüyor mudur?" diye sordu bir gün.
Nesrin kızının saçlarını okşadı. "Eminim görüyordur, kızım.
Seninle gurur duyuyordur." İnci küçük elleriyle babasının fotoğrafını tuttu. "Ben büyüyünce babam gibi güçlü olacağım.
" Yusuf, kardeşinin sözlerini duyunca ona baktı. "Biz de hep yanında olacağız, İnci.
" Buğra da başını salladı. "Artık seni daha çok koruyacağız." İnci o gün ilk kez babasının geri gelmeyeceğini biraz daha anlamıştı.
Ama kalbinde bir şey biliyordu: Babası yanında olmasa bile sevgisi hep onunla kalacaktı...

Günümüz

Yıllar geçmişti. İnci artık küçük bir kız değildi. Çocukluğunda yaşadığı o acı gün, kalbinin en derin yerinde hâlâ duruyordu.

Babasıyla geçirdiği son günü hiç unutmamıştı. Dondurma yerken gülüşünü, annesinin sesini, abileriyle yaptığı küçük tartışmaları... Hepsi aklındaydı. İnci aynanın karşısında durup derin bir nefes aldı. "Babam... Umarım benimle gurur duyuyorsundur." diye fısıldadı.

Ama geçmişi ve ailesi onun için hâlâ çok değerliydi...Sen eminsin aranıza bir şey yok Hayır abi yemin ederim öyle bir şey yok.
İnci abisinin yanındaydı. "İnci, yine dalıp gittin."
dedi Yusuf. İnci hafifçe gülümsedi. "Babamı düşündüm."
Yusuf'un yüzündeki ifade değişti. Onlard babalarını hiçbir zaman unutmamıştı.
"Ben de onu çok özlüyorum." dedim sessizce.
İki kardeş bir süre konuşmadan oturduk.
Yıllar onları büyütmüştü ama o günün acısı hâlâ kalplerindeydi.

Sabah

erkenden kalktım ve giyinip 40 dakika saç ve makyaj la uğraştım ve evden çıktım.O Ankaranın meşhur trafikğini çektim 30 dakikanın sonunda okula varabilmiştim.
Okulun kapısından içeri girdiğinde derin bir nefes aldı. Her zamanki gibi kalabalıktı. Öğrenciler koridorlarda konuşuyor, bazıları aceleyle sınıflarına yetişmeye çalışıyordu. İnci çantasını omzuna biraz daha sıkı tuttu ve sınıfına doğru yürüdü. "İnci!" Arkasından gelen sesi duyunca durdu. Gülümseyerek arkasına döndü.Arkasında sarı saçlı mavi gözlü bir kadın vardı. "Merhaba, ben ilayda "
Bende inci"sen okula gelen yeni sosyal öğretmenisin demi
Evet öyleyim.
İnci hafifçe güldüm.
Birlikte sınıfa doğru yürümeye başladılar.
Ama İnci'nin aklı hâlâ sabah aynanın karşısında fısıldadığı sözdeydi. "Babam... Umarım benimle gurur duyuyorsundur."
Sınıfa girdiğinde herkes yerine oturmaya başlamıştı.
İnci pencereden dışarı baktı. Gökyüzü sakindi.
O an telefonunuma bir mesaj geldi. Mesajı açtığımda yüzümdeki ifade değişti.
"Akşam eve erken gel. Seninle konuşmam gereken bir şey var.
" Mesaj Yusuf abimdenfi İnci kaşlarınım çattı.
Abim kolay kolay böyle mesaj atmazdı.
"Ne oldu acaba?" diye düşündüm?
Gün boyunca aklım o mesajda kaldı. Akşam olduğunda İnci eve geldim.
Ve abim ben eve geldiğim zaman evdeydi.
Ve kapıyı nasıl açtı Kapıyı açtığında içeriden tanıdık bir ses duydu.
"Hoş geldin, İnci.
""Hoşbulduk abi
"Abim salonda oturuyordu.
çantamı bıraktım. "
Abi, ne oldu? Sesin ciddi geliyor."
Abim bir süre sustu. Sonra masanın üzerindeki eski bir kutuyu gösterdi. "Babamızdan kalan bazı şeyleri buldum."
İnci'nin gözleri kutuya takıldı.
Yavaşça yaklaştı.
Kutunun içinde eski bir saat, birkaç fotoğraf ve babasının el yazısıyla yazılmış küçük bir not vardı.
İnci'nin elleri titredi. "Bu... babamın mı?"
Yusuf başını salladı. "Evet." İnci notu eline aldı.
elindeki küçük kâğıda uzun süre baktım.
Yıllar geçmişti ama o yazıyı hemen tanımıştım.
Babam ona çocukken masal anlatırken de aynı şekilde yazardı. Parmaklarım titreyerek kâğıdı açtım.
Abim sessizce beni izliyordu.
derin bir nefes aldım ve okumaya başladım.
"Sevgili İnci'm..." Daha ilk kelimede gözlerim doldu.
"Eğer bu mektubu okuyorsan, yanında olamadığım bir zaman gelmiş demektir.
Ama şunu bilmeni isterim ki baban seni her zaman çok sevdi." gözlerimden yaşlar süzüldü.
Abim başını eğdi. O da bu sözleri duymakta zorlanıyordu.
"Belki büyüdüğünü göremeyeceğim. İlk okul gününü, başarılarını, hayallerini izleyemeyeceğim. Ama kalbimde hep küçük kızım olarak kalacaksın." dudaklarımı sıktım. "Babam..." diye fısıldadı.
Abim yanınma oturdu.
"Güçlü olmanı isterim ama güçlü olmak hiç ağlamamak değildir.
Bazen ağlamak da insanı güçlü yapar." İ
mektubu tutarken çocukluğum daki o gün gözlerimin önüne geldi.
Dondurma... Kapının sesi... Askerler... Annesinin gözyaşları... Hepsi bir anda yeniden yaşanmış gibiydi.
"Kardeşlerine ve annene sahip çık. Ama kendi hayallerini de unutma.
Çünkü sen benim cesur kızımsın."
Mektubun sonuna geldiğinde İnci'nin nefesi titredi. "Seni hep seveceğim. Baban, Yavuz."
Odanın içinde sessizlik oluştu. İnci mektubu göğsüne bastırdı.
"Ben onu hiç unutmadım abi."
gözlerini sildi.
"Unutmayacağız zaten."

