Bölüm 11. Vatan sağ olsun

Bölüm 11. Vatan sağ olsun

🎵 Erdal Güney sakımdasın

Sadece ağladım. Çünkü o zaman ona güvenmiştim.

Aras'ı düşünüyordum.

Tam o sırada kapı çaldı.

Kapının önünde askerî üniforması vardı.

“Baran...” diye düşündüm.

kapıyı açtım.

Ama kapıdaki Baran değildi.

“Kimsiniz?”

Elinde Türk bayrağı vardı.

Bayrağı bana uzattı.

“Vatan sağ olsun.”

Bir an hiçbir şey anlamadım.

“Bir dakika... Kimden bahsediyorsunuz?”

Adamın yüzüne baktım.

“Baran Aybars'tan.”

“Ne?”

Nefesim kesildi.

“Ne, nasıl? Bırakmaz beni.”

Adam başını eğdi.

“Maalesef. Doğru bilgi.”

Dünya başıma yıkılmış gibi oldu.

Sonrasını hatırlamıyorum.

Gözlerimi açtığımda hastanedeydim.

Yanımda abim Yusuf vardı.

“Abi... Ne oluyor?”

“Bir şey yok.”

“Yalan söyleme. Biliyorum.”

Yusuf sadece yutkundu.

“Evet, İnci... Sevdiğin adam öldü.”

“İnanmıyorum.”

Gözlerim doldu.

“Abi, cenazeye gitmek istiyorum.”

“Hayır, olmaz.”

“İyi o zaman.”

Hastaneden çıkış yaptıktan sonra camiye gittik.

Kalabalığın arasında yürürken gözlerim tabuta takıldı.

Orada duruyordu.

Ay yıldızlı bayrağa sarılıydı.

Bir anda kendimi tutamadım.

“Merhaba.”

Kadına baktım.

“Baran'ın neyi oluyorsun?”

Kadın birkaç saniye sustu.

Sonra kulağıma doğru eğilip fısıldadı:

“Önündeki çocuk onun babası.”

“Ne?”

Gözlerimi küçük kıza çevirdim.

Üç yaşlarında vardı. Elinde küçük bir oyuncak tutuyordu.

Ama gözleri...

O gözler Baran'ın gözleriydi.

“Bu... Baran'ın kızı mı?”

Yaşlı kadın başını yavaşça salladı.

“Evet.”

Bir adım geriye çekildim.

“Ben... bilmiyordum.”

Kadın gözlerini yere indirdi.

“Annesini doğduğu gün kaybetti. O günden beri Baran onun her şeyi oldu.”

Boğazım düğümlendi.

“Peki şimdi?”

Kadın bana baktı.

“Şimdi babasını da kaybetti.”

Lara başını kaldırıp bana baktı.

Göz göze geldik.

Sonra küçücük sesiyle sordu:

“Baba nerede?”

Cevap veremedim.

Çünkü ben de bilmiyordum.

Baran neden bana söylememişti?

Neden onun böyle bir hayatı vardı?

Ve neden ben, onu kaybettiğimi sandığım gün, karşıma onun üç yaşındaki kızı çıkmıştı?

Lara elimi tuttu.

“Babam gelecek mi?”

Dizlerimin üzerine çöktüm.

Gözyaşlarımı tutamadım.

“Bilmiyorum...”

Lara'ya baktım.

“Ama seni yalnız bırakmayacağım.”

Küçük kız boynuma sarıldı.

Ben ise başımı kaldırıp Baran'ın bayrağa sarılı tabutuna baktım.

Tam sana karşı hislerimin gerçek olduğunu anlamaya başlamıştım.

Tam sana güvenmeye başlamıştım.

Ve şimdi...

Seni kaybetmiştim.

“Bana bunu nasıl yaptın, sevgilim?”

“Tam sana gerçekten âşık olmaya başlamışken, seni kaybettim.”
“Sen babamı tanıyor musun?”
Bir an nefesim kesildi.
Gözlerim istemsizce Baran'ın tabutuna kaydı.
“Evet…”
Sesim titredi.
“Babanı tanıyorum.”
Lara küçük başını salladı.
“Babam seni çok anlatırdı.”
Kalbim bir kez daha kırıldı.
Demek Baran, bana söylemediği kadar çok şey bırakmıştı.
Ve ben, onu sevdiğimi tam anlamıyla kabul ettiğim gün…
Onu kaybetmiştim. 🥹

Mezarlığa geldiğimizde kalabalık yavaş yavaş dağılmaya başlamıştı.

