Bölüm 5

Bölüm 5

Uyandığım zaman penceremde bir güvercin gördüm.

Hani derler ya, bir eve kuzgun gelirse o evde kayıp var derler. Aynı onun gibi bizim lojmana da gelmişti. Yusuf abim öyle demişti.

Kendime kahvaltı hazırladım, güvercine ekmek verdim, Mia'nın da mamasını koydum.

Ve en kötü yanı... bugün okulda nöbetçiydim.

Güvenliğin kapısından içeri girdim. Dikkatimi çeken iki kız öğrenci vardı. Biri abartılı makyaj yapmıştı, diğerinin ise yüzü tertemizdi ve okul formasıyla gelmişti.

8. sınıflardandı. Derslerine girmediğim için onları pek tanımıyordum.

Tam kafamı sağa çevirdim, sonra sola baktım ki kavga ediyorlardı.

"Hey, arkadaşlar!" diye bağırdım.

Bir anda ikisi de sustu.

"Konu neydi?"

Tam o sırada yanıma bir erkek öğrenci geldi.

"Hocam, ben söyleyeyim..."

"Sus. Ben kızlara soruyorum."

Kızlardan cevap alamayınca ona döndüm.

"Olay ne?"

"Hocam, ben Leyla'yla sevgili olduk ve diğer arkadaşlarım onu kıskandı."

"Leyla hanginiz?"

"Hocam, benim."

Kavga başlatan kıza döndüm.

"Sen Zerha."

Sonra oğlana baktım.

"Sen de Doruk. Şimdi üçünüz benimle gelin."

Müdür odasına çıktık. Olay üçünden de dinlendi ve Zerha tutanak yedi.
=

"Herkes ikişer gruba ayrılıyor." dedi Yusuf.

"Baran, sen benimlesin."

"Emredersiniz komutanım." dedi Baran.

"Kaan, Göktuğ ve Güney siz birsiniz."

Üçü de aynı anda cevap verdi.

"Emredersiniz komutanım."

"Emir ve Aslı, siz birsiniz."

Yine aynı ses yükseldi.

"Emredersiniz komutanım."

"Pençe 2 arkaya. Pençe 3 sağ. Pençe 4 sol."

Yine timden aynı cevap geldi.

"Emredersiniz komutanım."

"İnci ile konuştun mu devrem?" dedi Baran.

"Yok, niye sordun devrem?" dedi Yusuf.

"Yani ne bileyim... Çoktan arardın diye düşündüm. Dün İnci partiye gitmiş."

"Kimle?" diye sordu Yusuf.

"Begüm'le."

"Onlar nereden tanışıyor ki?"

"Farkında mısın bilmiyorum ama bunların tanışması kötü oldu."

"Lan doğru... Begüm'ün demediği bir şeyi kalmadı. Ya kardeşimi etkilerse?"

Baran güldü.

"Hayırlı olsun gardaşım."

Yusuf sadece başını salladı.

Tam o sırada telsizden ses geldi.

"Pençe 2'den Pençe 1'e. Komutanım, hareketlilik var."

"Pençe 1'den tüm Pençe'ye. Siper alın."

"Unutmayın, önceliğimiz kız." dedi Baran.

Herkesten aynı anda aynı cevap yükseldi.

"Emredersiniz komutanım."

Yusuf derin bir nefes aldı ve timinin saatlerdir beklediği emri verdi.

"Pençe... atış serbest. Başla."

Emir gelir gelmez Pençe Timi harekete geçti. Ev, silah sesleriyle yankılanmaya başladı.

Baskına hazırlıksız yakalanan teröristler ne olduğunu anlayamadan etkisiz hâle getirildi.

Yusuf ve Baran seri adımlarla eve doğru ilerledi.

Yusuf eliyle timine dur işareti verdi.

Evin önündeki sessizlik, az önce duyulan silah seslerinden bile daha ürkütücüydü.

Herkes nefesini tutmuş, gelecek emri bekliyordu.

Tam kapıya yaklaşacakları sırada içeriden tok bir ses yükseldi.

"Bir adım daha atan olursa bunun bedelini o öder!"

Kapı ağır ağır aralandı.

