Bölüm 8

Bölüm 8

🎵 Dilara Ekici&paul Dwyer = Bu tepe pulu tepe

Yeşilliklerle dolu olan o şehirden ayrılmıştım ama evim ve memleketim Ankara'ya geri dönmüştüm. Kedim Mia'yı da özlemiştim...

Baran yine centilmenlik yaparak bavulumu almıştı.

Ve arabaya doğru ilerliyorduk.

— İnci, araba burada. Nereye gidiyorsun?

— Pardon ama iki aynı model, aynı renk araba karıştıramam mı, asker?

— Karıştırırsın, öğretmen. Mesela senin arabanın plakasını ezbere tuttum.

— Siktir.

— Benim yanımda çok küfür etmeye başladın. Sen de ediyorsun ama. Sen arabaya geç, ben bavulları koyayım.

— Tamam.

Arabaya geçtim. Bir süre sonra o da geldi.

— Araba çalışayım, Baran.

— Hı?

— Hiç sevgilin oldu mu?

— Bir tane.

— Neden ayrıldınız?

— Yalan söyledi.

— Ne yalanı?

— Uzun hikâye.

— Anlat.

— Uzun hikâye dedim sana, İnci.

— Senin?

— O da çok eski. Lise yıllarında bir ilişkiydi. Üç yıl sürmüştü.

— Üç yıl mı? Oha!

— Ne oha?

— Yok, on yıl.

— Ciddiyim ben.

— Ben de.

— Baran, deli misin sen?

— Yeni mi anladın?

— Baran, seni dövmemi mi istiyorsun?

— Döv.

Koluna vurdum.

— Kızım, senin elin taş mı?

Gülümsedim.

— Evet.

— Geldik mi?

— Evet.

Harbiden inip bagajı açtım ve yine bavulumu aldı. Eve taşıyacağını düşünmemiştim.

— Ciddi misin sen?

— Evet.

Evin oraya kadar birlikte çıktık.

— İnci.

— Efendim?

— Kapı sanki açık kalmış gibi.

— Nasıl?

— Kapıyı açık mı bıraktın?

Kilitlenip kaldım. Aras evinden çıkıyordu.

— İnci.

— Efendim?

— Bu sabah bir kadın geldi ve anahtar istedi. Ben de verdim.

— Kadın mı?

İkimiz de şaşırmış Aras'a bakıyorduk.

— Kim?

— Ne bileyim? Kapı yı açıp eve girdim, ne vereyim?

— Annem...

— Annem?

Küçük hanım içeri girdi.

İçimden, “Aha, ikimiz de sıçtık,” dedim.

Arkamdan Baran girdi.

— Açıklayabilirim kıralçem.

Annem bir süre Baran'a baktı.

— Bir dakika... Sen Yusuf'un anlattığı çocuksun, doğru mu? Sevgilisi dediğin?

Abin bana:

— Aha...

Ben ne diyeyim?

Baran koluma girdi.

— Evet.

Annemin arkasından koşarak gelen kız çocuğu Eylül'dü. Eylül kahverengi gözleri ve kumralı henüz 5 yaşındaydı.

— Dur, anneciğim.

— yengem ve yiğenim

— Defne, ise kahverengi gözlü ve sarşındı

— Eylül!

Eylül sarıldı.

—hala

Annem ise hâlâ Baran'a bakıyordu.

— Bu abi kim?

— Ben Baran. Yusuf amcanın en yakın arkadaşıyım hem

—

— Abi, sen nasıl girdin?

— Anahtarı kapıda unutmuşsunuz.

— Baran kulağıma fısıldadı.

Sadece ikimiz olsaydık ya da timi olsaydı, çok net küfür ederdi.

Doğru, Buğra abim maalesef yoktu. Görevdeymiş.

Herkes oturdu.

— Amca...

— Söyle, fıstığım.

— Baran abi senin arkadaşınım?

— Evet, fıstığım.

— Eylül

Babaannem:

— Sen git, kediyle oyna dedi annem.

— Tamam.

Eylül ise doğru odama koştu.

— Nerede olduğunu biliyor musun, halam?

— Evet, halacığım.

Elim ayağım birbirine girdi ve annem sorulara başladı.

— Ne zamandır?

— Altı ay.

— Nasıl tanıştınız?

— Okulda.

