Bölüm.12Bir Mektup Bir Gerçek

Bölüm.12Bir Mektup Bir Gerçek
🎵 Eylem aktaş & söyleyemedim

11 gün sonra, günlerden 4 Ekim'di.

Baran öleli 11 gün geçmişti. Öz kızım gibi gördüğüm Lera ve Arda'ya öz kızım demiştim. Aras'la Lara'nın hayatı için evleniyordum. Onu sevmesem de mecburdum. Hâlâ Baran'ı seviyordum. Arkamda gelinlik duruyordu.

“Keşke tam tersi olsaydı.” dedim.

Tam o sırada kapı açıldı. Annemdi.

“Hazırlanmadın mı sen?”

“Giyinecektim, anne.”

“İstemiyorsan vazgeç.”

“Bilmiyorum.”

“Gelinliği giymem için yardım eder misin?”

“Olur.”

Kapı tekrar açıldı. Yengem Eylül ve Lara içeri girdi.

“Hazır mısın, İnci?”

“Yardım edelim mi?”

“Hayır, sadece fermuarı çekilecek.”

Gelinlik üzerimdeydi. Masanın üzerinde duran arabanın anahtarını aldım.

“Nereye gidiyorsun?”

“İşim var.”

Evden çıkıp arabama bindim.

“Yapamam. Ona ihanet edemem.” dedim.

Mezarlığa geldim. Arabamdan inip başıma siyah bir başörtüsü taktım. Yürümeye başladım ve mezar taşının yanına oturdum.

Üst: Baran Aybars

D.T.: 10.02.1998

Ö.T.: 22.09.2026

Anne adı: Aylin

Baba adı: Hakan

“Sevgilim, ben geldim. Baran, ben sensiz yapamıyorum. Ve sana bir şey söyleyeceğim. Kızının geleceği için Aras'la evlenmek zorundayım. Ama bil, kalbimde sadece sen varsın.” dedim.

Mezar taşının yanından kalktım ve yürümeye başladım. Bir gölgenin geçtiğini gördüm.

“Orada biri mi var? Ses ver!”

Bir süre bekledim ama ses gelmedi. Arabaya ilerleyip oradan uzaklaştım.

On dakika sonra evdeydim.

“Kızım, sen neredesin?” dedi annem.

“İşim vardı.”

Lara ve Eylül geldi.

“Deniz gözlüm.” dedim.

“Neredeydin? Seni özledim.”

“İşim vardı.”

“İnci!” diye bağırdı yengem.

“Efendim?”

“Bir zarf buldum.”

“Zarf mı?”

Koşarak odama gittim. Zarfı elinden aldım.

“Okudun mu?”

“Hayır.”

“Tamam. Odandan çıkar mısın?”

“Tamam.”

Bence bu zarfı açmalıydım. Ve açtım.

«“İncim, seni sevdiğimi söyleyemezsem oku. Ben seni gördüğüm ilk anda âşık oldum ve seni kaybetmemek için sahte sevgilim ol dedim. O yeşil gözlerin, sana âşık olmamı etkiledi. Lara konusuna gelirsek, üç yıl önce annesini kaybetti.

Lara konusuna gelirsek, üç yıl önce annesini kaybetti. Bir yıl Lara'yı benden gizledi. Yalan söylerdi. O gün sana ‘Kaç sevgilin var?’ diye sorduğum kadın oydu. Eğer bana bir şey olursa senin ilgilenmeni istiyorum, sevgilim..."

Senden isteğim Aras'tan uzak dur ve başka bir yere taşın. İkinizin iyiliği için bunu yap.

Ve Begüm'e arkadaşlıktan öte davran.

Sana bir gerçek diyeyim: Geçen Tolgalarla yemekteydik. Sonra sen uyuyakaldın. Seni kucağımda taşıdım. Şunu bil, seni seviyorum.”

“İnci, gelebilir miyim?” dedi Büşra.

“Gel.”

“Gelmişler.”

“Tamam, geliyorum.”

Ailemle vedalaştım ve Aras geldi.

“Lan, kardeşimi üzersen seni yaşatmam.” dedi Buğra abim.