Herkes birkaç adım geride dururken ben mezarın başından ayrılamıyordum.

Toprak hâlâ yeniydi.

Gözlerimi mezardan ayıramadım.

“Baran…”

Sesim neredeyse fısıltıdan ibaretti.

“Gerçekten gittin mi?”

Cevap yoktu.

Bir adım daha yaklaştım.

Dizlerimin bağı çözülecek gibi oldu ama düşmemek için kendimi tuttum.

“Daha dün yanımdaydın.”

Gözlerim doldu.

“Daha dün bana bakıyordun…”

Elimi göğsüme götürdüm.

“Ben sana söyleyemedim.”

Yutkundum.

“Ben seni sevdiğimi söyleyemedim.”

Arkamdan Yusuf abimin sesi geldi.

“İnci, hadi.”

Başımı salladım.

“Sen git abi.”

“İnci…”

“Lütfen.”

Yusuf birkaç saniye sustu. Sonra uzaklaştığını duydum.

Ben ise mezarın başında tek başıma kaldım.

“Bana kızgınsan bile…”

Sesim titredi.

“Bir kere daha karşıma çık.”

Gözyaşlarım yanağımdan süzülürken mezarın başındaki toprağa baktım.

“Bu kadar kolay gitme.”

Cevap yine yoktu.

Tam arkamı dönüp gidecekken kalabalığın arasında küçük bir kız çocuğu gördüm.

Üç yaşlarında…

Yanında yaşlı bir kadın vardı.

Kızın gözleri bir an bana takıldı.

Ben de ona baktım.

Ve o an, hayatımın Baran'dan sonra tamamen değişeceğini henüz bilmiyordum.

Tam arkamı dönüp gidecekken küçük kızın bana baktığını fark ettim.

Üç yaşlarında vardı.

Elinde küçük bir oyuncak vardı ve yaşlı kadının elini sıkıca tutuyordu.

Yaşlı kadın bana baktı.

Sonra mezara…

Sonra tekrar bana.

Bir şey söyleyecek gibi oldu ama sustu.

Ben de dayanamayıp yanlarına gittim.

“Merhaba.”

Yaşlı kadın başını hafifçe eğdi.

“Merhaba kızım.”

Gözlerim küçük kıza kaydı.

“Adın ne?”

Kız önce yaşlı kadına baktı.

Sonra bana.

“Lara.”

“Çok güzel bir isim.”

Lara başını salladı.

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra küçük sesiyle sordu:

“Sen babamı tanıyor musun?”

Olduğum yerde kaldım.

“Babanı mı?”

Lara başını salladı.

“Baran.”

Kalbim bir kez daha sıkıştı.

Gözlerim istemsizce mezara kaydı.

“Evet…”

Sesim titredi.

“Babanı tanıyorum.”

Lara bana biraz daha yaklaştı.

“Babam seni anlatırdı.”

Başımı kaldırıp yaşlı kadına baktım.

Kadın sessizce başını eğdi.

“Ne anlatırdı?”

Lara çocukça bir ifadeyle omuzlarını silkti.

“Öğretmen olduğunu.”

Sonra düşündü.

“Bir de iyi olduğunu.”

Gözlerim doldu.

Baran…

Bana söylemediği şeyleri bile arkasında bırakmıştı.

Yaşlı kadın derin bir nefes aldı.

“Baran seni çok severdi.”

Bu cümleyle içimde bir şey koptu.

Çünkü ben de onu seviyordum.

Ama bunu ona söylemek için artık çok geçti
Yaşlı kadın bir süre bana baktı.

Sonra Lara'nın elini tuttu.

“Lara, hadi kızım.”

Lara gitmek istemedi.

Elimi bırakmadı.

“Gitmek istemiyorum.”

Yaşlı kadın şaşkınlıkla ona baktı.

“Lara…”

Küçük kız bana sarıldı.

“Sen de gelecek misin?”

Boğazım düğümlendi.

Nereye gideceğimi bilmiyordum.

Ama onu da orada bırakamazdım.

“Evet.”

Lara başını kaldırıp yüzüme baktı.

