Bölüm. 7 Bazı Gerçekler

Bölüm. 7 Bazı Gerçekler

O konuşmadan sonra eve girdim. Kendimi iyi hissetmiyordum çünkü abime yalan söyleyecektim.

En şaşırdığım an, sevgili rolü yapmamı istemeseydi...

“Ve bu hiçbir zaman gerçek sevgiye dönüşmeyecekti.”

Telefonum çaldı. Arayan Buse'ydi.

Bir süre sonra açtım.

— Ne?

— İnci, yarın saat 3'te okulun oradaki pastaneye gel.

— Neden?

— Konuşacağız.

— Ne konuşacağız?

— Her şeyi.

— Geleceğim.

---

Bugün okul sorunsuz geçmişti çünkü Buse okulda yoktu. Ve bu benim için huzurdu.

Okuldan çıkınca dediği pastaneye gittim.

Hanımefendi ise bana dik dik bakıyordu.

— Evet, geldim. Söyle.

— Şey... Özür dilerim. Yaptığım hata yüzünden belki de söyleyemeyecektim.

— Pardon ama ben sana hoşlandığımı söylediğim gün uçtun. Ben sana nasıl güveneyim? Geçen gün “Azrail'in olacağım” diyordun.

— Ama...

— Aması falan yok. Güvenmiyorum. Dediğim gibi, sadece meslektaşımsın.

“Hani dedin ya, Azrail'in olacağım.”

“Ol.”

deyip o masayı terk ettim.

Arabama binip evime geldim. Bir süre girişteki aile fotoğrafına baktım.

Ardından kapı çaldı.

Gelen abimdi ama yüzü düşük ve mutsuzdu.

— Abi...

diyebildim sadece.

Sonra içeri geçtik.

— İnci.

— Efendim abi?

— Ben bir şey öğrendim.

Bir an duraksadım.

— Ne?

Tam o sırada kapı çaldı.

Gelen sahte sevgilim Baran'dı.

— Gel, geç içeri.

Bir süre abimle bakıştılar.

— Devam et abi.

— Babam aslında bildiğimiz tarihte ölmemiş. O olaydan beş yıl sonra ölmüş.

Kendimi zorlayarak:

— Ciddi misin abi?

— Evet.

— Abi, niye o zaman aramadı, sormadı?

— Hayır, sana yalan söylemişler. O arardı bizi.

— Hayır, gerçek.

dedi. Zorlandığını biliyordum.

Ve buna dayanamayan Baran bana sarıldı.

Bir süre sonra beni bıraktı.

Cesaret edip:

— Abi, ben Baran'la...

— Ne Baran'la?

— Sevgiliyiz...

— Bir dakika. Ben yanlış duymadım, değil mi?

— Hayır.

dedi Baran.

— Lan, ben ikinizden sordum. Sadece “hayır” dediniz.

— Saklamak zorundaydık.

— Annem ve Buğra abin ne der?

— Bir şey demezler.

— İyi, tamam. Öyle olsun.

— İnci, gelsene bir.

— Kızım, niye hemen söylüyorsun?

— Niye geldiğini sormayacak mı Baran?

— Sorar ama ben bir bahane bulurdum.

— Peki niye ve neden geldin?

— Derya bizdeydi, o yüzden. Ve sorduğu sorulardan kurtulmak için.

İçeri girdik ve abimin soruları başladı.

— Ne zaman oldu?

— Altı ay.

— Nasıl tanıştınız?

— Okulda.

— Doğru mu?

— Doğru.

— Biliyor musun, babamın bir sözü var. “Benim kızıma bakacak oğlanı ben bir günde gönderirim,” derdi.

— Ben niye bilmiyorum?

— Küçüktün.

— Annem de biliyor.

— He, tamam o zaman.

— Yani senin için de öyle, Üsteğmen Baran Aybars.

— Abi, ciddi misin?

— Evet. Babam yok ama ben varım.

İçimden:

“Allah'ım, inşallah âşık olmam. Çok yakışıklı. O hele duruşu... O hele mavi gözleri...”

dedim.

Baran'ın içinden:

“Bu güzellik ne ya? O yeşil gözleri, kumral saçları... Baran, sana ne oluyor? O senin komutanının kız kardeşi.”

diye söylendi.

— Ee, ben kaçayım.

— Ben de seni geçireyim.

— Görüşürüz.

— Görüşürüz.

dedikten sonra kapıyı kapattım.

— Bir şey daha diyeceğim.

— Ne?

— Babam beş yıl başka kadınla evliymiş.

Bir an duraksadım.

Evet, bu sır benim hayatımı altüst edecekti.

Abim gittikten sonra ağladım.

---

Askeriyede yine sıradan bir gündü. Herkes gülüp eğleniyordu ama Yusuf ve Baran'ın pek hâli yoktu.

Tüm tim bir yerde oturuyordu.

Kaan, Güney'e döndü.

— Efendim komutanım?

— Geçenki kız ne oldu?

— Ne kızı?

deyip Emir de konuşmaya katıldı.

— Şu sarışın, mavi gözlü kız.

Güney:

— Şey... arkadaşım.

Kaan gülerek:

— Aynen komutanım, arkadaşı.

Yusuf bir anda:

— Bir dakika. Ben bu kızı tanıyorum.

Baran ona baktı.

— Lan, o mu?

Herkes bir anda:

— Kim?

diye sordu.

Yusuf:

— İnci'nin okuldan arkadaşı.

— İsmi İlayda değil mi?

Güney sessizce başını salladı.

— Dediğim gibi, sadece arkadaşım.

— Aynen.

deyip Kaan araya girdi. Her zamanki hâliydi. Tim artık alışmıştı.

Kaan bu kez Baran'a döndü.

— Komutanım.

— Söyle.

— Sizde Yusuf Komutan'ın kız kardeşi var ya... Onunla yakışırdınız aslında.

Yusuf gözleriyle Kaan'a resmen korku saldı.

— Öyle bir şey olmaz.

Baran içinden:

“Zaten sahte sevgilim.”

dedi.

Tam o sırada Yusuf'un telefonu çaldı.

— Öğrenebildin mi?

— Evet.

— Söyle.

— Komutanım, aslında babanız bu olaydan beş yıl sonra ölmüş ve başka bir kadınla evliymiş.

Telefon kapandı.

Yusuf timinin olduğu yere geri döndü.

Baran ona baktı.

— Devrem, bir şey mi var?

— Bugün sırrı öğrendim.

— O kadar ağır mı?

— Ağır.

— O zaman annene ve kardeşlerine nasıl diyeceksin?

— Bilmiyorum...

Bir süre sustu.

— Ama en çok annemi etkileyecek. Kesin. Kadın otuz yaşında dul kaldı. O beş yılı ben biliyorum. Ne çektiğini biliyorum...

---

Bugün okula gitmedim çünkü boş günümdü. Yani perşembe günüydü.

Yarın Trabzon'a gidecektim ama giyeceğim kıyafetim yoktu. Hazırlanıp evden çıktım ve arabama doğru yürüdüm.

Tam o sırada Baran'ın aradığını gördüm.

— Alo?

— Efendim?

— Neredesin?

— Evde.

— Arabadasın, biliyorum.

— Off, doğru.

— Nereye?

— Elbise alacağım kendime.

— Ben de geliyorum. Benim arabamla.

— Hayır, gelme.

— Geliyorum. Arabaya gel.

— Gelmiyorum.

— Kızım, inat yapma.

— Banane, gel de al.

— İlkinin gibi olmasın.

— Abime söylerim.

— Beni ikiletme.

Oflayarak arabasına bindim.

— Sonunda bir kere sevgilini dinle.