“Abi, çocuklar var.”

“Kardeşimi üzersen bitersin. Baran'ın yapmadığını ben yaparım.”

“Oğlum, tamam, abartmayın.” dedi annem.

Evden çıktık. Davul zurna eşliğinde arabaya bindik. Korna sesleri geliyor, şarkılar çalıyordu.

“Ne oldu, sorun mu var?”

“Hayır, yok.” dedim.

“Kornaya basmak ister misin?”

“Hayır.”

Geldik. Aras arabadan indi ve kapımı açtı.

“Gelinliğini tutayım.”

“Hayır, gerek yok, canım.”

“İnci, durur musun kızım?”

“Efendim, Fatma Hanım?”

“Aras, oğlum, gider misin? Gelinimle tek konuşmak istiyorum.”

Aras gitti.

“Kızım, ben sana ne dedim yıllar önce? Ayrıl, gözüne gözükme demedim mi?”

“Fatma Hanım, oğlunuz aşık…”

“Anne!” diyerek koşarak geldi Lara.

“Kızım?”

“Bu teyze kim?”

“Bir de kızın mı var?”

“Evet.”

“Bu evlilik katiyen olmaz.”

“Anne, halam çağırıyor.” dedi Lara.

“Geliyorum.”

“Begüm, gelmişsin.”

“Geldim.”

“Ben içeriye geçeyim, Lara.”

“Gel.” dedim.

“Halamla kalsam olmaz mı?”

“Olur.”

Gelin odasına gittim.

“Neredesin sen?”

“Annemin yanındaydım.”

“Hazırsan çıkalım.”

“Olur.”

“Koluma gir.”

Koluna girdim ve ilerlemeye başladık. Nikâh masasına geçtik.

“Önce gelin hanımı tanıyalım.

Adınız?”

“İnci Demir.”

“Baba adınız?”

Duraksadım.

“Yavuz Demir.”

“Anne adınız?”

“Nesrin Demir.”

“Sıra damat beyde.

Adınız?”

“Aras Doğan.” 11 gün sonra, günlerden 4 Ekim'di.

Baran öleli 11 gün geçmişti. Öz kızım gibi gördüğüm Lera ve Arda'ya öz kızım demiştim. Aras'la Lara'nın hayatı için evleniyordum. Onu sevmesem de mecburdum. Hâlâ Baran'ı seviyordum. Arkamda gelinlik duruyordu.

“Keşke tam tersi olsaydı.” dedim.

Tam o sırada kapı açıldı. Annemdi.

“Hazırlanmadın mı sen?”

“Giyinecektim, anne.”

“İstemiyorsan vazgeç.”

“Bilmiyorum.”

“Gelinliği giymem için yardım eder misin?”

“Olur.”

Kapı tekrar açıldı. Yengem Eylül ve Lara içeri girdi.

“Hazır mısın, İnci?”

“Yardım edelim mi?”

“Hayır, sadece fermuarı çekilecek.”

Gelinlik üzerimdeydi. Masanın üzerinde duran arabanın anahtarını aldım.

“Nereye gidiyorsun?”

“İşim var.”

Evden çıkıp arabama bindim.

“Yapamam. Ona ihanet edemem.” dedim.

Mezarlığa geldim. Arabamdan inip başıma siyah bir başörtüsü taktım. Yürümeye başladım ve mezar taşının yanına oturdum.

Üst: Baran Aybars

D.T.: 10.02.1998

Ö.T.: 22.09.2026

Anne adı: Aylin

Baba adı: Hakan

“Sevgilim, ben geldim. Baran, ben sensiz yapamıyorum. Ve sana bir şey söyleyeceğim. Kızının geleceği için Aras'la evlenmek zorundayım. Ama bil, kalbimde sadece sen varsın.” dedim.

Mezar taşının yanından kalktım ve yürümeye başladım. Bir gölgenin geçtiğini gördüm.

“Orada biri mi var? Ses ver!”

Bir süre bekledim ama ses gelmedi. Arabaya ilerleyip oradan uzaklaştım.