“Benimle gelir misin?”

Gözlerim doldu.

“Gelirim.”

Yaşlı kadın sessizce bizi izliyordu.

Sonra bana doğru yaklaşıp alçak sesle konuştu.

“Baran sana güvenmişti.”

Başımı kaldırdım.

“Ne demek istiyorsunuz?”

“Bunu sana söylemek benim görevim değildi belki… ama artık söylemem gerekiyor.”

Kalbim hızlandı.

“Ne?”

Kadın çantasından küçük bir zarf çıkardı.

Üzerinde sadece tek bir isim vardı.

İnci.

Zarfı bana uzattı.

“Bunu Baran bana verdi.”

Zarfı ellerimin arasına aldım.

“Ne zaman?”

“Bir süre önce.”

Titreyen parmaklarımla zarfın üzerine dokundum.

Baran'ın el yazısını görünce nefesim kesildi.

Bana son bir şey bırakmıştı.

Lara'nın bana bakışını unutamıyordum.

Küçücük elleriyle oyuncağını tutuyor, etrafındaki insanların neden ağladığını anlamaya çalışıyordu

Yaşlı kadın Lara'nın omzuna dokundu.

“Lara, hadi kızım. Gidelim.”

Lara bana baktı.

“Sen de gelecek misin?”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

“Evet.”

Küçük kız başını salladı.

Yaşlı kadın bana doğru birkaç adım attı.

“İnci…”

“Efendim?”

Kadın gözlerini Baran'ın mezarına çevirdi.

“Baran senden çok bahsederdi.”

Yutkundum.

“Ben onun hayatında bu kadar önemli olduğumu bilmiyordum.”

Kadın acı bir tebessüm etti.

“Bazı insanlar sevdiklerine her şeyi söyleyemez.”

Başımı eğdim.

Haklıydı.

Ben de söyleyememiştim.

Baran'a onu sevdiğimi söyleyememiştim.

Şimdi ise söyleyecek bir Baran yoktu.

Lara tekrar elimi tuttu.

“Gidelim mi?”

Ona baktım.

“Gidelim.”

Ayağa kalktım.

Son kez mezara döndüm.

“Hoşça kal, Baran.”

Sesim titredi.

“Keşke sana söyleyebilseydim.”

Sonra Lara'nın elini tuttum ve mezarlıktan ayrıldım.

Ama birkaç adım sonra durdum.

Arkamı döndüm.

Baran'ın mezarına baktım.

İçimde garip bir his vardı.

Sanki bu hikâye burada bitmemişti.

Sanki Baran'ın ardından bana kalan bir şey daha vardı.

Ve ben henüz onun ne olduğunu bilmiyordum.

Zarfı elimde birkaç saniye tuttum.

Açmaya cesaret edemedim.

“Bunu… bana neden vermiş?”

Yaşlı kadın başını eğdi.

“Baran öyle istedi.”

“Ne zaman?”

“Gitmeden birkaç gün önce.”

Kalbim hızlandı.

Birkaç gün önce…

O zaman hâlâ hayattaydı.

Hâlâ benimle konuşuyordu.

Hâlâ bana bakıyordu.

Ve ben onun içinde böyle bir şey sakladığını bilmiyordum.

Zarfı çantama koydum.

“Bunu şimdi açamayacağım.”

Kadın başını salladı.

“Ne zaman hazır olursan.”

Lara hâlâ elimden tutuyordu.

Yusuf uzaktan bize doğru geldi.

“İnci, gitmemiz gerekiyor.”

Başımı salladım.

Lara'ya baktım.

Sonra Baran'ın mezarına.

“Hoşça kal…”

Sesim titredi.

“Ben yine geleceğim.”

Lara'yla birlikte mezarlıktan ayrılırken son kez arkama baktım.

Toprağın altında Baran vardı.

Elimde ise onun bana bıraktığı bir mektup.

Ve o mektupta ne yazdığını bilmiyordum.

Ama içimde kötü bir his vardı.

Sanki Baran, ölmeden önce benim bilmediğim bir geleceği düşünmüştü.