Bir bakış attım.

— Sen de abin gibisin ya.

— Öyle.

Bu arada mağazaya gidiyorduk.

Benim kırk dakikada gittiğim yolu o yirmi dakikada gitmişti. Elinde BMW F30, benim mavi Polo'mu ezer geçerdi.

Mağazaya girdik. Çok güzel elbiseler vardı.

— Merhaba, size nasıl yardımcı olabilirim?

— Hem sade hem şık bir elbise arıyorum. Bir de beyefendiye...

— Hangi renk?

Düşündüm.

— Lacivert, bordo ve siyah.

Tam tamına on elbise geldi ama ben beşini tercih ettim.

— Hepsini deneyecek misin, İnci?

— Evet. Sorun mu var?

— Yok, değil.

Tek tek giymeye başladım.

İlki sade, korseli, lacivert bir elbiseydi. Karşısına çıktım.

Baran'ın yüzü değişti.

— Bu ne? Çok kısa, İnci.

İkincisini denemeye gittim. O da lacivertti.

Karşısına çıktım.

— Olmaz. Vücudunu belli ediyor.

Offlayarak kabine geri gittim.

Üçüncüsü bordoydu. Giyip yine karşısına çıktım.

Bir süre düşündü.

— Hayır, olmaz İnci.

Dördüncüyü de bordo giyip çıktım.

— Birincisi çok kısa, ikincisi olmaz.

Sonuncusu ise siyahtı. İstediği maddelere uyuyordu.

Karşısına çıktım.

— İyi mi?

— Gayet güzel.

— Cenazeye gidiyoruz sanki, Baran.

— Şu çocuk sana bakıyor sanki, İnci.

— Baksın.

— Ne bakması kızım? Bakamaz.

— Sen misin bana bunu söyleyen, Baran?

— Evet.

— Sanki gerçek sevgilimişsin gibi davranıyorsun.

Sustu.

— Kıyafet almıyorsan gidelim, Baran.

— Lan kızım, ben kölen miyim?

— Yarın saat dörtte beni almaya geliyorsun. Oradan havalimanına geçeriz, olduğum?

— Oldu, bir de...

— Ne bidesi?

— Off, küfür etmek istemiyorum.

— Kolaysa et.

— Korkulu rüyamsın. Hem biricik komutanının hem abinin kulağına söylerim.

---

Arabaya geri bindiğimizde Baran sigarasını yaktı.

— Bir şey diyeceğim.

— De.

— Tanışmamız gerek.

— Nasıl?

— Büşra sorabilir.

— Tamam.

— Ben sevgilin Baran. Yirmi sekiz yaşındayım. Doğum tarihim 25 Mart 1998. Doğma büyüme Ankaralıyım. İlk görev aldığım yer Bayburt. Bir kız kardeşim var. Burcum Koç.

— Ben İnci. Yirmi altı yaşındayım. Doğum tarihim 6 Haziran 2000. İzmir'de doğdum, üç yaşıma kadar orada yaşadım. Sonra Eskişehir'e gittim. İlk görev yerim Bursa. Burcum İkizler. Sevdiğim çiçek lale ve Ankaralıyım.

Bir de yanımda sigara içmesinden nefret ettiğimi söyledim.

— Baran, kaç dil biliyorsun?

— Beş.

— Hangileri?

— Rusça, Fransızca, Almanca, İtalyanca...

— Ohaaa!

— Sen sadece İngilizce biliyorsun.

— Rusça konuşsana.

Baran bana baktı.

— Кажется, ты мне нравишься.(gayliba senden hoşlanıyorum)

— Anlamı ne?

— Sır.

— Söyle!

— Sır dedim.

---

Geldik.

— Geldik mi?

— Evet.

— Kaçla gidiyorsun?

— 130.

— Ciddi misin?

— Evet.

Arabadan inip siteye girdim. Oradan oturduğum bloğa geçtim.

Asansöre bindim.

Yanıma yakışıklı, esmer saçlı ve kahverengi gözlü bir erkek geldi.

— İnci?

— Efendim?

— Sen değil misin? Uzun zamandır görmüyordum.

— Kimsin?

— Tanımadın mı?

— Yok, çıkaramadım. Onun için kusura bakma.

— İsmin ne ki?

— Aras.

Hemen gizli bir şekilde ses kaydını açtım.

— Ben burada iniyorum.

— Ben de.

— Ne?

— Gel istersen, kahve ısmarlayayım İnci.

— Yok ya, olmaz.

Tam o sırada Baran aradı

— Efendim, canım?

— Geçtin mi eve, İnci?

— Evet, geçtim.

— Sen canım?

— Ben de eve geçtim.

— Ne oldu? Biri mi var yanında?

— Evet, canım.

— Kim?

— Siteden bir komşum işte.

— Kız mı, erkek mi?

Bir an duraksadım.

— Kız.

— Tamam.

— Tamam, canım.

Aras bana baktı.

— E teklifimi kabul ediyor musun, İnci?

Bir süre düşündüm.

— İyi madem, Aras.

Eve girdiğimde ev gayet topluydu.

— Ee?

— Ne ee?

— Arayan kimdi?

— Sevgilim.

— Kaç yıldır?

— Sadece altı ay.

— Hım.

Bir süre sonra boks torbasını gördü.

— Hâlâ ilgileniyor musun?

— Evet.

— Güzel.

— Sen burada mı yaşıyorsun?

— Evet. Tam karşında.

— Sen ne zamandan beri burada yaşıyorsun?

— Bir yıldır bu sitedeyim.

— Ben seni nasıl görmedim ya?

— Ne bileyim?

Kahvemden son yudumu aldım.

— Ben kalkayım artık.

Tam kalkarken kolyem yere düştü.

— Olur.

Aras kapıya kadar eşlik etti.

— Görüşürüz.

— Görüşürüz.

Ve evime girdim.

---

Direkt mutfağa geçtim. Bugün menümüzde soslu makarna vardı.

Makarnayı ocağa koydum, sosunu hazırlamaya başladım. Tam sosu karıştırırken elim bir anda kaydı ve sosun birazı üzerime döküldü.

— Ayyy!

Üstüme baktım.

— Daha yemek bile hazır olmadan başıma geldi ya...

Tam o sırada kapı çaldı.

— Kim?

— Benim.

Baran.

Kapıyı açtım.

— Senin burada ne işin var?

— Sahte sevgilinim ya. Unuttun mu?

— Yemek için geldiğin belli.

— Soslu makarna mı yapıyorsun?

— Evet.

Baran mutfağa baktı.

— Bir şey olmuş sanki.

— Hiç sorma. Daha şimdiden sos üzerime döküldü.

Gülmeye başladı.

— Gülme Baran!

— Tamam, tamam.

Ama yüzündeki gülümsemeyi saklayamıyordu.

— Gel, yardım et bari.

— Emredersiniz, sevgilim.

Gözlerimi devirdim.

— Sahte sevgilim, unutma.

Baran'ın içinden:

“Şimdilik...”

diye geçirdi.

Baran mutfağa girdi ve tezgâhın yanına geçti.

— Ne yapmam gerekiyor?

— Makarnayı karıştır.

— Bu kadar mı?

— Evet.

Kaşığı ona uzattım.

Tam o sırada Baran makarnayı karıştırırken sosun birazı tezgâha sıçradı.

— Baran!

— Ne oldu?

— Her yeri batırdın!

— Ben mi? Sen çağırdın beni.

— Keşke çağırmasaydım.

— Ama yemek daha güzel olacak.

— Nereden biliyorsun?

— Çünkü ben geldim.

Gözlerimi devirdim.

— Çok özgüvenlisin.

Baran gülümsedi.

