Bölüm 6

Bölüm 6

Ve gecenin sonunda yine o numara abimi aradı ve konu yine sırdı.

“Gelişme var gibi,” dedi abim.

“Nasıl yani?”

“Bu sırrı bugün yarın öğreniriz.”

“Ciddi misin abi?”

“Evet...”

O “evet”i duyunca bir an duraksadım. Bu sır belki hayatımı altüst edebilirdi...

Bu sabah istemeyerek kalktım çünkü rüyamda babamı görmüştüm. Ona koşup sarıldığım bir rüyaydı. Tam o sırada annemin aradığını gördüm. Elime telefonu alıp açtım.

— Günaydın.

— Günaydın anne.

— Acaba bu kız beni neden aramıyor?

— Yoğundum.

— Yoğunsun demi? Ankara'ya dönünce yemekler, partiler... Ne küçük hanım!

Gülümsedim.

— Yemeğe abimle gittim ama.

— Hadi ona bir şey demedim, parti?

— Zorla gittim.

— Büşra'yla mı gittin?

— Hayır.

— Kim?

— Tanımazsın anne. Kapatmam lazım.

— Annem, dur!

Bu bir istekti.

— Hani Fatma abla vardı, oğlu Ege?

— Evet.

— Hani onunla bir çıksanız mı?

— Ciddi misin anne?

— Evet.

— Hayır.

— Çıkacaksın küçük hanım. Abinden iznim var.

— Hangisi?

— Sence?

— Yusuf abimi?

— Evet.

Ve telefonu yüzüne kapattım. Asla böyle bir şey yapmazdım ama o anlık sinirle hazırlanıp abimin yanına gittim. Kapının önünde Baran'ı gördüm.

— İnci, konuşmamız lazım.

Sonra tek isteğim abimin yanına gitmekti. Baran'ı takip ettim.

— Abi.

— Herhalde beni rüyanda gördün.

— Evet.

— Annem Ege ile çıkmamı istiyor.

— Evet, biliyorum.

— Sen de izin vermişsin.

— Gitmeni istemiyorum aslında. Hem laf çıkmasın hem annem üzülmesin diye.

— İyi, tamam. Çıkıyorum ben.

— Tamam.

— Görüşürüz abim.

— Görüşürüz fıstığım.

Ve okula geldim. Direkt derse girdim. Kırk dakika ders anlattıktan sonra sınıftan çıktım.

Ve Buse...

— İnci.

— Ne istiyorsun Buse?

— Barışmanı ve eskisi gibi olmayı.

— Sen ve eski... Hımm. Sana güvenmiyorum. Sen benim için hiçsin. Seni sadece meslektaşım olarak görüyorum.

— Ciddi misin? Ben sana iyilik yaptım, bu mu karşılığı?

— Ne iyiliği be?

— Ne mi bu iyilik?

Deyip saçımı çekmeye başladı. Ben de onun saçını çektim.

Ve araya İlayda girdi.

Buse ise bana bakıp:

— Senin Azrail'in olacağım, merak etme.

Bu olaydan sonra üç saat daha okulda kaldım. Ders anlatımı yoktu.

Ve okuldan çıktım, hastaneye gittim.

Yine tansiyonum düşmüştü. Ve arkadaşım Büşra'yı gördüm. Büşra hemşireydi. Onu görünce yanına gittim.

— Büşra!

Büşra “İnci” diyerek arkasına döndü.

Sarıldık birbirimize.

— Gel, şurada oturalım.

— Sen önce tansiyonumu ölç.

— Tamam ama ne oldu? Yoksa Karadeniz'de gemilerin mi battı?

— He, battı Büşra. Anlatırım.

— Tamam.

Tansiyonumu ölçtü.

— Normal.

— Ciddi misin?

— Evet. Ne oldu?

— Yani annem Ege ile çıkmamı istiyor.

Bir anda Büşra'nın yüzü değişti.

— Anladım. Ama Ege de yakışıklı çocuk değil mi?

— Büşra, sen yapma. Dertleşmeye geldim şurada.

Bir an elini kaldırdı.

— Yoksa?

— Evet.

— Hayırlı olsun!

— Tek taş yakışmış.

— Acaba sen ne zaman düşünüyorsun?

— Yapma.

— E düğün ne zaman?

— Haftaya Ordu'da söz ve nişan var.

— Yani Berk doktor, okumuş adam alıyorsun ama Ordu'nun taşlı ve dik yollarını çıkar mı?

— Çıkar, merak etme. Onu da düşündüm. Rizeli.

— Doğru. Ve ben kaçar.

— Yoksa date mi?

— Abart Büşra. Bir kahve.

Ve oturacağımız mekâna gittim. Gördüm, benden önce gelinmiş. Oturtulmuş.

— Merhaba.

— Merhaba.

— Nasılsın?

— İyiyim. Sen nasılsın?