On dakika sonra evdeydim.

“Kızım, sen neredesin?” dedi annem.

“İşim vardı.”

Lara ve Eylül geldi.

“Deniz gözlüm.” dedim.

“Neredeydin? Seni özledim.”

“İşim vardı.”

“İnci!” diye bağırdı yengem.

“Efendim?”

“Bir zarf buldum.”

“Zarf mı?”

Koşarak odama gittim. Zarfı elinden aldım.

“Okudun mu?”

“Hayır.”

“Tamam. Odandan çıkar mısın?”

“Tamam.”

Bence bu zarfı açmalıydım. Ve açtım.

«“İncim, seni sevdiğimi söyleyemezsem oku. Ben seni gördüğüm ilk anda âşık oldum ve seni kaybetmemek için sahte sevgilim ol dedim. O yeşil gözlerin, sana âşık olmamı etkiledi. Lara konusuna gelirsek, üç yıl önce annesini kaybetti.

Lara konusuna gelirsek, üç yıl önce annesini kaybetti. Bir yıl Lara'yı benden gizledi. Yalan söylerdi. O gün sana ‘Kaç sevgilin var?’ diye sorduğum kadın oydu. Eğer bana bir şey olursa senin ilgilenmeni istiyorum, sevgilim..."

Senden isteğim Aras'tan uzak dur ve başka bir yere taşın. İkinizin iyiliği için bunu yap.

Ve Begüm'e arkadaşlıktan öte davran.

Sana bir gerçek diyeyim: Geçen Tolgalarla yemekteydik. Sonra sen uyuyakaldın. Seni kucağımda taşıdım. Şunu bil, seni seviyorum.”

“İnci, gelebilir miyim?” dedi Büşra.

“Gel.”

“Gelmişler.”

“Tamam, geliyorum.”

Ailemle vedalaştım ve Aras geldi.

“Lan, kardeşimi üzersen seni yaşatmam.” dedi Buğra abim.

“Abi, çocuklar var.”

“Kardeşimi üzersen bitersin. Baran'ın yapmadığını ben yaparım.”

“Oğlum, tamam, abartmayın.” dedi annem.

Evden çıktık. Davul zurna eşliğinde arabaya bindik. Korna sesleri geliyor, şarkılar çalıyordu.

“Ne oldu, sorun mu var?”

“Hayır, yok.” dedim.

“Kornaya basmak ister misin?”

“Hayır.”

Geldik. Aras arabadan indi ve kapımı açtı.

“Gelinliğini tutayım.”

“Hayır, gerek yok, canım.”

“İnci, durur musun kızım?”

“Efendim, Fatma Hanım?”

“Aras, oğlum, gider misin? Gelinimle tek konuşmak istiyorum.”

Aras gitti.

“Kızım, ben sana ne dedim yıllar önce? Ayrıl, gözüne gözükme demedim mi?”

“Fatma Hanım, oğlunuz aşık…”

“Anne!” diyerek koşarak geldi Lara.

“Kızım?”

“Bu teyze kim?”

“Bir de kızın mı var?”

“Evet.”

“Bu evlilik katiyen olmaz.”

“Anne, halam çağırıyor.” dedi Lara.

“Geliyorum.”

“Begüm, gelmişsin.”

“Geldim.”

“Ben içeriye geçeyim, Lara.”

“Gel.” dedim.

“Halamla kalsam olmaz mı?”

“Olur.”

Gelin odasına gittim.

“Neredesin sen?”

“Annemin yanındaydım.”

“Hazırsan çıkalım.”

“Olur.”

“Koluma gir.”

Koluna girdim ve ilerlemeye başladık. Nikâh masasına geçtik.

“Önce gelin hanımı tanıyalım.

Adınız?”

“İnci Demir.”

“Baba adınız?”

Duraksadım.

“Yavuz Demir.”

“Anne adınız?”

“Nesrin Demir.”

“Sıra damat beyde.

Adınız?”

“Aras Doğan.”

“Al, kızının ne yaptığını gördün mü, Nesrin?”

Yusuf, annesine baktı.

“Peşinden git.”