— Sen de çok konuşuyorsun.

Bir süre sonra makarna hazır oldu. Tabaklara koyup masaya geçtik.

Baran ilk lokmasını aldı.

Bir an durdu.

— Nasıl?

— Güzel.

— Gerçekten mi?

— Evet.

Ben de bir lokma aldım.

— Fena değilmiş.

Baran bana baktı.

— Fena değil mi?

— Evet.

— O zaman yarın da yaparsın.

— Ben mi?

— Tabii.

— Sen niye geliyorsun o zaman?

— Sahte sevgilin olarak görevimi yapıyorum.

— Senin görev tanımında yemek yemek mi var?

— Artık var.

Gülmemek için kendimi zorladım.

Tam o sırada telefonum çaldı.

Ekrana baktım.

Arayan: Aras.

Baran'ın yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu.

— Kim o?

Telefonuma baktım.

— Bilmiyorum.

— Nasıl bilmiyorsun, seni arıyor?

— Bugün asansörde tanıştığım biri.

Baran'ın yüzü değişti.

— Erkek mi?

— Evet.

Bir süre sessiz kaldı.

— Açmayacak mısın?

— Açacağım.

Telefonu açtım.

— Alo?

— İnci, ben Aras.

Baran'ın kaşları hafifçe çatıldı.

— Efendim?

— Evde yalnız mısın?

— Hayır, değilim. Sevgilim var.

Baran'ın küfrettiğini gördüm.

“Siktir git, döverim lan onu.”

diye söylendi.

Bir an sustum.

— Yarın kahve olur mu?

— Hayır, olmaz. Trabzon'a gideceğim.

— Trabzon mu?

— Evet.

— O zaman döndüğünde görüşürüz.

— Olur.

Telefonu kapattım.

Baran hâlâ bana bakıyordu.

— Ne?

— Hiç.

— Bir şey olduğu belli.

— Yok dedim ya.

— Kıskandın mı?

Baran hemen karşılık verdi.

— Seni mi? Hem de kimden?

Gülümsedim.

— Bilmiyorum. Yüzün biraz öyle söylüyor.

— Yemek soğuyor, İnci.

— Konuyu değiştirme.

Baran cevap vermedi.

Ben de makarnamdan bir lokma aldım.

— Hem sen sahte sevgilimsin.

Baran bana baktı.

— Biliyorum.

Ama ses tonunda, sanki bu kelimeyi kendisine hatırlatmak hoşuna gitmemişti.

Bir süre sessizce yemek yemeye devam ettik.

Ben Baran'a baktım.

— Baran.

— Efendim?

— Gerçekten kıskanmadın mı?

Çatalını tabağa bıraktı.

— Hayır.

— Emin misin?

— Eminim.

— O zaman neden yüzün düştü?

— Yüzüm düşmedi.

— Düştü.

— İnci, sen çok konuşuyorsun.

Gülerek başımı salladım.

— Tamam, kıskanmadın.

Baran bir süre sustu.

Sonra:

— O çocuk sana kahve teklif etti.

— Evet.

— Sen de kabul ettin.

— Evet.

— Yarın Trabzon'a gidiyorsun.

— Evet.

— O zaman konu kapandı.

Kaşlarımı kaldırdım.

— Neyi kapattın?

— Hiçbir şeyi.

Tam o sırada kapı çaldı.

İkimiz de birbirimize baktık.

— Sen birini mi bekliyordun?

— Hayır.

Ayağa kalktım.

— Ben bakarım.

Kapıya doğru yürüdüm.

Kapıyı açtığımda karşımdaki kişiyi görünce olduğum yerde kaldım.

Aras.

— Aras?!

Aras gülümsedi.

— Telefonunu masada unutmuşsun.

Elindeki kolyeyi bana uzattı.

— Benim kolyem mi?

— Evet.

— Nasıl fark ettin?

— Kahveden sonra çıkarken düşmüş.

— Teşekkür ederim.

Aras tam gidecekken içeriden Baran'ın sesi geldi.

— Güzelim, kim geldi?

Aras bana baktı.

— Sevgilin mi?

Tam o sırada Baran geldi ve elimi tuttu.

— Evet...

Aras hafifçe gülümsedi.

— O zaman görüşürüz.

— Görüşürüz.

Kapıyı kapattım.

Baran elimi bıraktı.

— Komşun mu?

— Evet.

Baran birkaç saniye bana baktı.

— Şey... kolyen düşmüştü, onu getirmiş.

Bir an sustum.

— Evet.

— Hımm.

— Ne hımm?

— Hiç.

— Baran...

— Ne?

— Kıskanıyorsun.

— Kıskanmıyorum.

— Kıskanıyorsun...

---

Baran bavulumu bagaja koydu.

— Hadi, geç kalıyoruz.

— Sen de geliyorsun sonuçta. Niye acele ediyorsun?

— Çünkü ikimizin de uçağı var, İnci.

— Doğru ya.

Arabayı kilitleyip beraber havaalanına girdik.

— Biletler sende mi?

— Evet.

— Benimki?

— O da bende.

— Sen her şeyi neden kontrol ediyorsun?

— Çünkü sen unutuyorsun.

— Ben hiçbir şeyi unutmam.

Baran bana baktı.

— Telefonunu kaç kere unuttuğunu saymıyorum bile.

— O sayılmaz.

Gülerek yürümeye devam ettik.

Check-in işlemlerimizi hallettikten sonra bekleme alanına geçtik.

Bir süre yan yana oturduk.

Ben telefonuma baktım.

Aras'tan mesaj gelmişti:

“Trabzon'a vardığında haber ver.”

Baran mesajı gördü.

— Yine o mu?

— Evet.

— Cevap verme.

— Neden?

— Çünkü hoşlanmıyorum.

— Sen hâlâ bunu mu düşünüyorsun?

Baran sustu.

Sonra bana baktı.

— Evet.

— Ama sen benim sahte sevgilimsin.

— Biliyorum.

— O zaman?

Baran birkaç saniye sustu.

— Bilmiyorum, İnci.

İlk kez gerçekten ne diyeceğini bilmiyor gibiydi.

Tam o sırada anons yapıldı.

Trabzon uçağımızın boarding işlemleri başlamıştı.

Ayağa kalktım.

— Hadi, gidiyoruz.

Baran bavulumu aldı.

— Ver, ben taşırım.

— Kendim taşıyabilirim.

— Biliyorum.

Sonra hafifçe gülümsedi.

— Ama sevgilin olarak taşıyorum.

— Sahte sevgilin.

— Tamam, tamam.

Birlikte uçağa doğru yürüdük.

Uçağa bindik ve koltuklarımızı bulduk. Yan yana oturmuştuk.

Ben cam kenarına geçtim, Baran da yanıma oturdu.

— Cam kenarını neden sen aldın?

— Çünkü ben istedim.

— Çok adilsin.

— Teşekkür ederim.

Baran gözlerini devirdi.

Uçak hareket etmeye başladığında koltuğa yaslandım.

— Biraz heyecanlandım.

— Korkuyor musun?

— Hayır.

— Yüzünden belli.

— Sadece ilk defa böyle gidiyorum.

Baran hafifçe gülümsedi.

— Merak etme. Yanındayım.

O cümleyi duyunca ona baktım.

— Sahte sevgilim olarak mı?

Bir an durdu.

— Şimdilik.

Kaşlarımı kaldırdım.

— Ne demek şimdilik?

Baran camdan dışarı baktı.

— Hiç.

— Baran.

— Efendim?

— Bir şey saklıyorsun.

— Yok.

— Kesin bir şey var.

Baran bana dönüp gülümsedi.

— Sen de her şeyi fazla merak ediyorsun.