İçeriden çıkan adamın yüzü maskeyle kapalıydı. Sağ koluyla küçük kızı kendine doğru çekmiş, sol elindeki silahı şakağına dayamıştı.

Anastasia'nın yüzü solgundu. Ellerindeki plastik kelepçeler bileklerini kızartmıştı.

Korkuyordu ama gözlerindeki direnç hâlâ sönmemişti.

Baran ve Yusuf silahlarını indirmedi.

Yusuf gözlerini adamdan ayırmadan konuştu.

"Onu bırak. Buradan kaçamayacağını sen de biliyorsun."

Terörist alaycı bir kahkaha attı.

"Kaçamayacağımı mı sanıyorsun komutan? Bir adım daha atın... Önce onu vururum."

Timdekilerin parmakları tetikteydi.

Kimse ateş edemiyordu. En ufak hata, Anastasia'nın hayatına mal olabilirdi.

Baran çevresini dikkatle süzdü. Adamın bir anlık dalgınlığını bekliyordu.

Anastasia, göz ucuyla Baran'a baktı.

O bakışta tek bir cümle vardı:

"Fırsatını bulduğunda durma."

Terörist birkaç adım geri çekildiği anda Anastasia bütün gücüyle dirseğini adamın kaburgalarına geçirdi.

Silah bir anlığına yön değiştirdi.

"Şimdi!" diye bağırdı Baran.

Silah sesleri peş peşe duyuldu.

Anastasia kendini yere bırakırken tim aynı anda harekete geçti.

Birkaç saniye süren çatışmanın ardından terörist etkisiz hâle getirildi.

Baran hızla Anastasia'nın yanına çömeldi.

"İyi misin?"

Anastasia titreyen nefesini düzeltmeye çalıştı.

— "Я... я в порядке..."

Baran bu kez kelimeleri anlamıştı.

Kaşlarını hafifçe çattı.

"İyi olduğunu söylüyorsun ama hâlâ korkuyorsun."

Anastasia ona baktı. Baran'ın Rusça konuşmaya çalışmasına artık şaşırmıyordu.

"Teşekkür ederim..." dedi kısık bir sesle.

Baran sadece başını salladı.

"Önce seni buradan çıkaralım."

Ankara'ya döndüklerinde hava çoktan kararmıştı.

Uçağın kapıları açıldığında Anastasia birkaç saniye olduğu yerde kaldı.

Aylarca uzak kaldığı, korkuyla hatırladığı günlerin ardından bambaşka bir ülkeye adım atıyordu.

Rusya'da başlayan hikâyesi, şimdi Ankara'da yeni bir sayfa açıyordu.
=
Arabamla okuldan çıktım ama eve gitmeyeceketim Askeriye abimin yanına ve arbamı park etim gerekli güvenlik kontrolüyden geçtim ve askeriye geçtim ve abimin odası olduğu kata çıktım
Ve kapıyı çaldım
Tak tak
İçeri gel dediğini duydum
Ve kapıyı açıp içeri girdim
İçerisi kalabalıktı toplam yedi kişi vardı.
İnci
Abi
Senin ne işin var
Görmeye geldim ama gidebilirim abi
Yok gitme akşam zaten yemeğe gidecektik sende gel hem timiyle tanışırsın
Geliyorum
Çıkıyoruz
Tamam komutanım mırıltısı duydum
Ve askeriyden çıktık on dakika sonra restoranda gelmiştik ama o kadar şık bir mekan değildi ama benim için şık tı
Oturduğumuz yerden Anıtkabiri görbiliyorduk.
Masaya garson geldi menüleri bıraktı
Herkes teker teker istediğini şöyledi
Ve ben tavuk söyledim et sevmiyorumdum
Abimden Timi tanış emiri geldi
Herkes aynı anda kendi tanıtıyordu
Lan tektek tanıt Timi

Baran’ın Ankaralı olduğunu öğrendim.

Abim ve bende Ankaralıdık.ikisidede şehrin yerlisi gibiydi.

Kaan, Gaziantepliydi. Konuşmasından bile memleketine bağlı olduğu belli oluyordu.

Emir, Giresunluydu. Karadeniz’den bahsederken yüzündeki gülümseme hemen değişiyordu.

Aslı, Trabzonluydu.