— Hadi, diğerlerine söylemezsin ama ben de mi?

— Defne abla, en yakın arkadaşım bile bir gün önce öğrendi.

— Sence Buğra abin nasıl tepki verir, biliyorsun değil mi?

— Biliyorum.

Annem:

— Ailen

Annem, babam ve kız kardeşim
_ meslekleri?

Annem cerrah, babam eczacı, kız kardeşim ise doktordu.

— Annen cerrah, baban eczacı, kız kardeşin de doktor yani?

— Evet.

— Sen neden asker oldun?

— Çünkü ben tam vatan sevdalısıydım.
Ona baktım

— Güzel laf.

— Sana mı soruldu?

— Hayır ama cevap verebilirim.

— Sen sus, öğretmen.

Annem ikimize bakıp başını iki yana salladı.

— Siz gerçekten sevgili misiniz?

Baran hiç düşünmeden cevap verdi.

— Evet.

— İnci?

— Efendim?

— Çocuğun ailesiyle tanıştın mı?

— Anne...

— Ne anne? Altı aydır sevgilinmiş.

Baran hafifçe güldü.

— Tanıştı.

Annem şaşkınlıkla Baran'a baktı.

— Ne zaman?

— Daha önce.

Ben Baran'a baktım.

— Baran.

— Efendim?

— Sen sus.

— Tamam.

Annem tekrar bana döndü.

— İnci, bu çocuk nerede çalışıyor?

— Asker.

— Ne askeri?

— Özel kuvvetler.

Annemin yüzündeki ifade bir anda değişti.

— Hımm...

Baran kaşlarını kaldırdı.

— Bir sorun mu var?

— Yok oğlum, yok.

İçimden güldüm.

Annem kesinlikle sorguya devam edecekti.

Tam o sırada kapı açıldı.

Herkes kapıya baktı.

Buğra içeri girdi.

Üzerinde askerî kıyafetleri vardı.

Bizi görünce durdu.

Önce bana, sonra Baran'a baktı.

— İnci.

— Efendim?

— Bu kim?

Baran ayağa kalktı.

— Baran.

Buğra'nın bakışları sertleşti.

— Baran kim?

Ben içimden sadece şunu söyledim:

“Sıçtık.”

— Baran kim?

Baran sakince cevap verdi.

— İnci'nin sevgilisiyim.

Buğra'nın yüzü bir anda düştü.

— Ne?

— Abi...

— İnci, sen ciddi misin?

— Evet.

Buğra Baran'a baktı.

— Sen asker misin?

— Evet.

— Nerede görev yapıyorsun?

— Ankara'da.

— Hangi birlik?

Baran cevap vermeden önce bana baktı.

—Buğra abi , sorgu odasında mıyız?

— Sana sormadım İnci.

— Ama ben cevap verdim.

Baran hafifçe güldü.

— Sorun yok.

Buğra kollarını bağladı.

— Ne zamandır birliktesiniz?

— Altı ay.

— Altı ay mı?

Annem araya girdi.

— Ben de az önce öğrendim.

Buğra şaşkınlıkla anneme baktı.

— Anne sen biliyor muydun?

— Daha yeni öğrendim oğlum.

Buğra tekrar bana döndü.

— Sen bana neden söylemedin?

— Çünkü fırsat olmadı.

— Altı ayda hiç mi fırsat olmadı?

— Olmadı.

Baran araya girdi.

— Buğra, suç bende.

Buğra ona döndü.

— Sen karışma.

Baran sustu.

Ben gülmemek için dudaklarımı ısırdım.

Buğra bunu fark etti.

— Sen niye gülüyorsun?

— Gülmüyorum.

— Gülüyorsun.

— Hayır.

— İnci.

— Tamam, biraz.

Baran da gülmeye başladı.

Buğra ikimize bakıp başını salladı.

— Ben bu ilişkiye güvenmiyorum.

— Abi daha tanımadın bile.

— Tanımama gerek yok.

Baran ayağa kalktı.

— O zaman kendimi tanıtayım.

Buğra ona baktı.

— Buyur.

— Ben Baran. İnci'yle okulda tanıştık. Altı aydır beraberiz. Onu üzmek gibi bir niyetim yok.

Buğra birkaç saniye sustu.

Sonra:

— Onu üzersen karşında beni bulursun.

Baran başını salladı.