— İyiyim.

— Ankara'ya taşınmışsın.

— Doğru, taşındım.

— Bir şey diyeceğim ama...

— De.

Ege ne diyecek diye beklerken:

— Senden hoşlanıyorum. Abim ve babanın geldiğini gördüm.

— Yusuf?

— Ege.

— Nasılsın?

— İnci, kalk ayağa.

— Abi...

— Kalk dedim.

Kalktım.

— Sen katilsin.

— Hayır, değilim.

— Pardon ama ben sevgilimi öldürmedim.

— Ege!

Ve yanımıza polisler geldi.

— Ege Taşkın, Burcu Gün'ü öldürdüğün için tutuklanıyorsun.

Ellerim titriyordu.

Abim ise kulağıma:

— Özür dilerim.

diye fısıldadı.

Ve telefonu çaldı yine.

— Devrem, gitmem lazım. İnci'yi sen eve bırak.

— Tamam devrem.

Ve Baran'la arabasına bindim. Arabada barut ve parfüm kokusu karışmıştı.

— Bir şey diyeceğim.

— De, Baran.

— Sevgilim ol.

— Ciddi misin?

— Evet. Ama sahte sevgili rolü yapmanı istiyorum.

— Ne alaka? Abime sevgili değiliz dedik.

— Kızım, senin başında Buse denilen kadın var.

— Nereden biliyorsun?

— Abin anlattı. Benim başımda da Derya diye bir kız var. Annem onunla olmamı istiyor ama ben istemiyorum. Kız sinsi ve kötü.

Ve ona döndüğüm zaman o an mavi gözlerine takıldım.

“Gözleri aynı deniz mavisi gibi,” dedim.

— Seninki de orman yeşili gibi.

— Tamam, olur. Varım.

— Annem akşam yemeğe çağırıyor seni.

— Birlikte geçelim. Beş dakika bekle.

— Beklerim.

Ve aradan yirmi dakika geçti.

— Hadi kızım, neredesin ya?

Baran:

— Arabaya bindim.

— Kaç tane beş dakika oldu?

Ve saymaya başladım.

— Dört.

— Dört demi? Azalt. Beş dakika dediysen beş dakikada çık.

Bir de eteğimi düzelttiğini gördüm.

— Böyle daha iyi.

Bir şey diyemedim.

— Bir şey söyleyeceğim.

— De.

— Ordu'ya gitmemiz gerek.

— Neden?

— Kaplumbağa deden Baran.

— Arkadaşım nişanlanacak.

— Hangisi, kız mı erkek mi?

— Kız. Büşra, hemşire. Devamını anlatayım?

— Hatırlatayım, sahte sevgiliyiz.

— Biliyorum.

Ve bir binanın önünde durduk. Ne o kadar eski ne de yeni bir evdi.

Baran kapıyı çaldı ve kapıyı Begüm açtı.

— Anne, abim geldi.

Ve içeri girdim.

“Hoş geldin oğlum,” diyen anne babası vardı. Çok içimi sızlatmıştı.

— Tanıştırayım. Sevgilim İnci.

— Annem Aylin.

— Babam Hakan.

— Kız kardeşim Begüm.

— Memnun oldum.

— Biz de memnun olduk.

Ve masaya geçtik.

— Anlat kendini, dedi Aylin.

— Ben İnci. 26 yaşındayım, Ankaralıyım, öğretmenim. İki abim var. Biri hava kuvvetlerinde, diğeri jandarma özel harekâtta.

— Yani abilerin asker, dedi Hakan.

— Evet, hatta...

Ve Baran masadan kalktı.

Ne oldu der gibi baktım.

Kısa süre sonra geldi.

— Abin ne yaptı? Eve bıraktı mı?

— Dedi bende bizim evde.

— E hata, diyordun, dedi Derya.

Babam da askerdi...

— Şehit mi oldu? dedi Hakan.

Baran ses vermeden başını salladı.

— Anladım.

— Annen?

— Doktor. Eskişehir'de görev yapıyor.

— Biliyor musun, ben de doktorum.

— Siz de mi doktorsunuz? dedim.

— Hayır, eczacıyım ben.

— Begüm de doktordu.

Böyle bir ailede Baran bozuyordu. Ne güzel tıp okumak varken o asker olmayı tercih etmişti.

Böyle iki saat geçirdim.

— Ben kalkayım.

— Ben seni bırakayım.

— Olur.

Hepsiyle vedalaştım.

— Ailen ne güzeller.

Güldü.

— Öyleler.

— Hilal sizden mi kalıyor?

— Yok be, gelmiş işte. Annem dedi, kesin babanın sevgilisi gelecek. O da dayanamayıp gelmiştir.

Bir şey diyeceğim.

— Biz bir şeyler yapıyoruz ama abimin bilmesi gerekmiyor mu?

— Doğru, ancak zamanı gelince...