Ben de gözlerimi devirdim.

Bir süre sonra uçak havalandı.

Telefonumu uçuş moduna aldım ve camdan dışarı baktım.

Bulutların üstündeydik.

Baran sessizce bana baktı.

— Ne oldu?

— Hiç.

— Yine “hiç”.

— Güzel görünüyorsun.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

— Sen de...

— Ben de ne?

— Hiçbir şey.

Bu kez Baran güldü.

— Bak, sen de “hiç” demeye başladın.

Bir süre ikimiz de sessiz kaldık.

Ben camdan dışarı bakarken Baran telefonunu çıkardı.

— Ne yapıyorsun?

— Mesajlara bakıyorum.

— Kim yazıyor?

— Kimse.

— Hımm.

— Ne hımm?

— Hiç.

Baran gülerek başını salladı.

— Az önce bana yaptığının aynısını yapıyorsun.

— Ne yapmışım?

— “Hımm, hiç.”

— Hak ettin.

Bir süre sonra uçuş görevlisi yanımızdan geçti.

— Bir şey ister misiniz?

— Ben kahve alayım.

Baran bana baktı.

— Sen?

— Ben de meyve suyu.

Siparişlerimizi verdik.

Baran kahvesinden bir yudum aldıktan sonra bana döndü.

— Trabzon'da ne kadar kalacaksın?

— Birkaç gün.

— Güzel.

— Nesi güzel?

— Birkaç gün seni göreceğim.

Gülümsedim.

— Sahte sevgilin olarak mı?

Baran gözlerini kaçırdı.

— Başladın yine.

— Ama doğru.

— Tamam, sahte sevgilin olarak.

İçimden:

“Neden bunu söylerken yüzüme bakmıyor?”

diye geçirdim.

Tam o sırada telefonumu kontrol etmek için uçuş modunu açtım. Aras'ın mesajı hâlâ ekrandaydı.

“Vardığında haber ver.”

Baran da mesajı gördü.

— Hâlâ cevap vermedin.

— Vermeyeceğim.

Baran şaşırdı.

— Neden?

— Çünkü sen istemiyorsun.

Bir an birbirimize baktık.

Baran'ın yüzündeki ifade değişti.

— İnci...

— Efendim?

— Bunu benim istediğim için yapma.

— O zaman neden?

Baran birkaç saniye sustu.

— Çünkü... ben kendim nedenini bulmaya çalışıyorum.

Ben cevap veremedim.

Uçağın içindeki anons ikimizin de konuşmasını böldü.

Trabzon'a inişimize az kalmıştı.

Uçak yavaşça alçalmaya başladı. Camdan dışarı baktığımda denizi ve yemyeşil dağları gördüm.

— Trabzon'a geldik sayılır.

Baran da camdan dışarı baktı.

— Evet.

— Güzelmiş.

— Daha önce gelmedin mi?

— Hayır.

— O zaman gezdireceğim seni.

— Sen mi?

— Evet, ben.

— Senin gezdirmenden korkulur.

— Neden?

— Arabayı yine 130'a çıkarırsın.

Baran gülmeye başladı.

— Merak etme. Bu sefer uslu gideceğim.

— İnşallah.

Uçak piste indiğinde herkes kemerini açmak için bekledi. Biz de yerimizden kalkmadık.

Baran bana baktı.

— Hazır mısın?

— Neye?

— Trabzon macerasına.

— Hazırım.

Uçaktan indikten sonra bavullarımızı aldık. Havaalanından çıkınca yüzüme hafif bir rüzgâr vurdu.

— Hava güzelmiş.

— Akşam serinler.

— O zaman iyi ki elbise aldım.

Baran bavulumu aldı.

— Senin bavulunu ben taşıyayım.

— Yine mi?

— Evet.

— Alıştın.

— Alışırım belki.

Ona baktım.

— Ne demek o?

Baran gülümsedi.

— Hiç.

— Yine “hiç”...

İkimiz de güldük.

Tam arabaya doğru yürürken Baran durdu.

— İnci.

— Efendim?

— Bir şey söyleyeceğim.

— Söyle.

— Burada da sevgili rolünü unutma.

— Neden?

— Çünkü tanıdığımız insanlar olabilir.

— Tamam.

Baran birkaç saniye yüzüme baktı.

— Bir de...

— Ne?

— Aras meselesini kafandan çıkar.

— Baran, daha yeni geldik.

— Ben yine de söyleyeyim.

Gülerek başımı salladım.

— Tamam, komutanım.

— İşte böyle.

Arabaya bindik.

Trabzon'daki ilk günümüz daha yeni başlıyordu.

Köyün girişine geldiğimizde yolu bulamadığımızı fark ettim.

— Baran, dur.

— Ne oldu?

— Büşra'nın evini bulamıyorum.

— Birine soralım.

Yol kenarında yaşlı bir amca gördük. Baran arabayı yavaşlatıp camı açtı.

— Amca, bir şey soracağuz.

— Sorun uşağum.

— Büşra'nın evini arıyoruz. Soyadını da söyleyeyim.

Amca biraz düşündü.

— Hee, Büşra mı? Bilmez miyum uşağum. Şu yoldan dümdüz gidun, sonra sağa dönun. Ha, evin önünde de kocaman bi çınar ağacı var.

— Tamam amca, sağ ol.

— Ha, bir şey değil uşağum. Kolay gele.

Baran camı kapattı.

— Anladın mı?

— Ne var anlamayacak?

— “Gidun, dönun” kısmında biraz zorlandın sanki.

— Kes sesini de sür.

Baran gülerek arabayı sürdü.

Bir süre sonra ilerideki büyük ağacı gördüm.

— Baran, dur!

— Ne oldu?

— Burası! Büşra'nın evi.

Baran arabayı evin önüne çekti.

Bagajı açıp bavulları çıkardı.

Ben kapıya doğru yürürken derin bir nefes aldım.

— Büşra beni görünce sevinecek.

— Beni görünce?

— Seni tanımıyor ki.

— İşte onu merak ediyorum.

Kapının önüne geldik.

Zile bastım.

İçeriden ayak sesleri gelmeye başladı.

Kapı açıldı.

Büşra karşımdaki kişiye bakıp bir anda durdu.

— İnci

— Büşra!

Sarılıp birbirimize sıkıca sarıldık.

— Kız, sonunda geldin!

— Geldim işte.

Büşra bir anda arkamdaki Baran'ı fark etti. Önce Baran'a, sonra bana baktı.

— Bu kim?

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Baran da sessizce bana baktı.

— Şey...

Büşra kaşlarını kaldırdı.

— İnci?

Derin bir nefes aldım.

— Baran.

Büşra hâlâ anlamamıştı.

— Baran?

— Evet.

Baran elini uzattı.

— Merhaba, ben Baran.

Büşra elini sıktı ama yüzündeki şaşkınlık hâlâ geçmemişti.

— Merhaba...

Sonra bana döndü.

— İnci, sen bana bu adamdan hiç bahsetmedin.

— Çünkü...

— Çünkü ne?

Baran araya girdi.

— Biraz ani oldu.

Büşra'nın gözleri büyüdü.

— Ani mi?

Ben hemen araya girdim.

— Büşra, içeri girebilir miyiz?

Büşra kenara çekildi.

— Girin bakalım. Ama sen bana her şeyi anlatacaksın.

Baran içeri girerken kulağıma eğildi.

— Sanırım sorguya çekileceğiz.

— Kesinlikle.

Büşra kapıyı kapattı.