Baran kaşlarını çattı.

— Beni tehdit mi ediyorsun.

— Tehdit değil. Uyarıyorum.

— Ben de uyarıları sevmem.

Buğra ayağa kalktı.

— Sen kendini ne sanıyorsun?

Baran da ayağa kalktı.
— İnci'nin sevgilisiyim. Sana hesap vermek
zorunda değilim.

— Ben onun abisiyim.

— Ben de onun yanındayım.

İkisi birbirine bakarken araya girdim.

— Yeter lan! Daha eve geleli beş dakika oldu, siz ne ara kavga ettiniz?! Dedi yusuf abim
Ve Eylül babasına koştu
Baba seni çok özledim
Bende miniğim
Baba bak bu abi amcamın arkadaşıymış
Ne dedim miniğim
Amcamın arkadaşıymış.

Buğra Baran'a baktı.

— Sen abimin arkadaşımısın?

Baran kaşını kaldırdı.

— Yusuf'un en yakın arkadaşıyım.

— Hımm...

Eylül babasının elini tuttu.

— Baba, Baran abi çok iyiymiş.

Buğra bana baktı.

— Kızım, sen daha yeni tanıdın.

— Ama iyi.

Ben gülmeye başladım.

— Eylül, sen kimin tarafındasın?

— Baran abinin.

Baran gülerek:

— Akıllı kız.

Buğra:

— Sen sus.

— Daha hiçbir şey demedim.

— Demene gerek yok.

Ben araya girdim.

— Tamam, tamam. Daha kavga başlamadan Eylül tarafını seçti bile.

— Daha hiçbir şey demedim.

— Demene gerek yok.

Eylül ikimize bakıp güldü.

— Baba, Baran abiyle İnci halam sevgili mi?
O an odanın içi sessizleşti.

Baran bana baktı.

Ben de ona baktım.

— Evet, miniğim.

Buğra'nın kaşları çatıldı.

— Altı aydır sevgilisiniz ve ben şimdi öğreniyorum.

— Evet.

Buğra bir adım Baran'a yaklaştı.

— Seninle biraz konuşmamız lazım.

Baran da ayağa kalktı.

— Konuşalım.

Ben hemen araya girdim.

— Ama kavga yok!

Buğra bana baktı.

— Kim kavga edecek?

— Siz.
— Etmeyeceğiz.

Baran hafifçe gülümsedi.

— Tabii.
İkisinin de yüzüne baktım.

Bunların ikisine de zerre güvenmiyordum.

Eylül babasının elini çekiştirdi.

— Baba, gel odamı göstereyim.

Buğra kızına baktı.

— Tamam, miniğim.
Eylül giderken Baran'a dönüp:

— Baran abi, sen de gel.
Baran gülerek:

— Gelirim.

Buğra arkasını dönüp ona baktı.

— Sen gelme.

— Niye?

— Çünkü seninle konuşacağım.

Ben içimden:
“Eyvah.”

— Çünkü seninle yalnız konuşacağım.

Baran başını salladı.

— Tamam.

İkisi salondan çıkıp koridora doğru ilerledi.

Ben de peşlerinden gitmek üzereydim ki annem kolumdan tuttu.

— Sen nereye?

— Yanlarına.

— Bırak konuşsunlar.

— Anne, sen Buğra'yı tanıyorsun. Konuşmakla yetinmez.

— İnci.

— Efendim?

— Gitme.

İçimden derin bir nefes aldım.

— Tamam.

Koridordan sesleri geliyordu.

— İnci'yi ne zamandır tanıyorsun?

— Altı aydır.

— Ona karşı ciddi misin?

— Evet.

— Bak Baran, ben kardeşimi korurum.

— Biliyorum.

— Onu üzersen...

Baran'ın sesi sertleşti.

— Üzmeyeceğim.

— Bunu herkes söyler.

— Ben herkes değilim.

Bir sessizlik oldu.

Sonra bir ses duyuldu.

Tak.

Annem bana baktı.

Ben ayağa fırladım.

— Anne, ben demiştim!

Koridora koştum.
Buğra abim Baran'ın yakasından tutmuştu.

— Buğra!

İkisi de bana döndü.

— Bırak şu yakasını!

Buğra:

— İnci, sen karışma.

— Nasıl karışmayayım?!

Baran yakasını düzeltti.

— Sorun yok.

