Bölüm .1

Bölüm .1

🎵 Yalnızlığın Çaresini Bulmuşlar – Gripin

Tarihi: 12 Eylül 2026

"Aslında herkes hayatımın kolay olduğunu sanırdı. Ama öyle değildi. Aksine zor bir hayatım vardı. Herkes dışarıdan bakınca mutlu sanırdı ama gerçek hiç de öyle değildi.Ben İnci. O kadar zorlu bir hayatım vardı ki bunu bir ben, bir de Allah bilirdi. Böyle hayatımın iyi tarafları da vardı. Annem ve abilerim... Abilerim Yusuf ve Buğra, annem ise Nesrin. Yusuf abimle aramızda dört yaş, Buğra abimle ise iki yaş vardı. Yıllar sonra memleketim Ankara'ya tayinim çıkmıştı. Ankara'ya taşınıyordum. Bursa'da tam tamına dört yıl geçirmiştim. Bu dört yıl boyunca onca zorluklardan ve bazı yokluklardan geçmiştim. Ankara'ya gidiş amacım tek mesleğim değildi... Altı saat yolculuk yaptıktan sonra Ankara'ya varabilmiştim. Bu aralar bu şarkıyı dinliyordum.

"Yalan eksik, bir yalan fazla... Nasıl olsa derdin ya... İster inan, ister inanma... Yalnızlığın çaresini bulmuşlar..."
Şarkı bittiği zaman araba durmuştu. Kontağı üç defa çevirdim. Yok, yok... Çalışmıyordu. Ankara'nın yoğun trafiğinde ilerlerken bir anda arabanın içindeki ışıklardan biri yanıp sönmeye başladığını fark ettim. "Ne oluyor şimdi?" diye mırıldandım. Hemen sağ şeride atmaya çalıştım ve başardım. Yusuf abimi de arayamazdım. Çünkü görevde olduğunu biliyordum ve sürprizim bozulurdu olmazdı. Onun tayinim çıktığından haberi yoktu. Tam yirmi dakika bekledim. Ardından siyah bir araç durmuştu. İçinden uzun boylu, kumral bir erkek çıkmıştı. Ve yanıma gelmişti
. — Merhaba, ben Baran.
— Ben de İnci.
— Memnun oldum, İnci Hanım.
— Ben de memnun oldum. — Arabanın sıkıntısı ne?
— Ne bileyim? Işıkların yanıp söndüğünü gördüm, sonra kenara çektim. Şimdi çalışmıyor.
— Bir de sürücüsünüz diye övünüyorsunuz.
— Pardon ama sen benim sürücülüğüme laf edemezsin.
— Siz tüm kadınlar deli misiniz?
— Ben de size sorayım; siz tüm erkekler deli misiniz? Ve telefonumun çaldığını gördüm. Arayan annemdi.
— Kızım, geldin mi?
— Gelmiş bulunmaktayım ama gidemiyorum, annem.
— Neden?
— Yolda kaldım.
— Dikkat et. Gelince ararsın.
— Tamam, kraliçem. Telefonu kapattım.
— Kontağı çevirsene.
Çevirdim.
— Bak, olmuyor.
— Bunun sorunu belli.
— Ne?
— Aküsü bitmiş
. — Ne yapacağım ben?
— Akünün değişmesi lazım.
— Benimle geleceksin.
— Ne? Ben tanımadığım bir kişinin arabasına binmem.
— Bineceksin. —
Binmeyeceğim.
— Tekrarlatma.
Bineceksin.
— Hayır! Kolumu sıkarak götürmeye çalıştı.
— Ya bırak, kolum acıyor. — Laf dinlemeyen böyle olur. Ve arabamın çekiciye yüklendiğini gördüm. O an rahatladım. Arabam benim için can parçamdı.
— Seni nereye bırakacağım? — Al, konum bu.
— Konum burası mı? Bir de numaranı ver.
— Aynen, konum burası. Ve ona numaramı vermek zorunda kaldım. Eve girdiğimde ilk işim yerleşecek kıyafetlerimi düzenlemek oldu. İlk işim gelir gelmez onları halletmek oldu. Kıyafetlerin arasında aile fotoğrafı gördüm. O beş kişilik aileden geriye dört kişi kalmıştık. O fotoğrafı evin en güzel köşesine koydum. Sabah ise ilk işim abimin yanına gitmekti. Bugün matkap sesleriyle uyandım. Bir de bugün pazar ve hava yağışlıydı. Yarın ise yeni öğrencilerimle tanışacaktım. Bu arada Baran'ın aradığını gördüm. Ama bende Eşkıya diye kayıtlıydı.