Eve geldiğimizde Lara'yı içeri aldım.
“Geçebilirsin.”
Küçük kız etrafa baktı.
“Burası neresi?”
“Benim evim.”
“Sen burada mı yaşıyorsun?”
Başımı salladım.
“Evet.”
Lara hiçbir şey söylemeden salona geçti.
Ben de arkasından girdim.
Evin sessizliği üzerime çöktü.
Normalde bu evde Defne'nin sesi, Eylül'ün koşturması, Buğra abiminin konuşmaları olurdu.
Şimdi ise sadece sessizlik vardı.
Hepsi gitmişti.
Ve ben ilk defa onların yanında olmasını ne kadar istediğimi fark ettim.
Telefonumu çıkardım.
Önce Buğra abimi aradım.
Birkaç saniye sonra açtı.
“İnci?”
“Abi…”
Sesimi duyunca hemen ciddileşti.
“Ne oldu?”
“Size söylemem gereken bir şey var.”
“Ne?”
Gözlerim Lara'ya kaydı.
“Bugün bir kız çocuğuyla tanıştım.”
Buğra sustu.
“Üç yaşında.”
“İnci, ne diyorsun?”
Yutkundum.
“Baran'ın kızı.”
Telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu.
“Ne"
“Lara'nın adı.”
Buğra'nın sesi değişti.
“Baran'ın… kızı mı?”
“Evet.”
“Sen bunu bugün mü öğrendin?”
“Evet.”
Tam o sırada arkadan Defne' ablanin sesi geldi.
“Ne olmuş?”
Buğra ona bir şeyler anlatırken ben gözlerimi kapattım.
Sonra Eylül'ün sesi duyuldu.
“halami?”
Bu kez ben konuştum.
“Evet fıstık , benim.”
“Yanında kim var Baran abide ordamı?"
Lara'ya baktım.
“Lara var ama Baran abin yok."
“Lara kim?”
Bir an sustum.
“Baran'ın kızı.”
Eylül birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra heyecanlı sesi duyuldu.
“Benim yaşımda mı?”
Gülümsedim.
“Hayır, senden küçük.”
“Kaç yaşında?”
“Üç.”
“Ben onunla konuşabilir miyim?”
Gözlerim doldu.
“Tabii.”
Telefonu Lara'ya uzattım.
“Lara, Eylül seninle konuşmak istiyor.”
Lara telefona çekinerek baktı.
Sonra küçük eliyle telefonu tuttu.
“Alo?”
Eylül'ün sesi hemen duyuldu.
“Merhaba Lara!”
Lara'nın yüzünde küçücük bir gülümseme oluştu.
“Merhaba.”
Ben onları dinlerken gözlerim doldu.
Baran yoktu.
Ama onun kızı burada, benim evimdeydi.
Ve Eylül daha onu ilk kez görmeden merak etmişti.
Belki de bu ev, bundan sonra eskisi gibi olmayacaktı.
Çünkü Baran gitmişti.
Ama geride bıraktığı hayat, benim hayatıma çoktan girmişti.

“Eylül?”
Karşı taraftan Eylül’ün heyecanlı sesi geldi:
“Evet! Ben Eylül. Sen kaç yaşındasın?”
Lara hiç düşünmeden cevap verdi:
“Üç.”
“Ben beş yaşındayım!”
Lara birkaç saniye sustu.
“Sen de çocuk musun?”
Eylül güldü.
“Evet.”
Lara’nın yüzünde ilk kez küçücük bir gülümseme oluştu.
Ben onları izlerken içimde garip bir şey hissettim.
Baran’ın kızı…
Ve benim ailem.
Daha birkaç saat önce hayatımın tamamen bittiğini düşünüyordum. Şimdi ise evimin içinde, Baran’dan bana kalan küçücük bir çocuk vardı.
Telefonu kapattığımda Lara bana baktı.
“Eylül benim arkadaşım mı?”
Gülümsedim.
“İstersen arkadaşın olur.”
Lara başını salladı.
“İsterim.”
Tam o sırada telefonum yeniden çaldı.
Bu kez arayan Büşra'ydı.
Açtım.
“Efendim?”
Başın sağ olsun yeni öğrendim
_Sağ ol
_Gelmene gerek yok.
_Seni yanlız bırakamam
_lütfen büşra
Telefonu kapattığımda Lara bana doğru yaklaştı.
“İnci…”
“Efendim?”
“Ben burada kalabilir miyim?”
Kalbim sıkıştı.
Çünkü o soruyu sorarken yüzündeki korkuyu görebiliyordum.
Elini tuttum.
“Kalabilirsin Lara.”
Küçük kız başını omzuma yasladı.
Ben ise gözlerimi kapattım.
Baran yoktu.
Ertesi sabah gözlerimi açtığımda evin içinden küçük sesler geliyordu.