— Hadi bakalım İnci... Baran kim?
Büşra kollarını bağlayıp ikimize baktı.
— Evet İnci, anlat bakalım. Bu Baran kim?
— Büşra, sakin ol. Daha yeni geldik.
— Ben sakinim zaten. Sadece merak ediyorum.
Baran bavulların yanına geçti.
— İsterseniz ben dışarıda bekleyeyim.
Büşra hemen ona döndü.
— Yok yok, sen de kal. Seni de tanımam lazım.
Baran bana baktı.
Ben gözlerimi kaçırdım.
— Baran benim...
Bir an duraksadım.
— Sevgilim.
Büşra'nın gözleri kocaman açıldı.
— Ne?!
— Bağırma kız!
— Sen bana sevgilin olduğunu bile söylemedin!
— Söyleyecektim.
— Ne zaman? Düğünde mi?
Baran gülmemek için kendini zor tuttu.
Büşra ona baktı.
— Sen gülme!
— Tamam.
— Kaç yaşındasın?
— Yirmi sekiz.
Büşra tekrar bana döndü.
— Yirmi sekiz mi?
— Evet.
— Sen yirmi altısın.
— Biliyorum.
— Nereli?
Baran cevap verdi.
— Ankara.
— Ne iş yapıyorsun?
— Askerim. Üsteğmenim.
Büşra birkaç saniye sustu.
— İnci...
— Efendim?
— Sen bayağı gizli yaşamışsın.
— Abartma.
— Kız, sevgilin varmış ve benim haberim yok!
Ben gülerek:
— Daha anlatacak çok şey var.
Büşra hemen koltuğu gösterdi.
— O zaman oturun. Önce çay koyayım, sonra bana en başından anlatacaksın.
Baran bavulunu yere bıraktı.
— Bence bu gece bitmez.
Büşra ona baktı.
— Sen sus Baran. Daha seni sorgulamaya başlamadım bile.
Baran bana doğru eğilip fısıldadı:
— Komutanımın kız kardeşi değil, müfettişi bu.
Gülmemek için dudağımı ısırdım.
— Duydum!
Baran hemen sustu.
Büşra mutfağa giderken arkasını dönüp:
— İnci!
— Efendim?
— Çayı üç kişilik koyuyorum. Kaçacak yok!
Baran bana baktı.
— Gerçekten yandık.
— Ben sana demiştim.
— Ne dedin?
— Büşra'nın çok soru soracağını.
— Haklıymışsın.
Büşra mutfaktan seslendi:
— Duyuyorum sizi!
Büşra çayları getirip masaya bıraktı. Karşımıza oturdu ve ellerini birbirine kenetledi.

— Tamam. Başlıyoruz.

Baran bana baktı.

— Ben mi anlatayım?

— Hayır, ben anlatırım.

Büşra hemen araya girdi.

— Önce nerede tanıştınız?

Bir an Baran'la göz göze geldim.

— Aslında...

Baran söze girdi.

— Okulda tanıştık.

Büşra kaşlarını kaldırdı.

— Sen asker değil misin?

— Evet.

— O zaman nasıl okulda tanıştınız?

Bir an sustuk.

— Uzun hikâye.

Büşra çayından bir yudum aldı.

— Ben uzun hikâyeleri severim.

İçimden:

“Allah'ım, şimdi ne diyeceğim?”

diye geçirdim.

Baran hafifçe öne eğildi.

— İlk başta birbirimizi pek sevmedik.

— Sonra?

— Sonra...

Baran bana baktı.

— Birbirimize alıştık.

Büşra gözlerini kıstı.

— Sadece alıştınız mı?

— Evet.

Büşra bana döndü.

— İnci?

— Ne?

— Senin yüzün hiç öyle söylemiyor.

— Benim yüzüm ne söylüyor?

— Bir şeyler saklıyorsun.

Baran gülümseyerek çayını aldı.

— Bence de.

— Sen sus Baran.

— Tamam, sevgilim.

Büşra'nın gözleri bir anda büyüdü.

— Sevgilim mi?

Ben Baran'a baktım.

Baran da bana baktı.

— Rol gereği.

Büşra birkaç saniye sessiz kaldı.

— Ne rolü?

Bir an odadaki hava değişti.

Baran bana baktı.

Ben de ona.

Sonra hızlıca:

— Hiç... boş ver.

Büşra gözlerini kıstı.

— İnci, sen bana bir şey anlatmıyorsun.

Tam o sırada dışarıdan bir araba sesi geldi.

Büşra pencereye yöneldi.

— Annemler gelmiş olabilir.

Ben derin bir nefes aldım.

Baran kulağıma eğildi.

— Daha yeni başladık.

— Biliyorum.

Büşra kapıya doğru yürüdü.

— Siz burada kalın.

Kapıyı açtığında dışarıdan bir kadın sesi geldi.

— Büşra, kim geldi kızım?

Büşra bir an durdu.

Sonra arkasını dönüp bize baktı.

— Annem.

Baran bana baktı.

Benim yüzüm düştü.

— Şimdi ne yapacağız?

Baran hafifçe gülümsedi.

— Sevgili rolünü oynayacağız.

— Ya anlarsa?

— O zaman doğaçlama yaparız.

Büşra'nın annesi içeri girdi.

Baran ayağa kalktı.

— Merhaba teyze.

Kadın şaşkınlıkla Baran'a baktı.

— Merhaba oğlum...

Sonra kızına döndü.

— Büşra, bu kim?

Büşra daha cevap veremeden Baran bana baktı.

— İnci'nin sevgilisiyim.

Kadın bir anda bana döndü.

— İnci'nin mi?

Kadın şaşkınlıkla bana baktı.

— İnci'nin sevgilisi mi?

— Evet teyze.

Büşra hâlâ olanları anlamaya çalışıyordu.

— Anne, ben de az önce öğrendim.

— Sen de mi bilmiyordun?

— Hayır.

Annesi tekrar Baran'a baktı.

— Oğlum, nerelisiniz?

— Ankara.

— Ne iş yapıyorsun?

— Askerim.

Kadın başını salladı.

— Allah yardımcınız olsun.

— Sağ olun teyze.

Büşra hemen araya girdi.

— Anne, daha yeni geldiler. Bir otursunlar.

— Tabii kızım.

Hepimiz salona geçtik.

Büşra'nın annesi mutfağa giderken bana doğru eğilip fısıldadı:

— Kızım, sen bana bunu neden söylemedin?

— Ben de daha yeni anlatacaktım.

Baran uzaktan bizi izliyordu.

Büşra annesine:

— Anne, ben de bugün öğreniyorum.

Annesi gülümseyerek:

— Demek sürpriz yapmış size.

Ben hafifçe gülümsedim.

— Biraz öyle oldu.

Baran bana baktı.

— Çok mu şaşırdın?

Büşra hemen:

— Ben mi? Tabii ki şaşırdım! Kız bana bir kere bile bahsetmedi.

Baran gülerek:

— Demek İnci'nin sır saklama huyu var.

— Baran!

— Ne?

Büşra kahkaha attı.

— Daha şimdiden alışmışsın ona.

Baran cevap vermeden bana baktı.

— Alıştım galiba.

Bir an sustum.

Büşra bunu fark edip sırıtınca hemen başımı çevirdim.

— Neyse, biz odaları hazırlayalım.

Büşra ayağa kalktı.

— Evet, İnci benimle gelsin.

Baran da:

— Ben de bavulları yerleştireyim.

Büşra bana bakarak:

— Sen gel.

Odaya girer girmez kapıyı kapattı.

— Şimdi anlat bakalım.

— Ne anlatacağım?

— Baran'ı!

— Büşra...

— Kız, ben seni yıllardır tanıyorum. Bana sevgilin olduğunu söylemedin, sonra adamla kapımda beliriyorsun. Üstelik asker!