abime baktım. "Sen de o gün çok küçüktün.
Ama hep bizi korumaya çalıştın.
" Yusuf hafifçe gülümsedi.
"Çünkü babam bana bir görev bıraktı." "Ne görevi?"
Yusuf İnci'nin gözlerine baktı. "Sizi korumak.
"birbirmize sarıldık Yıllar önce kaybettikleri babalarının sevgisi, hâlâ onları bir arada tutuyordu.
Ama İnci bilmiyordu... O gece açılan eski kutu, sadece geçmişi değil,
geleceği de değiştirecek bazı sırları ortaya çıkaracaktı.
babamın yazdığu mektubunu tekrar katlayıp kutunun içine koydum. Ama gözüm kutunun en altında duran eski bir zarfa takıldı. "Abi... Bu da ne?" Yusuf şaşırarak kutuya baktı.
"Onu daha önce görmedim."
zarfı elime aldım. Üzerinde sadece tek bir isim yazıyordu.
"Yusuf." İki kardeş birbirine baktımıştıö "Bu sana yazılmış." dedim.
Yusuf'un yüzündeki ifade değişti. Yavaşça zarfı aldı.
"Babam bana mı bırakmış?" Zarfı açarken elleri titriyordu. İçinden kısa bir not çıktı.
"Yusuf, Büyüdüğünde bu mektubu okuyacaksın. Sana bir evladın taşıyabileceğinden daha ağır bir sorumluluk bırakmak istemezdim. Ama sen her zaman güçlü ve merhametli bir çocuk oldun. Kardeşlerini koru. Ama unutma, onları korumak demek kendi hayatını unutmak değildir. Baban."
Abim mektubu okurken sessiz kaldı. abi'sinin gözlerindeki acıyı fark ettim "Abi..." Yusuf derin bir nefes aldı.
"Babamın öldüğü gün sadece babamı kaybetmedim, çocukluğumu da kaybettim."
Abi' min onun elini tuttum. "Artık yalnız değilsin."
:.Zaten değilim kii" Yusuf kardeşine baktı ve küçük bir gülümseme verdi.
Tam o sırada telefonum çaldı. Ekranda tanımadığım bir numara vardı. Bir an tereddüt ettim ama açtım. "
Efendim?" Karşıdaki ses birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra ciddi bir tonla konuştu. "İnci Demir?"
"Evet, benim."
"Size babanız Yavuz Demir ile ilgili konuşmam gereken önemli bir konu var.
" yüzündekim gülümseme kayboldu. Yusuf hemen ona baktı. "Kim o?" telefonu kulağından ayırmadan fısıldadı: "Bilmiyorum..." Karşıdaki kişi devam etti: "Yıllardır saklanan bir gerçek var. Babanızın son göreviyle ilgili bilmeniz gerekenler var." kalbim hızlandı. Yıllar sonra babamın adı yeniden karşısıma çıkmıştı...