“Anne…”

“Yusuf, hadi!”

Yusuf hızlı adımlarla salondan çıktı. Telefonunu çıkarıp bir numara aradı.

Telefon birkaç kez çaldı.

“Alo.”

“...”

“Kız düğünü terk etti.”

Karşı taraftan kısa bir cevap geldi.

“Tamam.”

Telefon kapandı.

Yusuf bir süre telefonun ekranına baktı. Sonra salona geri döndü.

“Salonun etrafını kontrol ettirelim mi?”

“Kaan, nereye gider bu kız?” dedi Nesrin.

“Bilmiyorum. Asıl sorun Lara'yı da yanında götürmüş olması.”

Fatma Hanım Nesrin'e döndü.

“Sen biliyordun, değil mi? Bu kızın çocuğu olduğunu biliyordun.”

“Fatma, sus.”

“Oğlum, bu çocuğun olduğunu biliyor muydun?”

“Evet, biliyorum.”

Yusuf hafifçe gülümsedi.

“Yalan.”

Ardından Aras'a baktı.

“Mesela DNA testi yaptırmam gerek. Lara'nın gerçek babasını biliyorum. Hem de onu tanıyorum.”

Tam o sırada telefon çaldı.

“Komutanım, telefonu kapalı.”

“Begüm'den bilgi aldım.”

“Ee?”

“Evdeydim ama…”

“Ne aması?”

“Bir yerlere gidiyorlarmış. Asıl sorun hızı.”

“Kim söyledi?”

“Nesrin.”

“Hızı kaç?”

“140.”

Yusuf'un yüzündeki ifade değişti.

“Al Baran'ın kopyası…”

“Lara nasıl?”

“Ben Begüm'ü arayacağım.”

Telefonunu çıkarıp numarayı çevirdi.

“Alo?”

“Efendim, Yusuf abi?”

“İnci yanında mı?”

“Evet, kızım.”

“140 ne abi?”

“Ne 140'ı?”

“Yavaşla!”

“Lara iyi mi?”

“İyiyim, Yusuf amca.”

“Oh be… Maviş, meraklandırdın beni.”

“Abi, yanıma gel. Acil.”

“Tamam, geliyorum.”

Yusuf telefonu kapattı.

“Nereye gidiyorsun?”

“İşim var.”

“Burası olur mu? Otururuz.”

“Olur.”

İçeri girdik ve bir masaya oturduk. Yaklaşık on dakika sonra abim geldi.

“Ne oldu?”

Mektubu uzattım.

“Al, bak.”

Mektuba baktı.

“Bu ne, İnci?”

“Mektubu okudum.”

“Bu ne diyor?”

“İşte tam bu yüzden…”

“Begüm, gelsene. Seninle bir konuşalım.”

“Geliyorum.”

Begüm'le birlikte masadan uzaklaştılar.

“Efendim, Yusuf abi?”

“Sana bir şey demem lazım.”

“Dinliyorum.”

“Aslında… seni yıllardır seviyorum, Yusuf abi.”

“Ciddi misin lan?”

“Ciddiyim.”

“Ama sen abinin yaşındasın.”

“Dört yaş fark var, Begüm.”

“Fazla mı, abi?”

“Evet. Öyle.”

“Bana abi deme.”

“Mesela?”

“Yusuf'um, sevgilim… de.”

“Flört veya sevgili olabiliriz.”

“Abiciğim…”

“Ne abisi kızım?”

“Tamam Yusuf abi.”

“Yine abi…”

“Alışığım ona.”

“Al, Yusuf oldu mu?”

“Oldu.”

“İstediğin oldu. Şimdi elimden tut.”

“Olmaz. İzin almam lazım.”

“Kimden?”

“Annem ve babamdan.”

“Of be…”

“Gel, geçelim.”

İnci daha ne olduğunu anlayamadan eve geldik.

“Şükür, İnci sormadan geldiniz.”

“Abi, siz ne alaka?”

“Şaka be.”

“Gitsek mi artık?”

“Olur.”

Lara'yı aldım ve top havuzunun olduğu yere gittim.

