Bölüm.3

Bölüm.3

🎵 Gurup Abdal - Bir Ay Doğar ilk Akşamdan gece...

O sır neydi? Annem bu sırrı biliyor muydu? İçimde garip bir his vardı. Annemin bildiğini sanmıyordum ama yine de emin olamıyordum.

Ama bir şeyi biliyordum... Bu sırrı ben öğrenecektim.

Ne kadar saklanırsa saklansın, geçmişin izleri bir gün ortaya çıkardı.

Ve ben babam hakkında yıllardır saklanan gerçeği bulmaya kararlıydım.

"Niye bizden bunca yıl sakladılar?" Bu soru aklımda dönüp duruyordu.
Eğer gerçek kötü bir şey değilse neden gizlemişlerdi?
Neden babamla ilgili bazı şeyleri bilmemize izin vermemişlerdi?
Belki de cevaplar sandığımdan daha ağırdı.

Ama artık kaçamayacaktım. Ne olursa olsun gerçeği öğrenecektim...

Sabah

Olmuştu gözlerimi açtığımda aklımdaki ilk şey yine aynıydı.
O sır... Gece boyunca düşünmekten doğru düzgün uyuyamamıştım.

Babamla ilgili saklanan gerçek neydi? Neden bunca yıl kimse bana anlatmamıştı?
Tam o sırada yatağımın üstüne Mia çıktı. Mia benim kedimdi.
Onu dışarıda bulmuştum.
Diğer kediler gibi değildi; çok uysal ve sevecendi.
Babam da kedileri severdi... Belki de bu yüzden Mia bana onu hatırlatıyordu. Tam evden çıkarken giydiğim spor ayakkabıyı değiştirmeye karar verdim. Giydiğim takıma yakışmadığını düşünmüştüm.
Alçak topuklu ayakkabılarımı giydim. Çünkü ben topuklu ayakkabıları seven bir kadındım.

Evden çıkıp arabama yöneldim. Arabayı çalıştırıp yola çıktım.
Okula gelmiştim. Her zamanki gibi etraf kalabalıktı ama benim aklım bambaşka yerdeydi.
Okulun kapısından içeri girdiğimde derin bir nefes aldım. Belki de bugün, hayatımı değiştirecek bir şey öğrenecektim.

Ama henüz bilmiyordum... Bugün karşıma çıkacak kişilerin, geçmişimin kapısını aralayacağını.

Ve dersim olan sınıfa doğru ilerledim. Koridor her zamanki gibi kalabalıktı. Öğrencilerin konuşmaları, ayak sesleri ve sınıflardan gelen sesler birbirine karışıyordu. Ama benim aklım hâlâ aynı yerdeydi.