— Sana bir şey oldu mu?

— Yok.

Buğra tekrar Baran'a baktı.

— Daha bitmedi.

Ben gözlerimi kapattım.

“Allah'ım sabır ver."

— Sen karışma İnci!

Bir tarafta abim, bir tarafta sahte sevgilim vardı.

— Buğra, yapma! Bak, Eylül de var. Çok korkar o.

— Defne, sen çekil.

Buğra abim ve Baran hâlâ kavga ediyorlardı. Ve aralarında ben de vardım.

Bir anda yere düştüm.

— Ah! Ah, dizim...

— İnci, iyi misin? Çok özür dilerim, dedi Baran.

— İyiyim ben.

— Yalan söyleme, İnci.

Annem ve Yusuf abim, Buğra abime kızıyorlarmış.

Ben yere düştükten sonra odama gittim. Ağlayan Eylül'ü gördüm.

— Halam...

— Hala!

Deyip bana sarıldı.

— Kavga mı ediyorlar?

— Hayır, bitanem.

— Babam niye bağırdı?

— Sinirlendi.

— Niye?

— Bilmem ki.

Dizime dokundu.

— Ne oldu?

— Hiçbir şey.

Deyip gülümsemeye çalıştım.

— Acıyor, değil mi?

— Biraz.

— Ben düştüğüm zaman üfleyip öpüyorlar. Yapayım mı, belki geçer?

— Hayır, gerek yok.

Tam o sırada kapı açıldı. Odaya Baran girdi ve kapıyı sertçe kapattı.

— Özür dilerim. Bilerek olmadı.

— Biliyorum.

Baran, Eylül'e baktı.

— Kız, sen de mi buradaydın?

— Evet, dedi Eylül gülümseyerek.

— Baran, konuşalım mı?

— Tamam.

— Eylül, fıstığım, çıkabilirsinin.

— Tamam.

Ve odadan çıktım. Odada sadece Baran'la ben vardık.

— Gerçeği söyleyelim, Baran. Dayak yedin, bir de abimden.

— Hayır. Devam et, İnci.

— Ama...

— Aması falan yok.

— Sonsuza dek böyle gidemeyiz, anla Baran.

Sadece sustu ve odadan çıktı.

Allah'ım, ben ne yapacağım? Zaten onu kaybetmemek için rol yapıyorum, diye geçirdi içinden Baran.

Karşısında İnci'nin annesi vardı.

— Tek konuşalım mı?

— Olur, Nesrin abla.

— Kızımı gördüğünde dikkatini çeken neydi?

— Orman yeşili gözleriydi.

— Gözlerinin yeşili, saç rengi... Tam babasıydı, dedi Nesrin.

— Öyleyimdir, dedi Baran.

— Evet...

Ben, Buğra abim, Yusuf abim ve Defne annemin yanına gittik.

— Anne, bir şey diyeceğim, dedi Yusuf abim.

— Babam...

— Ee, ne baban Yusuf?

— İnci, sen söyle.

— Yapamam abi, dedim.

— Ne oluyor? dedi Buğra abim.

Yusuf abim anneme baktı.

— Babamın ölüm tarihi 09.10.2003, değil mi?

— Evet, oğlum.

Yusuf abim telefonundaki belgeyi gösterdi.

— 07.10.2008... Bu tarih babamın ölüm tarihi.

— Nasıl lan abi? Gerçek mi?
Sessizce onayladım.

— Böyle bir şeyin olma şansı yok, oğlum, dedi annem.

— Var. Bu da kanıt.

Deyip dosyayı masanın üstüne bıraktı.

Dosyayı bir süre incelediler.

— Bu doğru olabilir, dedi Defne.

— Nasıl?

— Çünkü hepsi imzalı. Ve babanızın imzası da var.

Son sayfada bir sözleşme vardı. Maddeler tek tek yazıyordu.

Hiçbir aile üyesiyle konuşulmayacak.
Ölü bilecekler.
Feyza Gündoğula ile evleneceksin.

— Nasıl olabiliyor bu?

— Demek ki bu maddeler yüzünden. Hadi ya... Bir insan arar ya da başka bir şekilde kendini tanıtıp hayatımıza öyle de gidebilirdi.

Annem bir anda Baran'a baktı.

— İyi misin abi? Bir şey mi oldu?

Baran bir an durdu.