“Gel bakalım.”

“Geliyorum.”

Ayakkabılarını giydirdim.

“Nereye gidiyoruz?”

“Bilmem.”

Abimin yanına geçtim.

“Nereye?”

“Bize giden olmaz mı?”

“Olur canım, neden olmasın?”

Arabalara bindik ve Begüm'lerin evine geçtik.

“Geldim.”

“Bilmesinler.”

“Tamam.”

İçeri girdim.

“İnci kızım!”

Aylin abla bana sarıldı.

“Yusuf oğlum, hoş geldiniz.”

“Hoş bulduk.”

“Aylin abla nerede?” diye sordum.

“Yukarıda.”

“Ben de ona bakayım o zaman.”

Merdivenlere çıktım.

Karşımda sevgilimin odası vardı.

Kapıyı açıp içeri girdim.

Doğrudan dolabına yöneldim.

Dolabı açtım.

Askerî üniformaları hâlâ oradaydı.

Bir tanesini elime aldım.

Barut kokusunu ve parfümünün kokusunu içime çektim.

Başka hiçbir şey yapamıyordum.

En azından bunu yapabilirdim.

Üniformayı yerine bıraktım ve odadan çıktım.

Yan odanın kapısı aralıktı.

“Biliyor musun… ikinizi de çok özledim.”

“Aylin abla?”

“Evet, ben geldim.”

Yanına gidip yatağın köşesine otuırdum.

Ne yapıyorsun Oturuyorum elindeki fotoğraftaki kişiler kim Baran ve ikizi.

“İkizi ' mi var.”

“Vardı. Onu bebekken kaybettik. Baran da bilmiyor.”

“Cinsiyeti neydi?”

“Kız.”

“Yani ben onunla evlenseydim, kızın yaşasaydı iki görümcem mi olacaktı?”

“Aynen.”

“İsmi neydi?”

“Banu.”

“Ne güzel... Sen evlenecektin.”

Tam o sırada Lara geldi. Onu görmesem daha iyi anlardım.

Odadan çıktım. Aşağı inerken Derya'yı gördüm.

“Merhaba, İnci.”

“Merhaba. Aylin abla odasında mı?”

“Evet.”

“Kimseyle görüşmek istemiyor.”

“Neden?”

“Geri zekâlı kadın, on bir gün önce oğlunu kaybetti.”

“Demin geri zekâlı mı dedin?”

“Evet.”

“Sen evli değil misin? Git kocanın yanına.”

“Derya, ben evli değilim.”

“Sen Baran'dan sonra sözlenmedin mi?”

“Evet, ama beni sevmeyen biriyle olmazdım.”

“Niye o zaman peşindeydin?”

“Seni sevmedim çünkü.”

“Kapı orada. Git sözlünün yanına.”

Derya gitti.

Ben de abimlerimin yanına gittim.

“İnci geldiğine göre söyleyebilirim.”

“Neyi, abi?” dedim.

Hakan abi bana baktı.

“Ben senin kızını seviyorum.”

“Ne?”

“Gerçek mi?”

“Evet.”

“Hakan abi, cevabın ne?”

“Oğlum, sen ciddi misin?”

“Evet.”

“Bir dakikada kız istemeyeceksin, değil mi?”

“Hayır tabii ki. Sadece izin istiyorum.”

“Sen seviyor musun kızım?”

“O zaman sevgilisiniz şu an?”

“Evet, abiciğim.”

Ama o soruyu sormak zorundaydım.

“Hakan abi, Baran'ın ikizi mi var?”

“Evet.”

“Bir dakika... Gerçek mi?” dedi Begüm.

“Evet. Adı Banu.”

“Evet, yaşıyor mı peki?” diye sordu Begüm.

“Evet.”

“Aylin abla öldü dedi.”

“O öyle biliyor.”

“Nasıl yani?”

“Onların kızı. Aylin'in kontrolü olduğu bir ameliyatta öldü. Tehdit edildik, mecburen onlara verdim.”

“Mafya mı?” dedi abim.

“Aynen.”

“Bulalım.”

“Abi, tehlikeli.”