Babamın sırrı... Ama ben bugün hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını hissediyordum.Ve en zor kısmı ders anlatmaktı.
Ve bugün yedi saat okuldayım. Sınıfa girdiğimde 5. sınıfların heyecanlı sesleriyle karşılaştım.Beni görünce yavaş yavaş yerlerine
geçtiler."Günaydın öğretmenim." dediler hep bir ağızdan."Günaydın çocuklar." diye cevap verdim gülümseyerek. Çantamı masanın üzerine bıraktım ve tahtaya doğru ilerledim.
Öğrencilerin bazıları merakla bana bakarken bazıları defterlerini hazırlıyordu. Onların bu heyecanı bana her zaman iyi gelirdi. Çünkü bazen insanın kendi hayatındaki sorulara cevap bulması zaman alırdı.
Ama başkalarına yol göstermeye devam etmek gerekirdi. Derse başladım. Bugün sosyal bilgiler
dersinde geçmişten günümüze gelen değişimleri konuşacağız." dedim. Öğrenciler dikkatle beni dinliyordu
"Mesela sizce geçmişten günümüze değişen şeylere örnek verebilir misiniz?" diye sordum. Bir anda birkaç el havaya kalktı.
"Öğretmenim, eskiden insanlar mektup yazarmış. Şimdi ise telefonla mesaj gönderiyoruz."
dedi Ece. "Güzel bir örnek." dedim. Başka bir öğrenci söz aldı.
"Eskiden ulaşım daha zormuş. Şimdi arabalar, uçaklar sayesinde daha kolay gidip geliyoruz.
" Gülümsedim. "Harika çocuklar. Geçmişi bilmek, bugünü anlamamıza yardımcı olur."
Derse devam ederken yüzümde küçük bir tebessüm vardı.
Ders boyunca öğrenciler birçok örnek verdi. Onların heyecanı bana iyi geliyordu.
Zil çaldığında öğrenciler defterlerini kapattı."Teşekkür ederiz öğretmenim." dediler."Rica ederim çocuklar. Bir sonraki derse kadar düşünün; sizce gelecekte neler değişecek?" Tam sınıftan çıkacakken arkamdan küçük bir ses
duydum."Öğretmenim."Döndüğümde öğrencilerimden Efe'nin bana baktığını gördüm."Efendim Efe? Geçmişte yaşayan insanlar da bizim gibi hayal kuruyor muydu?"Bu soru karşısında kısa bir süre düşündüm."Evet Efe. Onlar da hayal kuruyordu.
Sadece yaşadıkları zaman farklıydı. Her insanın bir hikâyesi vardır."Efe gülümsedi."Teşekkür ederim öğretmenim.
"Sınıftan çıktığımda yüzümde küçük bir tebessüm vardı.Bazen öğrencilerimin sorduğu basit sorular bile bana çok şey düşündürüyordu
.Koridorda yürürken öğretmenler odasına doğru ilerledim. Onları görünce duraksadım.
Buraya neden gelmişlerdi? Abim ve Baan , okulun girişinde duran küçük çocukla konuşuyorlardı.
Çocuğun yüzünde biraz heyecan, biraz da çekingenlik vardı.
Tam yanlarından geçecekken Baran beni fark etti
"İnci hocam." dedi. Başımı çevirip onlara baktım.
"Merhaba." dedim. Abim de bana doğru döndü.
"Merhaba İnci." dedi. Ses tonunda her zamanki sakinlik vardı ama yüzünde farklı bir ifade seziliyordu.
"Hayırdır, okulda ne işiniz var?"Yoksa yeniden mi okuyacaksın abi dedim güler yüzle İnci ve iiii yi uzatmıştı kesin kızdı dedim İcimden.
Baran kısa bir süre Yusuf'a baktı.
"Bir öğrenciyi okula bırakmaya geldik." dedi. Şaşırmıştım.
"Öğrenci mi?" Yusuf başını salladı. "Askeriyeden bir arkadaşımızın çocuğu.
Bir süre burada okuyacak." Küçük çocuğa baktım.
İçimde garip bir his oluştu.0 Sanki bu karşılaşma sıradan bir karşılaşma değildi.
Ama nedenini henüz bilmiyordum. Küçük çocuk sessizce etrafı izliyordu.
Bakışlarında hem merak hem de biraz korku vardı. "Adın ne?" diye sordum ona.

Bir an çekindi, sonra küçük bir sesle cevap verdi. "Gökberk." "Güzel bir isim." dedim gülümseyerek. Baran da araya girdi. "gökberk bugün okulu tanıyacak. Birkaç işlem için geldik."
Başımı salladım. "Umarım burada güzel günler geçirir."
Gökberk bana bakıp hafifçe gülümsedi.
Tam o sırada zil çaldı. Koridor yeniden öğrencilerin sesleriyle doldu.
Yusuf'a baktığımda onun da bana baktığını fark ettim.
Sanki söylemek istediği başka bir şey vardı. Ama söylemedi. "Biz gidelim." dedi Baran .
Onlar uzaklaşırken ben olduğum yerde kaldım. Neden bilmiyordum ama Abimin buraya gelişi içimde yeni sorular oluşturmuştu.
Belki de bazı yollar, hiç beklemediğimiz anda kesişirdi.
Baran bir an sustu. Ne demek istediğimi anlamıştı.
"Cezanı çektin mi?" dedim
"Evet, çektim." dedi.Gözlerimi ondan ayırmadım."
Umarım bir daha böyle bir şey yaşanmaz." dedim.
Baran başını eğdi."Yaşanmaz." dedi kısık bir sesle.Çünkü o gün yaptığı şeyin doğru olmadığını artık biliyordu. Okulun son zili çaldığında günün yorgunluğu üzerime
çökmüştü.Öğrencilerimle vedalaşıp okuldan çıktım.Arabama doğru ilerlerken bugün yaşananları düşündüm
.Bazı günler sıradan görünürdü ama insan bilmezdi...
Belki de hayatını değiştirecek şeyler o günlerin içinde saklıydı.Okuldan çıktığımda günün yorgunluğu üzerime çökmüştü.
Arabaya doğru ilerlerken bugün yaşananları düşündüm. Öğrencilerim, Yusuf ve Baranın gelişi... Her şey normal bir gün gibi başlamıştı ama içimde hâlâ tarif edemediğim bir his vardı.
Arabaya bindim ve eve doğru yola çıktım. Eve geldiğimde kapıyı açar açmaz Mia yanıma koştu.
"Geldin mi küçük kız?" dedim gülümseyerek. Mia bacaklarıma sürtünürken onu kucağıma aldım.
Onu ilk bulduğum günü hatırladım. Ne kadar küçük ve savunmasızdı. Ama bir o kadar da sevgi doluydu.
Belki de bazı canlılar hayatımıza tesadüfen girmezdi.
Mia'yı koltuğa bıraktım ve mutfağa geçtim. Tam kendime bir şey hazırlayacakken gözüm eski bir fotoğrafa takıldı. Babam... Fotoğrafa uzun süre baktım.
Yıllar geçse de bazı insanlar ve bazı anılar hiç kaybolmuyordu. Tam o sırada telefonum çaldı. Ekranda yazan ismi görünce bir an duraksadım.

