Törene Bir Gece Kala

Kadir’in konağın kapısından çıkmasının üzerinden dakikalar geçmişti. Ancak söylediği sözler hâlâ odanın içinde yankılanıyordu.
“Yarın gece yemin yeniden yapılacak.”
Genç kız, pencerenin önünde sessizce duruyordu. Dışarıdaki karanlığa bakarken aklında yüzlerce soru vardı.
Devran yanına yaklaştı.
— İyi misin?
Kız başını salladı.
— Hayır.
Devran hafifçe gülümsedi.
— Ben de değilim.
Kız ona döndü.
— Kadir benim hakkımda ne biliyor?
Devran bir süre sustu.
— Bilmiyorum.
— Bana yalan söyleme.
Devran gözlerini kaçırdı.
— Sana yalan söylemiyorum. Sadece bazı şeyleri ben de yeni öğreniyorum.
Kızın sesi titredi.
— Peki neden herkes benim kim olduğumu benden daha iyi biliyor?
Devran cevap veremedi.
Tam o sırada Rüzgâr içeri girdi.
— Bir şey buldum.
Kız hemen ona döndü.
— Ne buldun?
Rüzgâr elindeki eski defteri gösterdi.
— Babamın çalışma masasının gizli bölmesindeydi.
Defteri açtı.
Sayfaların arasında yıllar önce yazılmış isimler vardı.
Betül.
Fatih.
Kadir.
Devran’ın ailesinden birkaç kişi…
Ve en altta genç kızın adı.
Kızın yüzü bembeyaz oldu.
— Benim adım neden orada?
Rüzgâr cevap vermeden sayfayı çevirdi.
Yeni sayfada tek bir cümle vardı:
“Mirasçı ortaya çıktığında iki aile yeniden birleşecek.”
Devran defteri elinden aldı.
— Bu bir miras meselesi değil.
Rüzgâr ona baktı.
— Nereden biliyorsun?
Devran sessiz kaldı.
Kız öfkeyle sordu:
— Devran!
Devran sonunda konuştu.
— Çünkü babam bana yıllar önce bir şey söyledi.
— Ne söyledi?
— “O kız büyüdüğünde onu bul. Ama ona asla gerçeği tek başına söyleme.”
Kızın gözleri doldu.
— Beni yıllardır mı arıyordun?
— Evet.
— Neden?
Devran’ın sesi titredi.
— Çünkü seni korumam gerekiyordu.
Kız başını iki yana salladı.
— Ben korunmak istemiyorum. Gerçeği bilmek istiyorum.
Devran ona yaklaştı.
— O zaman yarın gece her şeyi öğreneceksin.
Betül kapının önünde belirdi.
— Hayır.
Herkes ona döndü.
Betül’ün yüzünde korku vardı.
— Yarın gece o törene gitmeyeceksiniz.
Rüzgâr şaşkınlıkla sordu:
— Neden?
— Çünkü o törenin amacı sizi bir araya getirmek değil.
Kız annesine baktı.
— O zaman amacı ne?
Betül’ün gözlerinden yaş süzüldü.
— Seni seçmek.
— Neye seçmek?
Betül cevap vermeden önce konağın dışından üç kez çan sesi duyuldu.
Dong.
Dong.
Dong.
Devran pencereye koştu.
Bahçenin ortasında eski taş masanın üzerinde bir fener yanıyordu.
Fenerin yanında da siyah bir zarf vardı.
Devran dışarı çıktı.
Kısa süre sonra zarfla geri döndü.
Kız zarfı açtı.
İçinden tek bir kâğıt çıktı.
“Saat gece yarısı. Eski taş avlu. Yalnız gel.”
Kızın elleri titredi.
Rüzgâr hemen karşı çıktı.
— Gitmeyeceksin.
Kız başını kaldırdı.
— Gideceğim.
— Hayır!
— Bütün hayatım boyunca başkalarının sakladığı sırların içinde yaşadım. Artık kaçmayacağım.
Devran ona baktı.
— Yalnız gitmeyeceksin.
Kız başını salladı.
— Biliyorum.
Gece ilerledi.
Saat 23.57 olduğunda üçü gizlice konağın eski taş avlusuna çıktı.
Ay, taş duvarların üzerine solgun bir ışık bırakıyordu.
Tam gece yarısı olduğunda avlunun diğer ucunda bir gölge belirdi.
Kadir.
Ama bu kez yalnız değildi.
Yanında başka biri vardı.
Kız gözlerini kıstı.
— O kim?
Devran’ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
— Hayır…
Kız ona döndü.
— Ne oldu?
Devran fısıldadı:
— Bu imkânsız.
Gölgedeki kişi birkaç adım daha yaklaştı.
Kızın nefesi kesildi.
Çünkü karşılarında…
yıllardır öldüğü söylenen biri duruyordu.
Ve o kişi, Fatih’ti.
Kızın babası.
Fatih onlara bakıp tek bir cümle söyledi:
— Töreni durdurmak istiyorsanız, önce gerçek düşmanınızı bulmalısınız.
Ardından arkasındaki karanlıktan onlarca fener yandı.
Tören başlamıştı.
———————————————————————