“Mafya diyor.”

“İnci, abi sana bir şey olsa anneme de olur. Ankara'da kalamam.”

“Begüm de değişir mesela.”

“Ne yapalım?”

“Hukuk aracılığıyla yapalım.”

“Onun soyadını biliyor musun?” dedim.

“Taşkın.”

“Tamam. Nerede yaşıyorlar?”

“Adana.”

“Adana mı? Seksen bir ili bakmak gerekiyor.”

“Hayır. Banu Taşkın. Yirmi sekiz yaşında. Adana'da doğmuş.”

“Doğum tarihi?”

“10 Şubat.”

“Doğum yılı?”

“1998.”

“Burcu Kova,” dedim.

“Tamam. Hallederim. Kalkalım.”

“Tamam.”

“Ve Begüm nereden çıktı?”

“Hatta yengemi desem, abi... Hatta sana âşık olur muydun?”

“Abi?”

“Annem anladı.”

“Benim ilişkimi de bilmiyor.”

“Sıçtık.”

“Benim uykum geldi.”

Lara araya girdi.

“Az kaldı eve, Maviş.”

İçeri girdik. Lara, abimin kucağındaydı.

“Çocuk yakıştı sana.”

“Şu kızı yatağına götürelim.”

Sonra Lara'yı yatırdık ve üstünü örttüm.

Biz de aşağı indik.

“Anne, Buğra abim, yengem, Defne...”

“Çık kız.”

“Uyuyor,” dedi annem.

“Yusuf abi, salona gelin.”

“Bu sefer kesin sıçtık.”

“Sus kızım. Begüm'den bahsetmiyorsun.”

“Tamam abi.”

“Küçük hanım, düğünde terk etmek ne?”

“Ne, anne?”

“Anne deme. Rezil olduk.”

“Rezil olmamız mı önemli, anne?” dedi abim.

“Lara'yı öz kızım demişsin.”

“Evet. Çünkü öz kızım gibi görüyorum. Ve ben hiç kimseyle evlenmiyorum.”

“İnci, hata yapıyorsun.”

Çantamdan aldığı tek taşı çıkardım.

“Al. Verirsin biricik eski damadına.”

Kapı çaldı.

“Ben bakarım,” dedim.

Kapıyı açtım.

Aras'tı.

“İnci, konuşalım mı?”

“Hayır.”

Annem geldi.

“Aras oğlum, hoş geldin.”

Yusuf abim de geldi.

“Ne işin var burada?” dedi abim.

“Konuşmaya geldim.”

“Kardeşimin hayatından defol.”

“Yusuf, böyle davranma.”

“Anne, karışma.”

“Mesela kardeşime kızmam mı?”

“Ve o gün sevdiği adamı kaybetmişse? O kızın saatlerce ağladığını biliyor musun?”

“Sen nasıl öğrendin?”

“Abi... Yine askerler mi?”

“Sen Baran'ı unuttun mu?”

“Unutmadım ki, İnci. Unutmadım ve unutamazdım. İhanet edemezdim.”

Tam o sırada abimin telefonu çaldı.

“Efendim, canım.”

“Geldiniz mi eve?”

“Evet.”

“İnci nasıl? Annen kızdı mı biraz?”

“Kim o?”

“Yusuf, ben kapatayım en iyisi.”

“Tamam canım.”

Telefonu kapattı.

“Ben gideyim.”

“Dur, bekle.”

Aras elini uzattı. Elindeki yüzüğü avucuna bıraktım.

“Başkasına mı verirsin, satar mısın, Allah bilir. O yüzüğü bir daha takmam.”

“Şimdi siktir,” dedi abim.

“Yusuf!”

“Anne, sen karışma.”

Kapıyı kapattım.

“İnci, taşınıyorsun.”

“Ne taşınması?” dedi annem.

“Başka yere taşınacağım zaten.”

Odama gittim.

O mektubu saatlerce okudum.

Haklıydı.

Artık ezberimdeydi.

Bilmiyordum... İkizi Banu hakkında kafamda çok fazla soru vardı.

Bunları düşünerek uyuyakaldım.