— Ben aşağı ineyim ve Begüm'ü arayayım.

— Olur, dedik.

Baran aşağı inip kardeşini aramıştı.

— Begüm, abi. Hastaneye hasta getiriyorum.

— Kim?

— Görürsün abicim.

Biz de aşağı indik. Annemi de yanımıza alıp arabaya bindik.

Ben ve Buğra abim arkadaydık. Ön tarafta Baran ve Yusuf abim vardı.

— Kaç dakika varırız? dedim.

— On dakika oğlum.

— Sen hangi hastaneye gidiyorsun?

— Kardeşimin çalıştığı hastaneye.

Tepedeki kollara tutundum. Bu adam ani manevra yapabilirdi.

Çıktığımızdan beş dakika geçmişti.

— hızına bakayım, dedim.

— 150.

O kolu daha sıkı tuttum.

— Geldik, dedi Baran.

Tam on dakika olmuştu.

Orada Begüm'ü gördüm. Bir anda sedyeye yatırıp içeri götürdüler.

Biz de peşinden gittik.

İğnelerin yapıldığı, serumların takıldığı odaya götürdüler. Yaklaşık otuz dakika boyunca kimse çıkmadı.

Sonunda Begüm'ün çıktığını gördük.

— Değerleri temiz. Sadece tansiyonu bayağı düşmüş.

— Görsek olur mu?

— Tek tek görme şansınız var.

Yusuf abime baktım.

— Abi, sen gelsen olur mu?

— Olur.

İçeri girdik.

— Sen eve gelmemeye başladın, sevdiğim kadının yanındaydım ve bugün kaynananı hastaneye getirdin.

— Dur kızım. Kaynanam olduğu belli değil.

— Derya seni sordu.

— Ne dedin?

— Sevgilisiyle, dedim.

— Ee, ne?

— Tamam.

Ve yanlarına gitti.

Bir süre sonra dışarı çıktık.

— Baran nasıl? dedi Buğra.

— Sen de...

— Biliyorum, salak.

— Aman yeter be! Bıktım sizden. Boyuna kavga ediyorsunuz lan!

Yusuf bir anda durdu.

— Lan, biz timi unuttuk.

— Doğru lan, dedi Baran.

— Harun abi ikimizi de patlatsa şaşmam, dedi Yusuf.

— Sana patlar devrem. Baş sensin.

— Bu da doğru, dedi Yusuf.

Üçüne baktım.

— Siz timinizden başka bir şey düşünmüyorsunuz herhalde? Dedim

Üçünden de aynı anda cevap geldi:

— Aynen.

— Siz annemi alıp eve geçin. Ben de askeriyeye...

— Tamam, Yusuf.

Bir de annemin yanına gittik.

— Anne,
- kızım, abinin yalan dedi değil mi? Baban yapmaz.

— Doğru, anne. Maalesef doğru.

— Ben de çıkış iznini halledeyim, dedi Buğra abi.

— Ya, inanmıyorum. Yapmaz benim Yavuz'um.

— Nesrin abla, ben biliyorum. İlk yani Yusuf'tan sonra ben öğrendim.

Baran'a baktım. Annem sessizce başını eğdi.

— Baran, oğlum... Beni mezarıma götür. Mecburuz.

Hastaneden çıktık.

Elimde papatyalar ve balonlar vardı. Papatyaları çok severdi.

Mezarının karşısına geldiğimizde derin bir nefes aldım.

— Yavuz... Bak, damadımızı getirdim. İnci'nin sevgilisiymiş. Sen olsaydın çoktan gönderirdin. "Olmaz bu ilişki," derdin.

Gözlerim doldu.

— Senin başka bir kadınla evlendiğini söylediler. Ama sen hep benimsin.

Bir an sustum.

— Sen derdin ki hep, "Her sevda gerçeğe dönmez."

Gözümden bir damla yaş süzüldü.

— Bizim ilişkimize dönmesin be bu söz... Çünkü bizim ilişkimiz öyleydi.

Baran sessizce yanımda duruyordu.

Sonra eve döndük.

Baran ise kendi evine gitmişti.
_Ben odamdaydım ve annem geldi.
_Kızım
_Annem babamın söylediği bir türkü vardı söylerimisin?
_tamam söylerim
“Tepe pullu tepe, nenni de yarim ninni...”