42. bölüm · TUTUKLU

Bölüm 42 – Sessizliğin İçinde Saklanan Hayat

Zeynep Aslan

Bölümler
1 Bölüm 1 – Kırmızı Güller ve Karanlık Bakışlar 2 Bölüm 2 – İsimsiz Geçmiş, Gülün Dikenleri 3 Bölüm 3 – Aynı Karanlığın İçinden 4 Bölüm 4 – Cam Kırıkları 5 Bölüm 5 – Hiçbir Şey Göründüğü Gibi Değil 6 Bölüm 6 – Kalbin Bile Bildiğini Saklayamaz 7 Bölüm 7 – Kanla Yazılmış Gerçekler 8 Bölüm 8 – Kimin Kanı Bu? 9 Bölüm 9 – Kırık Saat 03:14 10 Bölüm 10 – Kırık Saat’in Diğeri 11 Bölüm 11 – Saat Odası 12 Bölüm 12 – Kod: Kayıp Zaman 13 Bölüm 13 – Maskelerin Ardındaki Gerçek 14 Bölüm 14 – Karanlıkta Kalan Çocuk 15 Bölüm 15 – İhanetle Çizilen Yüzler 16 Bölüm 16 – Gölgelerle Raks 17 Bölüm 17 – Kalbimdeki Kurşun 18 Bölüm 18 – Aşkın Bedeli 19 Bölüm 19 – Geri Sayım Başlıyor 20 Bölüm 20 – Annemin Sırrı 21 Bölüm 21 - Karanlığın İçindeki Fısıltılar 22 Bölüm 22 – Fısıltılar 23 Bölüm 23 – Kilitli Kapılar 24 Bölüm 24 – Saklanan Kimlikler 25 Bölüm 25 – Kırılma Noktası 26 Bölüm 26 – Sessizlikte Yankılananlar 27 Bölüm 27 – Karanlığın Kıyısında 28 Bölüm 28 – Hayata Dönüş 29 Bölüm 29 – Küllerinden Doğan Aşk 30 Bölüm 30 – Geçmişin Ayak Sesleri 31 Bölüm 31 – Gölge Takip 32 Bölüm 32 – Kod Adı: Zeynep 33 Bölüm 33 – Leyla'nın Uyanışı 34 Bölüm 34 – Ankara’da Sırlar Konuşur 35 Bölüm 35 – Tutulmuş Kalpler, Açılan Gerçekler 36 Bölüm 36 – Kayıp Şehirde Sessizlik 37 Bölüm 37 – Mektuptaki Gölge 38 Bölüm 38 – Geçmişin Kapısı 39 Bölüm 39 – Sırların Sessizliği 40 Bölüm 40 – Karanlığın İçinde Bir Fısıltı 41 Bölüm 41 – Gözlerin Gibi Soğuk, Ellerim Gibi Titrekti Gece 42 Bölüm 42 – Sessizliğin İçinde Saklanan Hayat 43 Bölüm 43 – Kırılmış Sessizlikler 44 Bölüm 44 – Kalbin Fısıltısı 45 Bölüm 45 – Tutuklu Kalpler

Zeynep, dosyadaki belgeleri elinden düşürdü.
Küçükken yaşadığı o yangın…
Kulağında hâlâ yankılanan çığlıklar…
O gece annesini kaybettiği evin önünden, onu elinden tutarak kaçıran küçük çocuk.

Deniz…

“Demek… senmişsin…” dedi kısık bir sesle.
Gözlerinden yaşlar değil, geç kalınmışlığın sızısı süzülüyordu.

Deniz adım atmaya çalıştı ama zincirler bileğine bağlıydı.
Zeynep’in gözlerinin içine baktı.
“Beni o gece tanıdın mı?” dedi.

Zeynep bir adım geri gitti.
“Tanımadım. Hatırlamadım. Ama… kalbim her zaman seni aradı galiba.”
Yutkundu.
“Sen beni neden hiç söylemedin? Neden sustun?”

Deniz başını eğdi.
“Çünkü ben seni korumak istedim. O karanlığın içine çekmek istemedim.”

Zeynep’in sesi titredi:
“Beni o karanlık büyüttü zaten Deniz.”

Kapı birden açıldı.
Mahir içeri girdi.
Ardından bir kadın…
Yasemin.

Zeynep gözlerini kadına dikti.
Yasemin sırıttı.
“Ne kadar romantik… çocukluk travması üzerinden aşk. Filmlerde olur sanırdım.”

Deniz kükreyen bir sesle:
“Ona dokunursan…”
Yasemin eğildi, gözlerini kısıp fısıldadı:
“Senin hayatını mahvetmeye geldim, Deniz. Ve onu da yanında götüreceğim.”

Zeynep korkuyla geri çekildi.
O sırada Mahir bir şeyi Zeynep’in cebine usulca bıraktı.
Minik bir kağıt:
“Arka kapıdan kaç. Seni koruyacağım. Güven bana.”

Zeynep, Deniz’e son bir kez baktı.
O an… ikisinin de gözleriyle konuştuğu anlardı.
Aynı gece. Aynı geçmiş. Aynı acı.

Ama farklı yollar.