Gülmemek için kendimi zor tuttum.

— Biraz karışık.

— Ben de onu diyorum zatenBirkaç saniye olduğum yerde kaldım.

Baran'ın söylediği cümle aklımdan çıkmıyordu.

“Bazen rol yapmayı unutuyorum.”

— İnci, kendine gel...

diye kendi kendime söylendim.

Tam o sırada Büşra kapının önünden seslendi.

— İnci! Yemek hazır!

— Geliyorum!

Salona çıktığımda Baran, Büşra'nın babasıyla konuşuyordu.

— Asker misin oğlum?

— Evet amca.

— Nerede görev yapıyorsun?

— Şu an Ankara'dayım.

Büşra'nın babası başını salladı.

— Zor meslek.

— Alıştık amca.

Büşra annesine yardım ederken bana baktı.

— Gel, otur.

Masaya geçtik. Ben Baran'ın yanına oturdum.

Büşra karşıma oturup sırıtmaya başladı.

— Ne oldu? dedim.

— Hiç.

— Büşra...

— Ne var? Sadece bakıyorum.

Baran hafifçe güldü.

— Bence bana bakıyor.

— Sana neden baksın?

Büşra hemen:

— Çünkü seni tanımaya çalışıyorum.

— Hımm.

— Siz ne zaman evleneceksiniz?

Elimdeki çatal havada kaldı.

— Ne?!

Baran da şaşırdı.

— Daha altı ay oldu.

Büşra'nın babası gülerek:

— Acele etmeyin.

Annesi de:

— Önce birbirinizi iyice tanıyın.

Ben rahat bir nefes aldım.

Büşra ise hâlâ gülüyordu.

— Ne var? Sadece sordum.

— Daha sevgili olduğumuzu yeni söyledim.

Baran bana doğru eğilip alçak sesle:

— Senin arkadaşın bizi evlendirdi bile.

— Sus.

Büşra duydu.

— Duydum!

Hepimiz gülmeye başladık.

Yemekten sonra Büşra'nın annesi çayları getirdi.

Büşra bir anda:

— Baran, sen İnci'yi nasıl tanıdın?

Baran bana baktı.

Bir saniye durdu.

— Uzun hikâye.

Büşra hemen:

— Ben uzun hikâyeleri seviyorum.

Baran gülümsedi.

— O zaman İnci anlatsın.

— Neden ben?

— Çünkü sen daha güzel anlatırsın.

Büşra gözlerini kıstı.

— Hımm... Birbirinize bayağı alışmışsınız.

Ben hemen çayımı içmeye başladım.

Büşra'nın annesi gülerek:

— Gençler belli ki birbirini seviyor.

Baran bana baktı.

Ben de ona.

Bir an ikimiz de sustuk.

Çünkü o cümle ikimizin de beklediğinden daha fazla dokunmuştu.

Baran gözlerini kaçırdı.

Ben de çayıma baktım.

Büşra bunu fark etti ama hiçbir şey söylemedi.. Bu çocuk gerçekten sevgilin mi?

Birkaç saniye olduğum yerde kaldım.

Baran'ın söylediği cümle aklımdan çıkmıyordu.

“Bazen rol yapmayı unutuyorum.”

— İnci, kendine gel...

diye kendi kendime söylendim.
Birkaç saniye olduğum yerde kaldım.

Baran'ın söylediği cümle aklımdan çıkmıyordu.

“Bazen rol yapmayı unutuyorum.”

— İnci, kendine gel...

diye kendi kendime söylendim.

Tam o sırada Büşra kapının önünden seslendi.

— İnci! Yemek hazır!

— Geliyorum!

Salona çıktığımda Baran, Büşra'nın babasıyla konuşuyordu.

— Asker misin oğlum?

— Evet amca.

— Nerede görev yapıyorsun?

— Şu an Ankara'dayım.

Büşra'nın babası başını salladı.

— Zor meslek.

— Alıştık amca.

Büşra annesine yardım ederken bana baktı.

— Gel, otur.

Masaya geçtik. Ben Baran'ın yanına oturdum.

Büşra karşıma oturup sırıtmaya başladı.

— Ne oldu? dedim.

— Hiç.

— Büşra...

— Ne var? Sadece bakıyorum.

Baran hafifçe güldü.

— Bence bana bakıyor.

— Sana neden baksın?

Büşra hemen:

— Çünkü seni tanımaya çalışıyorum.

— Hımm.

— Siz ne zaman evleneceksiniz?

Elimdeki çatal havada kaldı.

— Ne?!

Baran da şaşırdı.

— Daha altı ay oldu.

Büşra'nın babası gülerek:

— Acele etmeyin.

Annesi de:

— Önce birbirinizi iyice tanıyın.

Ben rahat bir nefes aldım.

Büşra ise hâlâ gülüyordu.

— Ne var? Sadece sordum.

— Daha sevgili olduğumuzu yeni söyledim.

Baran bana doğru eğilip alçak sesle:

— Senin arkadaşın bizi evlendirdi bile.

— Sus.

Büşra duydu.

— Duydum!

Hepimiz gülmeye başladık.

Yemekten sonra Büşra'nın annesi çayları getirdi.

Büşra bir anda:

— Baran, sen İnci'yi nasıl tanıdın?

Baran bana baktı.

Bir saniye durdu.

— Uzun hikâye.

Büşra hemen:

— Ben uzun hikâyeleri seviyorum.

Baran gülümsedi.

— O zaman İnci anlatsın.

— Neden ben?

— Çünkü sen daha güzel anlatırsın.

Büşra gözlerini kıstı.

— Hımm... Birbirinize bayağı alışmışsınız.

Ben hemen çayımı içmeye başladım.

Büşra'nın annesi gülerek:

— Gençler belli ki birbirini seviyor.

Baran bana baktı.

Ben de ona.

Bir an ikimiz de sustuk.

Çünkü o cümle ikimizin de beklediğinden daha fazla dokunmuştu.

Baran gözlerini kaçırdı.

Ben de çayıma baktım.

Büşra bunu fark etti ama hiçbir şey söylemedi.
Büşra yanıma oturdu.
— İnci.
— Efendim?
— Sana bir şey soracağım.
— Sor.
— Baran'ı gerçekten seviyor musun?
Bir an Baran'a baktım. Sonra Büşra'ya döndüm.
— Evet.
Büşra gülümsedi.
— Güzel. Peki bana neden daha önce söylemedin?
— Fırsat olmadı.
Büşra bir süre Baran'a baktı.