Bir an nerede olduğumu anlamadım.

Sonra dün yaşananlar aklıma geldi.

Baran…

Lara…

Yataktan kalkıp salona çıktım.

Lara yerde oturmuş, elindeki oyuncakla oynuyordu. Beni görünce başını kaldırdı.

“Günaydın.”

“Günaydın Lara.”

Yanına oturdum.

“Uyudun mu?”

Başını salladı.

“Evet.”

Sonra bana baktı.

“Babam da uyuyor mu?”

İçim parçalandı.

Bir süre cevap veremedim.

“Hayır…”

Lara kaşlarını çattı.

“Niye?”

Boğazım düğümlendi.

“Baban artık çok uzaklarda.”

“Ne zaman gelecek?”

Gözlerimi kaçırdım.

“Bilmiyorum.”

Lara oyuncağına baktı.

“Ben babamı özledim.”

Elimi onun küçük elinin üzerine koydum.

“Ben de.”

Lara şaşkınlıkla yüzüme baktı.

“Sen de babamı özlüyor musun?”

Başımı salladım.

“Çok.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra Lara bana sarıldı.

Ben de onu kollarımın arasına aldım.

O küçücük bedenini tutarken gözlerimi kapattım.

Baran…

Bana neden hiçbir şey anlatmamıştın?

Hayatında benden sakladığın daha ne kadar şey vardı?

Lara'nın saçlarını okşadım.

Artık tek bildiğim şey vardı.

Baran'ın yokluğunda, bu küçük kızın da yalnız kalmasına izin vermeyecektim.
Lara'nın karnından küçük bir ses geldi.

Bana baktı.

“Acıktım.”

İstemeden gülümsedim.

“Ne yemek istersin?”

Biraz düşündü.

“Peynir.”

“Tamam. Peynir yiyelim.”

Elinden tutup mutfağa götürdüm.

Kahvaltıyı hazırlarken Lara sandalyede beni izliyordu.

“İnci…”

“Efendim?”

“Babam bana hep kahvaltı yapardı.”

Elimdeki bıçak bir an durdu.

“Öyle mi?”

“Evet.”

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

“Baban iyi bir babaymış.”

Lara başını salladı.

“Çok iyi.”

Sonra sessizce ekledi:

“Beni hiç yalnız bırakmazdı.”

Bu kez dayanamadım.

Arkamı dönüp gözlerimi sildim.

“Artık ben varım.”

Lara bana baktı.

“Sen de beni bırakmayacak mısın?”

Yanına gidip diz çöktüm.

“Hayır.”

Küçük ellerini tuttum.

“Söz.”

Lara gülümsedi.

Tam o sırada telefonum çaldı.

Ekranda Yusuf abim yazıyordu.

Açtım.

“Abi?”

“İnci, Lara nasıl?”

“İyi.”

“Sen nasılsın?”

Bir an sustum.

“Bilmiyorum abi.”

Yusuf abimin sesi yumuşadı.

“Bugün onunla ilgilen. Diğer şeyleri sonra düşünürüz.”

“Tamam.”

Telefonu kapattım.

Lara bana baktı.

“Kimdi?”

“Dayın.”

“Yusuf dayım mı?”

Şaşırdım.

“Baban sana Yusuf'tan da mı bahsetti?”

Lara başını salladı.

“Babam çok konuşurdu.”

İçimden bir şey koptu.

Baran'ın hayatında hiç bilmediğim bir sürü şey vardı.

Ve artık onları, onun bıraktığı bu küçük kızdan öğrenecektim.

Ve o sırada kapı çaldı.

Lara bir anda başını kapıya çevirdi.

“Kim geldi?”

“Bilmiyorum.”

Ayağa kalktım.

Lara da peşimden gelmek istedi ama elinden tuttum.

“Sen burada bekle.”

Kapıya doğru yürüdüm.

Kalbim nedense hızlanmıştı.

Elimi kapı koluna uzattım.

Bir an duraksadım.

Sonra kapıyı açtım.

