Konağın Ağır Kapısı Hâlâ Açıktı

Yaz, kapının üzerinde yazan isme bakarken nefesini tutmuştu.DEVran.Devran birkaç adım geri çekildi.— Bu benim adım…Rüzgâr sertçe sordu:— Daha önce bu konağa geldin mi?— Hayır.— Emin misin?Devran başını salladı.— Eminim. En azından hatırladığım kadarıyla…Yaz ona yaklaştı.— “Hatırladığım kadarıyla” ne demek?Devran gözlerini kapattı.— Çocukluğumla ilgili bazı şeyleri hatırlamıyorum.Yaz şaşkınlıkla ona baktı.— Neden?— Bilmiyorum. Bana hep küçükken kötü bir olay yaşadığımı söylediler. Ama ne olduğunu hiçbir zaman anlatmadılar.Rüzgâr bir anda sustu.Yaz bunu fark etti.— Abi… sen bir şey biliyorsun.Rüzgâr cevap vermedi.— Abi!Rüzgâr sonunda başını kaldırdı.— Devran’ın ailesini tanıyordum.Devran’ın gözleri büyüdü.— Ne?— Babasını.— Nereden?Rüzgâr derin bir nefes aldı.— Çünkü yıllar önce bu konağa gelen adamlardan biriydi.Devran öfkeyle yaklaştı.— Babam burada mıydı?— Evet.Devran’ın yüzü değişti.— Bana babamın buraya hiç gelmediğini söylediler.Rüzgâr acı bir gülümsemeyle başını eğdi.— Sana çok şey söylememişler.Yaz araya girdi.— Peki tören neydi?Rüzgâr cevap vermeden eski kapıya baktı.— Bunu öğrenmenin tek bir yolu var.— Neymiş?— İçeri girmek.Devran kapının önüne geçti.— Ben gireceğim.Yaz hemen onun yanında durdu.— Ben de.Rüzgâr itiraz etti.— Hayır. Yaz, sen burada kalacaksın.Yaz kararlı bir şekilde başını salladı.— Hayır. Bu kez beni geride bırakmayacaksınız.Devran ona baktı.— Korkmuyor musun?Yaz gözlerini kapıya dikti.— Korkuyorum. Ama bilmemek daha korkutucu.Üçü birlikte içeri girdiler.Kapı arkalarından büyük bir gürültüyle kapandı.İçerisi eski bir taş koridordu. Duvarlarda yıllardır kimsenin dokunmadığı tablolar asılıydı.Bir süre sonra Yaz durdu.— Burada bir şey var.Duvarın üzerinde küçük bir sembol vardı.Devran sembole yaklaşınca yüzü bembeyaz oldu.— Bunu biliyorum.Yaz ona baktı.— Nereden?Devran elini sembolün üzerine koydu.— Çocukluğumdan beri gördüğüm bir rüyanın içinde vardı.Rüzgâr şaşkınlıkla ona baktı.— Nasıl bir rüya?Devran gözlerini kapattı.— Büyük bir oda… ortasında bir masa… etrafında insanlar… ve ağlayan bir bebek.Yaz’ın kalbi hızlandı.— Bebek mi?Devran başını salladı.— Evet.Tam o sırada duvarın içinden bir tıkırtı geldi.Yaz geri çekildi.— Ne oldu?Devran sembole bastırınca duvarın bir bölümü hareket etti.Gizli bir kapı açıldı.İçeriden eski bir sandık çıktı.Rüzgâr sandığı görünce donup kaldı.— Bu sandığı tanıyorum.Yaz ona döndü.— Nereden?— Annemin odasındaydı.Devran sandığın kapağını açtı.İçinde eski fotoğraflar, mektuplar ve sararmış bir doğum belgesi vardı.Yaz belgeyi eline aldı.Gözleri satırlarda dolaştı.Sonra yüzü değişti.— Devran…— Ne oldu?Yaz belgeyi ona uzattı.Devran okudu.Bir süre hiçbir şey söylemedi.Belgede iki isim yan yana yazıyordu.Yaz.Devran.Ve doğum tarihleri aynıydı.Rüzgâr’ın gözlerinden yaş süzüldü.— Size söylemek istediğim şey buydu.Yaz’ın sesi titredi.— Biz… aynı gece mi doğduk?Rüzgâr başını eğdi.— Evet.Devran belgeye bakarken fısıldadı:— O zaman tören…Rüzgâr tamamladı:— Sizin doğduğunuz gece yapıldı.Yaz geriye doğru bir adım attı.— Neden?Rüzgâr cevap veremeden sandığın içinden başka bir kâğıt düştü.Yaz eğilip aldı.Kâğıdın üzerinde tek bir cümle vardı:“İki çocuk doğacak. Biri konağın varisi, diğeri törenin anahtarı olacak.”Devran Yaz’a baktı.Yaz da ona.İkisinin de aklında aynı soru vardı:Hangisi anahtardı?Tam o anda üst kattan bir bebek ağlaması duyuldu.Yaz’ın yüzü bembeyaz oldu.— Ama bu imkânsız…Devran elini tuttu.— Artık hiçbir şeyin imkânsız olduğundan emin değilim.Rüzgâr yukarı baktı.— Ses oradan geliyor.Üçü merdivenlere yöneldi.Ancak merdivenin ilk basamağına adım attıkları anda arkalarındaki gizli kapı kapandı.Ve karanlığın içinden aynı ses yeniden duyuldu:— Törenin gerçek yüzünü öğrenmek istiyorsanız, önce hanginizin kurban olduğunu öğrenmelisiniz.Yaz’ın eli Devran’ın elini daha sıkı kavradı.Bu kez ikisi de geri dönmeyecekti.———————————————————————