— Peki siz Trabzon'a neden geldiniz?
— Senin için.
— Benim için mi?
— Evet.
Baran da söze girdi.
— Söz ve nişanın için geldik.
Büşra'nın yüzü bir anda aydınlandı.
— Aaa doğru ya!
Gülmeye başladım.
— Unuttun mu?
— Hayır kız, unutmadım. Sadece sizi görünce şaşırdım.
— Biz de zaten bunun için geldik.
Büşra bana sarıldı.
— İyi ki geldiniz!
Baran gülerek:
— Biz de elimizden geldiğince yardımcı olacağız.
Büşra hemen:
— O zaman yarın işimiz çok.
Baran kaşlarını kaldırdı.
— Ne işi?
— Hazırlık.
Ben Baran'a baktım.
— Geçmiş olsun.
Büşra güldü.
— Siz ikiniz de kaçamayacaksınız.
Baran iç çekti.
— Ben askerlikte bu kadar emir almıyorum.
Büşra kahkaha attı.
— Daha dur, asıl emirler yarın başlayacak.
Ben odadan çıktığımda Büşra çoktan ayaktaydı.
— Günaydın.
— Günaydın İnci. Hazır mısın?
— Neye?
— Bugün benim sözüm var kız!
— Daha sabahın körü.
— Olsun, heyecanlıyım.
Baran da salona geldi.
— Günaydın.
Büşra ona döndü.
— Günaydın Baran. Sen de hazırsan bugün işin var.
Baran şaşkınlıkla bana baktı.
— Benim mi?
— Evet. Erkek tarafına yardım edeceksin.
— Ben daha ne yapacağımı bilmiyorum.
— Öğrenirsin.
Ben gülmeye başladım.
— Kolay gelsin.
Baran bana baktı.
— Sen de yardım edeceksin.
— Ben zaten yardım edeceğim.
Büşra hemen:
— Tamam, görev dağılımı yapıyorum. İnci benimle gelecek. Baran da erkeklerle ilgilenecek.
— Emredersiniz.
Büşra gülerek:
— Bak, alıştı bile.
Bir süre sonra hazırlanmak için odama geçtim. Getirdiğim siyah elbiseyi çıkardım.
Baran kapının önünden geçerken beni gördü.
— Güzel olmuş.
— Daha giymedim ki.
— O zaman giyince daha güzel olur.
— Sen bugün fazla konuşuyorsun.
— Sen de fazla güzel görünüyorsun.
Bir an sustum.
— Baran...
— Ne?
— Hiç.
Baran gülümsedi.
— Yine “hiç”.
Sonra odadan çıktı.
Ben aynaya baktım.
İçimden:
“Bu adam bana neden böyle bakıyor?
Tam o sırada Büşra yanımıza geldi.
— İnci, nerede kaldınız?
— Alışverişteydik.
— Hadi gelin, herkes sizi bekliyor.
Baran elindeki poşetleri kaldırdı.
— Eksik bir şey var mı?
— Çikolatalar tamam mı?
— Tamam.
— Yüzükler?
— Onlar da tamam.
Büşra derin bir nefes aldı.
— Çok heyecanlıyım.
Ben koluna girdim.
— Korkma, her şey güzel olacak.
— Sen yanımda olduğun sürece zaten korkmam.
Baran da gülümseyerek:
— Ben de buradayım.
Büşra ikimize baktı.
— Siz gerçekten iyi ikili olmuşsunuz.
Ben hemen:
— Biz mi?
— Evet, siz.
Baran bana baktı.
— Bence de.
Gözlerimi devirdim.
— Başlama yine.
Büşra kahkaha attı.
— Hadi, söz sahiplerini bekletmeyelim.
Hep birlikte eve doğru yürüdük. Büşra'nın söz ve nişanı için hazırlıklar tamamlanmak üzereydi.

Tabii aşkım, sadece o kısmı düzeltiyorum, olayın akışına dokunmuyorum. Son tarafı da daha doğal yapıyorum:

Akşam olmuştu. Evde hazırlıklar devam ederken biraz hava almak için dışarı çıkmıştık.

Büşra heyecanlı heyecanlı konuşuyordu.

— İnci, sence her şey güzel olacak mı?

— Olacak. Sen hiç merak etme.

Baran da yanımızda yürüyordu.

— Hem bu kadar hazırlıktan sonra güzel olmak zorunda.

Büşra güldü.

— İnşallah.

Tam o sırada uzaktan bir silah sesi duyuldu.

Hepimiz bir anda sustuk.

— O neydi? dedi Büşra.

Ben daha cevap veremeden bir silah sesi daha duyuldu.

Baran'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

— Eğilin!

Bizi hemen duvarın kenarına çekti.

— Baran, ne oluyor?

— Burada kalın.

— Ama—

— İnci, dediğimi yap.

Baran birkaç adım öne çıktı.

Bir silah sesi daha duyuldu.

Baran da silahını çıkarıp karşılık verdi.

Bir süre sonra etraf sessizliğe büründü.

Baran birkaç saniye bekledi. Sonra silahını indirdi ve yanımıza geldi.

— İyi misiniz?

Büşra başını salladı.

— İyiyim.

Ben Baran'a baktım.

— Sen?

— Ben de iyiyim.

— Emin misin?

— Eminim.

Baran'ın yüzüne dikkatlice baktım.

— Korkuttun beni.

Baran bir an sustu.

— Seni korkutmak istemedim.

Büşra derin bir nefes aldı.

— Benim sözümün olduğu gün de bu mu olacaktı?

Baran hafifçe gülümsedi.

— Merak etme. Sözünü kimse bozmayacak.

Ben Büşra'nın koluna girdim.

— Hadi içeri girelim.

Baran başını salladı.

— Evet. Bu gece dışarı çıkmayalım.

Büşra içeri doğru yürürken bana eğilip fısıldadı:

— İyi ki Baran yanımızdaydı.

Ben başımı salladım.

— Evet.

Büşra bana baktı.

— Korktun mu?

Bir an Baran'a baktım.

— Biraz.

Baran bunu duyunca bana döndü.

— Artık geçti.

Başımı salladım.

— Tamam.

Sonra hep birlikte eve girdik.

Büşra'nın söz ve nişan hazırlıkları devam ediyordu ama az önce yaşanan olay yüzünden hepimizin neşesi biraz kaçmıştı.

Ben ise aklımdan hâlâ Baran'ın az önceki hâlini çıkaramıyordum.
İçeri girdiğimizde herkes hazırlıklarla uğraşıyordu. Büşra'nın annesi bizi görünce hemen yanımıza geldi.

— Nerede kaldınız siz?

Büşra cevap vermeden önce Baran araya girdi.

— Biraz dışarı çıkmıştık.

Büşra annesine bir şey belli etmemek için gülümsemeye çalıştı.

— Anne, her şey hazır mı?

— Hazır sayılır. Sen bir gidip elbisene bak.

Büşra odasına giderken ben de peşinden gittim.

— İnci, biraz önce olanları anneme söylemeyelim.

— Tamam. Zaten korkmasına gerek yok.

— Ama sen iyi misin?

— İyiyim.

Büşra bana baktı.

— Emin misin?

— Eminim.

Tam o sırada dışarıdan Baran'ın sesi geldi.

— İnci!

— Efendim?

— Bir dakika gelir misin?

Büşra bana baktı.

— Git.

Salona çıktım.

Baran pencerenin önünde duruyordu.

— Ne oldu?

— Bir şey yok.

— O zaman niye çağırdın?

Baran bir süre dışarı baktı.

— Az önceki olayla ilgili bir şey söyleyeceğim.

— Ne?

— O tarafa bir daha tek başına gitme.

— Tamam.

— Ciddiyim, İnci.

— Ben de tamam dedim.

Baran bana baktı.

— İyi.

Tam o sırada Büşra odadan çıktı.

— İnci, gel! Elbisemi göstereceğim.

— Geliyorum.

Büşra'nın yanına giderken Baran arkamdan seslendi.

— Dikkat et.

Arkamı dönüp ona baktım.

— Sen de.

Büşra koluma girdi.

— Hadi, seni de hazırlayalım.

— Beni mi?

— Evet. Benim yanımda olacaksın sonuçta.

— Tamam.

Büşra beni odaya götürdü.

Elbisesini çıkardığında gözlerim büyüdü.

— Büşra, çok güzel olmuş!

— Gerçekten mi?

— Gerçekten.

Büşra aynanın karşısında elbisesine baktı.

— Çok heyecanlıyım.

Tam o sırada Baran kapının önünde göründü.

— Hazır mısınız?

Büşra ona döndü.

— Nasıl olmuş?

Baran bir an baktı.

— Güzel olmuş.

Ben gülerek:

— Sen seçtin.

Baran bana baktı.

— Evet, ben seçtim.