Kapıyı açtığımda karşımda Büşra'yı gördüm.

“Büşra?”

Bana baktı.

“İnci, günaydın.”

“Günaydın.”

Tam içeri girecekken gözleri arkamdaki Lara'ya takıldı.

Bir anda durdu.

“Bu çocuk kim?”

Lara sessizce bana yaklaştı ve elimi tuttu.

Büşra'nın bakışları önce Lara'ya, sonra bana döndü.

“İnci… kız kim"

Başımı iki yana salladım.

“Hayır.”

“E o zaman kim?”

Bir an sustum.

Lara'nın elini daha sıkı tuttum.

“Baran'ın kızı.”

Büşra'nın yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Ne?”

Lara başını kaldırıp Büşra'ya baktı.

Ben ise sadece tek bir şey söyleyebildim:

“Ben de dün öğrendim.”
Büşra birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Gözleri Lara'daydı.

“Baran'ın... kızı mı?”

Başımı salladım.

“Evet.”

Büşra yutkundu.

“Baran'ın böyle bir kızı olduğunu bilmiyordum.”

“Ben de bilmiyordum.”

Lara sessizce bana sokuldu.

Büşra bunu fark edince sesi yumuşadı.

“Adı ne?”

“Lara.”

Büşra çömeldi.

“Merhaba Lara.”

Lara bana baktı. Sonra tekrar Büşra'ya döndü.

“Merhaba.”

Büşra küçük bir gülümsemeyle elini uzattı.

“Ben Büşra.”

Lara eline baktı ama tutmadı.

Büşra ayağa kalktı ve bana döndü.

“İnci, ne oldu? Baran sana neden hiç söylemedi?”

“Bilmiyorum.”

Sesim titredi.

“Ben onun hayatında böyle bir şey olduğunu bilmiyordum.”

Büşra bir süre sustu.

Sonra gözleri doldu.

“Baran bunu neden herkesten sakladı?”

Lara bir anda araya girdi.

“Babam saklamadı.”

İkimiz de ona baktık.

“Ne demek istiyorsun Lara?”

Lara oyuncağını gösterdi.

“Babam bana hep İnci'yi anlatırdı.”

Büşra'nın gözleri bana döndü.

Ben ise olduğum yerde kaldım.

Demek Baran, düşündüğümden çok daha fazlasını anlatmıştı.

Büşra'nın bakışları hâlâ üzerimdeydi.

“Peki şimdi ne olacak?”

Omuzlarımı düşürdüm.

“Bilmiyorum.”

Lara elimden tuttu.

“Ben İnci'yle kalacağım.”

Büşra ona baktı.

Sonra tekrar bana döndü.

“Sen kararını verdin mi?”

“Ne hakkında?”

“Lara hakkında.”

Bir an sustum.

Lara'nın küçük yüzüne baktım.

“Onu yalnız bırakmayacağım.”

Büşra derin bir nefes aldı.

“İnci, bu kolay bir şey değil.”

“Biliyorum.”

“Baran'ın kızı sonuçta.”

“Biliyorum.”

Gözlerim doldu.

“Ama onun hiçbir suçu yok.”

Büşra sustu.

Lara ise hiçbir şeyden habersiz, elindeki oyuncağıyla oynuyordu.

Bir süre sonra Büşra yanına oturdu.

“Lara…”

Lara başını kaldırdı.

“Efendim?”

“Baban sana İnci hakkında ne anlatırdı?”

Lara hiç düşünmeden cevap verdi.

“Öğretmen olduğunu söyledi.”

Büşra gülümsedi.

“Başka?”

“Çocukları çok sevdiğini.”

Sonra küçük bir kahkaha attı.

“Bir de iyi biri olduğunu söyledi.”

Büşra'nın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.

Ben ise gözlerimi yere indirdim.

Baran…

Sen bunları ne zaman söyledin?

Neden şimdi öğreniyordum?

Büşra ayağa kalktı.

“İnci…”

“Efendim?”

“Sanırım Lara'nın sana gelmesinin bir sebebi var.”

Başımı kaldırdım.

“Ne demek istiyorsun?”

Büşra cevap vermedi.

Sadece Lara'ya baktı.

Ben de ona baktım.

Ve içimde ilk kez, Baran'ın arkasında bıraktığı hayatın sandığımdan çok daha büyük olduğunu hissettim.