Arayan Buğra abim'di... Uzun zamandır Balıkesir'de yaşadığı için onunla sık sık konuşmazdık. Telefonu açtım.
"Alo?"
"İnci, nasılsın?" dedi.
"İyiyim abi.
Sen nasılsın?" "İyiyim." O sırada

telefondan küçük bir ses duydum. Gülümsedim. Yanında güzeller güzeli yiğenim Eylül abimin kızıydı.

Daha 3 yaşındaydı. Buğra hafifçe güldü.
"Evet, yanımda." Arka taraftan küçük bir ses geldi.
"Babam, kimle konuşuyor?"
Buğra cevap verdi. "İnci halanla konuşuyorum
duyunca yüzümde küçük bir tebessüm oluştu. "Benim için ona sarıl."
dedim. "Olur." dedi Buğra.
Onun mutlu olduğunu duymak beni de mutlu etmişti.
Telefonun diğer ucundan gelen o küçük ses, günün yorgunluğunu biraz olsun unutturdu.
Telefonu kapatmadan önce Buğra'yla biraz daha konuştuk.
"İnci, kendine dikkat et olur mu?" dedi. "Sen de abi."
Kısa bir sessizlik oldu. Bazen insanlar uzaklarda olsa bile aradaki bağ hiç kopmazdı
Telefonu kapattıktan sonra koltuğa oturdum.
Mia hemen yanıma geldi ve kucağıma çıktı. Onu severken bugün
yaşadıklarımı düşündüm. Okul... Bugün hem zor hem kolay bir gün yaşamıştım.Kulaklığımı takıp
Neredeyse her gün dinlediğim o şarkıyı açtım.
Bir ay doğar ilk akşamdan geceden.neyden neydem geceden.Şavkı vurur pencereden bacadan.Dağlar kışımış yolcu üşümüş naslı edem ben...Bu türküyü babam çok severdiBu türküyü dinlerken yüzündeki o huzurlu ifadeyi
hatırlıyordum.Bazı şarkılar sadece kulağımıza değil, kalbimize
dokunurdu.Bu türkü de benim için öyleydi.Babamdan kalan küçük bir hatıra gibiydi. Kulaklığımı
çıkaramadım. Türkünün son sözleriyle birlikte gözlerimi kapattım.
Bazı şarkılar sadece dinlenmezdi.
Bazı şarkılar geçmişi, unutulmayan insanları ve yarım kalan hikâyeleri beraberinde getirirdi.
Bu türkü de benim için babam demekti.
Belki de yıllar sonra ilk kez, ona bu kadar yakın hissetmiştim.
Ama içimde hâlâ cevaplanmayı bekleyen sorular vardı. Ve ben henüz bilmiyordum...
Bazı gerçeklerin, insanın hayatını tamamen değiştirebileceğini...