Büşra şaşırdı.

— Sen mi seçtin?

— Evet.

— O zaman daha çok beğendim.

Ben gülmeye başladım.

— Neden?

— Çünkü Baran'ın zevkine güveniyorum.

Baran bana baktı.

— Sen de biraz güven.

— Sana mı?

— Evet.

— Daha çok erken.

Baran hafifçe gülümsedi.

— Bakalım
Büşra aynanın karşısında son kez kendine baktı.

— İnci, saçım nasıl?

— Çok güzel olmuş.

— Emin misin?

— Eminim. Bugün çok güzel görünüyorsun.

Büşra gülümsedi.

— Sen de benim yanımda olacaksın değil mi?

— Tabii ki.

Tam o sırada dışarıdan Büşra'nın annesinin sesi geldi.

— Büşra! Misafirler gelmeye başladı!

Büşra'nın yüzündeki gülümseme bir anda yerini heyecana bıraktı.

— Geldiler!

— Sakin ol.

— Nasıl sakin olayım İnci?

— Derin nefes al.

Büşra derin bir nefes aldı.

— Tamam.

Birlikte odadan çıktık.

Salonda herkes yerini almaya başlamıştı. Baran da kapının yanında duruyordu. Bizi görünce gözleri kısa bir süre üzerimizde kaldı.

Büşra'nın yanına geçtim.

— Hazır mısın?

— Hazırım.

Kapı tekrar çaldı.

Büşra'nın ailesi gelenleri karşılamak için kapıya yöneldi.

Ben de Büşra'nın yanında kaldım.

Baran yanıma gelip alçak sesle:

— Her şey yolunda mı?

— Biraz heyecanlı.

— Sen de heyecanlısın.

— Ben neden heyecanlanayım?

— Bilmiyorum.

— O zaman sorma.

Baran gülümsedi.

— Tamam.

Büşra bize baktı.

— Siz ikiniz yine ne konuşuyorsunuz?

— Hiç.

Baran'la aynı anda söyleyince birbirimize baktık.

Büşra gülmeye başladı.

— İkiniz de aynı cevabı vermeye başladınız artık.

Ben başımı salladım.

— Sus da sözün başlıyor.

Büşra'nın yüzündeki heyecan yeniden arttı.

— İnşallah her şey güzel geçer.

Elini tuttum.

— Geçecek.

Ve o gece, Büşra'nın hayatındaki yeni başlangıç için ilk adım atılmış oldu.
Misafirler salona yerleşirken Büşra'nın heyecanı daha da arttı. Ben de yanında oturuyordum.

Bir süre sonra kahveler dağıtılmaya başladı.

Büşra'nın annesi bana doğru eğildi.

— İnci, sen de yardım etsene kızım.

— Tabii.

Mutfağa geçip kahveleri hazırlamaya başladım. Büşra'nın kahvesini de yaptım.

Tam tepsiyi alacakken Baran mutfağın kapısında belirdi.

— Yardım edeyim mi?

— Sen kahve yapmayı biliyor musun?

— Hayır.

— O zaman ne yardım edeceksin?

— Tepsiyi taşırım.

— Onu ben taşıyabilirim.

— İnci, ver.

— Tamam, al.

Baran tepsiyi aldı.

— Dikkat et, dökme.

— Merak etme.

Salona geçtiğimizde kahveleri tek tek dağıttık.

Sıra Büşra'nın kahvesine geldiğinde herkes ona bakıyordu.

Büşra fincanı eline aldı ve bir yudum içti.

— Güzel olmuş.

Ben gülümsedim.

— Beğenmene sevindim.

Baran yanıma eğilip:

— Sen mi yaptın?

— Evet.

— Güzel.

— Nereden biliyorsun?

— Tadına bakmadım ama sen yaptıysan güzeldir.

Bir an ona baktım.

— Çok konuşuyorsun.

Baran gülümsedi.

— Sen öğrettin.

Tam o sırada Büşra'nın ailesi yüzüklerin olduğu tepsiyi getirdi.

Herkes sessizleşti.

Büşra'nın gözleri dolmuştu.

Ben elini tuttum.

— Hazır mısın?

Başını salladı.

— Hazırım.

Yüzükler takıldıktan sonra herkes alkışlamaya başladı.

Büşra bana sarıldı.

— İnci...

— Ağlama.

— Çok mutluyum.

— Biliyorum.

Baran da yanımıza geldi.

— Tebrik ederim Büşra.

Büşra gülerek:

— Sağ ol Baran.

Sonra bana baktı.

— Sen de iyi ki geldin.

— Ben seni yalnız bırakır mıyım?

Büşra tekrar bana sarıldı.

Ben de gülümseyerek ona sarıldım.

Biraz sonra herkes sohbet etmeye başladı.

Baran yanıma oturdu.

— Güzel geçti.

— Evet.

— Sen de mutlu oldun.

— Çok.

Baran bana baktı.

— O zaman iyi.

— Neden?

— Çünkü seni mutlu görmek güzel.

Bir an sustum.

— Baran...

— Efendim?

— Hiç.

Baran gülümsedi.

— Yine mi hiç?

Ben de gülmeye başladım.
Gece ilerledikçe evdeki kalabalık biraz azalmaya başladı. Büşra'nın söz ve nişanı güzel geçmişti. Herkesin yüzünde bir gülümseme vardı.

Büşra yanıma geldi.

— İnci, sen olmasan bugün ne yapardım bilmiyorum.

— Abartma ya.

— Ciddiyim.

— Ben senin arkadaşınım. Elbette yanında olacağım.

Büşra sarıldı.

— İyi ki geldin.

— İyi ki çağırdın.

Baran da yanımıza geldi.

— İnci, hazır mısın?

— Neye?

— Eve dönmemiz lazım.

— Daha gece bitmedi ki.

— Yarın erken kalkacağız.

— Sen de her şeyi planlamak zorunda mısın?

— Evet.

Büşra gülerek:

— Siz gidin. Ben zaten birazdan yatacağım.

— Tamam. Tekrar tebrik ederim.

— Sağ ol.

Kapıya doğru yürüdük.

Baran bavullarımızı aldı.

— Ben taşırım.

— Yine mi?

— Evet, yine.

Dışarı çıktığımızda hava serinlemişti.

Arabaya bindik. Bir süre ikimiz de konuşmadık.

Sonra Baran:

— Bugün korktun mu?

— Silah sesinden mi?

— Evet.

— Biraz.

— Ben yanındaydım.

Ona baktım.

— Biliyorum.

Baran gözlerini yoldan ayırmadan:

— Bir daha böyle bir şey olursa benden uzaklaşma.

— Neden?

— Çünkü seni koruyabilmem için seni görebilmem gerekiyor.

Bir an sustum.

— Baran...

— Efendim?

— Teşekkür ederim.

— Ne için?

— Bugün yanımızda olduğun için.

Baran hafifçe gülümsedi.

— Her zaman.

Bu kez ben sustum.

Çünkü o iki kelime, nedense içimde fazlasıyla yer etmişti.

Bir süre sonra eve vardık.

Arabadan inerken Baran bavulumu tekrar aldı.

— Ver, ben taşırım.

— Tamam.

Birlikte eve girdik.

Kapıyı kapattığımda Baran bana baktı.

— Yarın ne yapıyoruz?

— Bilmiyorum.

— O zaman yarın düşünürüz.

— Tamam.

Baran kapıya yöneldi.

— İyi geceler, İnci.

— İyi geceler, Baran.

Kapı kapandıktan sonra birkaç saniye olduğum yerde kaldım.

Sonra içimden geçirdim:

“Bu sahte sevgililik nereye gidiyor böyle?”