Akşamüstü olmuştu.

Büşra bir süre daha bizimle kaldıktan sonra gitmişti.

Lara salonda oyuncaklarıyla oynarken ben mutfakta kahve hazırlıyordum.

Tam o sırada kapı yeniden çaldı.

Bu kez içimde garip bir his oluştu.

Kapıyı açtığımda karşımdaki kişiyi görünce şaşırdım.

“Aras?”

Aras yüzüme baktı.

“İnci.”
_Neden geldin?
_Seni merek etim.
_maşallah dün söylen sonra kapıma gel

Sonra gözleri arkamdaki salona kaydı.

Lara yerde oturmuş oyuncaklarıyla oynuyordu.

Aras'ın kaşları çatıldı.

“Bu çocuk kim?”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Lara da başını kaldırıp Aras'a baktı.

Ben derin bir nefes aldım.

“Aras…”

“İnci?”

“Bu Lara.”

“Lara kim?”

Gözlerimi Lara'ya çevirdim.

“Baranla bizim kızımız."

Aras'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Ne diyorsun kızım sen?"

“kızın...mı?"

Başımı salladım.

Aras birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra tekrar Lara'ya baktı.
_1 dakika bizim kızımız olsaydı adı lara olmayacakmıydı.
_ Evet ama bu ismi beğendik biz

Lara ise hiçbir şeyden habersiz oyuncağını elinde çeviriyordu.

Aras bana döndü.

“Sen şimdi onunla mı kalıyorsun?”

“Evet.”

“Neden?”
_Neden'imi var Gerizekalı.

Lara o sırada ayağa kalkıp yanıma geldi ve elimi tutu

“Çünkü onu yalnız bırakamam.”

Aras cevap vermedi.

Sadece bana baktı.

Ben de onun bakışlarına karşılık verdim.

İkimizin arasında uzun bir sessizlik oluştu.

Aras biraz daha içerideki çocuğa baktı. Lara ise Aras'ın kendisine baktığını fark edip benim arkamda saklandı.
Aras bunu görünce sesini biraz yumuşattı.
“Benden korktu mu?”
“Hayır. Sadece seni tanımıyor.”
Aras başını salladı.
Sonra bana döndü.
“İnci, sen gerçekten bunu yapabilecek misin?”
“Neyi?”
“Bir çocuğun sorumluluğunu almak.”
Lara elimi biraz daha sıkı tuttu.
Ona baktım.
“Bilmiyorum.”
Aras sessiz kaldı.
“İlk kez hayatımda ne yapacağımı bilmiyorum Aras. Ama onu kapının önüne koyup gönderemem.”
Aras'ın bakışları yumuşadı.
“Peki sen?”
“Ben ne olacağım?”
“Sen de acı çekiyorsun.”
Gözlerim doldu.
“Evet.”
Bir an sustum.
“Baran'ı kaybettim.”
Aras başını eğdi.
“Biliyorum.”
Sonra Lara'ya baktı.
“Peki o şimdi ne olacak?”
Tek bakıncağım
Aras hafifçe gülümsedi.

“Anlaşıldı.”

Lara elimi bırakmadan bana baktı.

“İnci…”

“Efendim?”

“Aras kim?”

Bir an Aras'a baktım.

Aras da bana baktı.

“Ben…”

Cümlesini tamamlayamadan Lara tekrar sordu:

“Babamın arkadaşı mı?”

Aras'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Ben de sessiz kaldım.

“Evet,” dedim sonunda. “Babana ait eski bir arkadaş.”

Aras başını salladı.

“Öyle diyebiliriz.”

Lara birkaç saniye onu inceledi.

Sonra oyuncak bebeğini Aras'a uzattı.

“Bunu tutar mısın?”

Aras şaşkınlıkla oyuncağa baktı.

“Ben mi?”

Lara başını salladı.

Aras oyuncağı aldı.

“Tamam.”

Lara yeniden yere oturdu.

Ben ise Aras'a bakıp istemsizce gülümsedim.

“Sanırım seni sevdi.”

Aras oyuncağı elinde tutarken bana baktı.

“Sanırım ben de onu sevdim.”

İçimde tuhaf bir his oluştu.

Baran'ın ardından hayatıma önce giren ilk insanlardan biri Aras'tı.