— Günaydın.
— Günaydın.
— Araban kapında, haberin olsun.
— Tamam. Ve telefonu kapattı.
Çizmelerimi giyip çıktım. Arabam ise canavar gibi çalışıyordu. On beş dakika sonra gelmiştim. Karşımda koskocaman Jandarma Özel Harekât Komutanlığı binası yükseliyordu. — Günaydın, beyefendi.
— Günaydın, hanımefendi. Kimliğimi görevli askere uzattım.
— Kimi ziyaret edeceksiniz?
— Yüzbaşı Yusuf Demir. — Haber veriyorum.
— Hayır, kendisine sürpriz yapacağım.
— Tamam peki. Neredeler? — İçeridekiler yardımcı olurlar.
— Peki, anladım. Teşekkür ederim.
— Rica ederim.
Ve binanın içine girdim. Orada görevli iki asker gördüm.
— Merhaba, ben Yusuf Demir'i görmeye geldim. Kendisi nerededir acaba?
— En son odasındaydı. İsmail, yardımcı ol.
— Tamam, komutanım. Bir kat çıktım ve odası karşımdaydı. Asker kapıyı çaldı.
— Komutanım, misafiriniz var. — Kim? Asker bir adım geri çekildi ve o an beni görmüştü.
— İnci.
— Abi!
— Ya geldiğini neden haber vermedin?
— Sürpriz olsun istedim.
— Ben çıkayım, devrem.
— Yok, çıkma Baran. — İyi, tamam.
— Sen söyle bakalım, neden geldin?— Araban kapında, haberin olsun
. — Tamam. Ve telefonu kapattı. Çizmelerimi giyip çıktım. Arabam ise canavar gibi çalışıyordu. On beş dakika sonra gelmiştim. Karşımda koskocaman Jandarma Özel Harekât Komutanlığı binası yükseliyordu. — Günaydın, beyefendi. — Günaydın, hanımefendi. Kimliğimi görevli askere uzattım. — Kimi ziyaret edeceksiniz? — Yüzbaşı Yusuf Demir. — Haber veriyorum. — Hayır, kendisine sürpriz yapacağım. — Tamam peki. Neredeler? — İçeridekiler yardımcı olurlar. — Peki, anladım. Teşekkür ederim. — Rica ederim. Ve binanın içine girdim. Orada görevli iki asker gördüm. — Merhaba, ben Yusuf Demir'i görmeye geldim. Kendisi nerededir acaba? — En son odasındaydı. İsmail, yardımcı ol. — Tamam, komutanım. Bir kat çıktım ve odası karşımdaydı. Asker kapıyı çaldı. — Komutanım, misafiriniz var. — Kim? Asker bir adım geri çekildi ve o an beni görmüştü. — İnci. — Abi! — Ya geldiğini neden haber vermedin? — Sürpriz olsun istedim. — Ben çıkayım, devrem. — Yok, çıkma Baran.
— İyi, tamam.
— Sen söyle bakalım, neden geldin?

— Tayinim buraya çıktı. Ve Baran'a baktım.
— Ben seni hatırlıyorum.
— Nasıl lan, yoksa sevgilisiniz? Aynı anda,
— Hayır, değiliz.
— Ama tanışıyoruz.
— Nasıl?
— Ya dün arabam arızalandı. Yardım etti ve beni eve bıraktı.
— Öyle mi, devrem?
— Öyle abi. Bu senin devren deli mi ne? Arabasına zorla bindirdi, bir de kolumu sıkarak. Baran ise perişan bir şekilde bakıyordu.
— doğru'mu lan! Sen benim kardeşimin kolunu mu sıktın?
— Ben nereden bileyim, devrem? Herkes gibi sen de ceza alacaksın, bunu bil.
— Tamam devrem, alırım cezamı. Çık şimdi. Kardeşimle vakit geçireceğim.
— Tamam. Deyip kapıyı sertçe kapattı.

— Öküz mü bu ya? — Aynen... Biraz öküz...