Güney, Konyalıydı.

Göktuğ ise Sakaryalıydı.

Aslında fark ettim ki hepsi farklı yerlerden gelmişti ama aynı amaç için bir araya gelmişlerdi.

Masada herkes birbirine takılıyor, gülüyor, bazen de küçük tartışmalarla dalga geçiyordu.

Ben onları izlerken şunu düşündüm:

Bunlar sadece asker değildi.

Her birinin ayrı bir memleketi, ayrı bir hikâyesi vardı.

O gece, onları sadece üniformalarıyla değil, insan olarak tanımaya başlamıştım.
Hepinizle memun oldum
Hepsinden aynı anda bizde memun olduk.
Abim bunlara nasıl disiplin verdiyse artık.

Garsonlar yemekleri getirdiğinde masadaki sohbet biraz daha hareketlendi.

Başta sadece onları dinliyordum. Sonuçta karşımda kocaman bir tim vardı ve ben hepsini aynı anda tanımaya çalışıyordum.

Ama birkaç dakika içinde fark ettim ki sandığım gibi değillerdi.

Görevde ne kadar ciddiyseler, masada da bir o kadar normal insanlardı.

Kaan, Göktuğ'un söylediği bir şeye gülerek karşılık verdi.

"Sen de her şeyi Sakarya'ya bağlıyorsun."

Göktuğ omuz silkti.

"Ne yapayım, memleket sonuçta."

Masada küçük bir kahkaha yükseldi.

Emir ile Aslı da Karadeniz hakkında konuşurken birbirlerine takılıyorlardı. Güney ise sakin sakin onları dinliyordu.

Abime baktım.

Masadaki herkes ona saygı duyuyordu ama onun yanında rahatça gülebiliyorlardı.

"Abi..." dedim hafifçe gülümseyerek.

"Efendim?"

"Bunlara nasıl dayanıyorsun?"

Bir an sessizlik oldu.

Sonra Baran dahil herkes gülmeye başladı.

Yusuf başını salladı.

"İnan ben de bazen kendime soruyorum."

Abim gülerek bana baktı.

"Alışıyorsun."

Masadaki sıcaklık beni şaşırtmıştı.

Onları ilk gördüğümde sadece asker olduklarını düşünmüştüm.

Ama şimdi anlıyordum.

Her birinin farklı bir memleketi, farklı bir karakteri vardı.

Sadece aynı üniformayı değil, aynı bağı da taşıyorlardı.

Yemek boyunca kendimi yabancı hissetmedim.

Belki de bazı insanlar ilk kez tanışsan bile sana yabancı gelmezdi.

Yemeklerimizi yerken arada gözüm camdan dışarı kayıyordu.

Restoranın bulunduğu yerden Ankara'nın ışıkları görünüyordu. Ama en çok dikkatimi çeken şey, biraz ileride bütün ihtişamıyla duran Anıtkabir'di.

Bir süre sessizce baktım.

Burası sadece bir yapı değildi. Bu ülkenin geçmişini, verilen mücadeleleri ve insanların taşıdığı sorumluluğu hatırlatan bir yerdi.

Masadaki sohbet devam ederken Baran'ın da kısa bir anlığına dışarı baktığını fark ettim.

Herkes için farklı anlamlar taşıyordu belki ama aynı manzaraya bakıyorduk.

Abim sessizce tabağına döndü. Onun ve timin neden bu kadar kararlı olduğunu biraz daha anlıyordum.
Anıtkabir'in ışıkları gecenin içinde sessizce parlıyordu.

O an fark ettim ki bu gece sadece bir yemek değildi.

Yeni insanlarla tanışmış, farklı hikâyelere dokunmuştum.

Belki de bazı karşılaşmalar tesadüf değildi.

Bazen bir kapı açılır ve hayatına hiç beklemediğin insanlar girerdi.

Benim için de o gece, yeni bir hikâyenin başlangıcı olmuştu.
Onlar sadece bir görev yapmıyordu.

Taşıdıkları şeyin farkındaydılar.

Ben ise o akşam, sadece yeni insanlarla tanışmadığımı hissettim.

Farklı hayatların aynı masada buluştuğu bir ana şahit olmuştum.