Ve şimdi karşımda, Baran'ın kızının oyuncağını elinde tutuyordu.

Lara bir süre oyuncaklarıyla oynadı. Aras da karşısındaki koltukta sessizce oturuyordu.
Ben mutfaktan çayları getirip masaya bıraktım.
“Çay?”
Aras başını salladı.
“Olur.”
Karşısına oturdum.
Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Sonra Aras sessizliği bozdu.
“İnci…”
“Efendim?”
“Dün gece hiç uyudun mu?”
Başımı iki yana salladım.
“Pek sayılmaz.”
“Belli.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Nesi belli?”
“Gözlerinden.”
Gülümsedim ama o gülümseme hemen kayboldu.
“Uyuyamıyorum.”
Aras bir şey söylemedi.
O sırada Lara elindeki oyuncağı bırakıp yanımıza geldi.
“Ben de çay istiyorum.”
İkimiz birden ona baktık.
Aras güldü.
“Sen çay içemezsin.”
Lara dudaklarını büzdü.
“Niye?”
“Çünkü sen küçüksün.”
Lara hemen bana döndü.
“İnci, ben küçük müyüm?”
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
“Biraz.”
Lara kollarını bağladı.
“Ben büyüdüm.”
Aras kahkaha attı.
“Tamam, tamam. Büyümüşsün.”
Lara memnun olmuş gibi başını salladı.
Ben ise ikisine bakarken içimde garip bir sıcaklık hissettim.
Bir anlığına her şey normalmiş gibi geldi.
Sonra Baran aklıma geldi.
Ve o sıcaklık yerini yeniden koca bir boşluğa bıraktı.

Bir süre sonra Lara esnemeye başladı.

“Uykum geldi anne .”

Yanına gittim.

“Gel, seni yatırayım.”

Lara elimi tuttu.

“Aras da gelsin.”

Aras şaşkınlıkla bize baktı.

“Ben mi?”

Lara başını salladı.

"Neni söyle.”

Aras bana baktı.

Ben omuz silktim.

“Şimdi kurtuluşun yok.”

Aras gülümsedi.

“Peki küçük hanım.”

Lara'nın odasına geçtik.

Lara yatağına uzandı. Ben üzerini örterken Aras yatağın kenarına oturdu.

“Aras…”

“Efendim?”

“Bana ninni söyler misin?”

Aras gülümsedi.

“Olur küçük hanım.”

Sonra çok hafif bir sesle, “Bu Tepe Pullu Tepe” türküsünü ninni gibi söylemeye başladı.

“Bu tepe pullu tepe…”

Lara gözlerini yavaşça kapattı.

Aras sesini daha da alçalttı. Türkünün “nenni” kısmına geldiğinde Lara'nın nefesi iyice sakinleşti.

Ben kapının yanında sessizce onları izliyordum.

Aras türküyü bitirdiğinde Lara çoktan uyumuştu.

Aras başını kaldırıp bana baktı.

“Uyudu.”

Gülümsedim.

“Teşekkür ederim.”

Aras ayağa kalktı.

“Rica ederim.”

Birlikte Lara'ya baktık.

Benim gözlerim doldu.

Çünkü birkaç saat önce babasının cenazesindeydik.

Şimdi ise onun küçücük kızı, başka birinin söylediği türküyle uyuyordu.

Ve içimden sadece bir cümle geçti:

“Baran, keşke sen de bunu görebilseydin.”
Ama bide benim tramvayı kullandın
Doğru
Aslında kızına tek bakamazsın İnci gel bi nikah kıyalım
Aras dün bana söyleniyordu
Ama o dündü ben dunu unutmadım
Bu evlilik anlaşma olursa olur
tamam varım
Tamam ben gideyim
Görüşürüz
Görüşürüz
Ve kulaklığımı alıp şarkı dinlemeye başladım

“Üşüyorum ey yâr, yangınların ortasında
Yürek kırgın, yürek talan
Kanar sevda yarasında…”

Özlüyorum seni zamanla barışamadım
Geçip gidiyor ömür günlere doyamadım.
Bende sana doyamadım Baran.

Ucum yok bucağım yok
Saklımdasın ey yâr haberin yok
Yıllar geçti sönmedi ateş
Yanıyorum ey yâr haberin yok...