Konağın Kapısı

Tören alanındaki kalabalığın içinde gözlerim hâlâ o yaşlı adamı arıyordu.
Ama adam ortadan kaybolmuştu.
Elimde olmadan annemin koluna girdim.
— Anne, o adamı gördün mü?
Betül şaşkınlıkla bana baktı.
— Hangi adam?
— Az önce burada duran yaşlı adamı.
Babam Fatih bir anda araya girdi.
— Yaz, yeter.
Sesindeki sertlik beni susturdu.
Rüzgâr babama baktı.
— Baba, neden bu kadar gerildin?
Fatih cevap vermedi.
Tam o sırada kalabalığın diğer tarafından bir ses yükseldi.
— Fatih!
Babam başını çevirdi.
Gelen kişi uzun boylu, siyah gömlekli bir gençti. Yüzünde ciddi bir ifade vardı. İnsanların arasından ağır adımlarla ilerliyordu.
Ben gözlerimi ondan ayıramadım.
Rüzgâr kulağıma eğildi.
— Bu kim?
Babamın yüzündeki ifade değişti.
— Devran…
Genç birkaç adım daha attı.
— Yıllar oldu, Fatih.
Babam ona doğru ilerledi.
— Buraya gelmemeliydin.
Devran hafifçe gülümsedi.
— Ben de gelmek istemezdim. Ama bazı hesaplar insanın peşini bırakmıyor.
Annemin yüzü bembeyaz oldu.
— Fatih…
Devran’ın gözleri bir anda bana çevrildi.
Uzun uzun yüzüme baktı.
Sonra kaşlarını hafifçe çattı.
— Demek Yaz sensin.
Şaşırdım.
— Beni nereden tanıyorsun?
Devran cevap vermedi.
Rüzgâr hemen önümde durdu.
— Kardeşimle konuşurken biraz dikkatli ol.
Devran Rüzgâr’a baktı.
— Seni de hatırlıyorum.
Rüzgâr kaşlarını çattı.
— Ben seni hatırlamıyorum.
— Hatırlaman gerekmiyor.
Bu cevap Rüzgâr’ı daha da sinirlendirdi.
Babam ikisinin arasına girdi.
— Burada kavga çıkarmayın.
Devran gözlerini babamdan ayırmadan konuştu.
— Kavga çıkarmaya gelmedim.
Sonra cebinden küçük, eski bir anahtar çıkardı.
Anahtarı avucunda birkaç saniye tuttu.
— Konağın kapısı bugün açılacak.
Annem bir anda nefesini tuttu.
— Hayır…
Devran ona döndü.
— Betül, hâlâ korkuyorsun.
Annemin gözleri doldu.
— Sen hiçbir şey bilmiyorsun.
— Aksine. Her şeyi biliyorum.
Kalbim hızla atmaya başladı.
— Hangi konaktan bahsediyorsunuz?
Kimse cevap vermedi.
Devran bana baktı.
— Senin bilmediğin çok şey var, Yaz.
— Ne gibi?
Devran bir adım yaklaştı.
— Ailenin yıllardır sakladığı şey gibi.
Rüzgâr öfkeyle öne çıktı.
— Yeter!
Devran bu kez geri çekildi.
— Bu gece eski konağa gelin.
Babam sertçe konuştu.
— Yaz oraya gelmeyecek.
Devran başını eğdi.
— O zaman gerçekleri öğrenemeyecek.
Arkasını dönüp kalabalığın arasından uzaklaşmaya başladı.
Ben arkasından bakarken içimde garip bir merak büyüyordu.
— Baba…
Fatih bana döndü.
— Hayır, Yaz.
— Ama ne olduğunu bilmek istiyorum.
Babam sustu.
Annem gözyaşlarını silerken Rüzgâr bana yaklaştı.
— Ne olursa olsun, yalnız gitmeyeceksin.
Başımı salladım.
Ama içimde bir ses, bu gecenin hayatımı değiştireceğini söylüyordu.

Gece olduğunda ev sessizliğe büründü.
Herkes uyumuştu.
Ben ise yatağımda oturmuş, Devran’ın söylediklerini düşünüyordum.
Sonunda kararımı verdim.
Sessizce ayağa kalktım.
Kapıyı açtım.
Koridorda ilerlerken arkamdan bir ses geldi.
— Nereye gidiyorsun?
Donup kaldım.
Rüzgâr kapının yanında duruyordu.
— Konağa, dedim.
Rüzgâr derin bir nefes aldı.
— Tahmin etmiştim.
— Benimle gelir misin?
Birkaç saniye sustu.
Sonra montunu aldı.
— Tabii ki.
Pencereden dışarı baktığımda uzakta, gecenin karanlığında eski konağın silueti görünüyordu.
Ve konağın en üst katındaki pencerede…
Bir ışık yanıyordu.
Oysa yıllardır kimse o konakta yaşamıyordu.
Rüzgâr da ışığı fark etti.
— Yaz…
— Gördüm.
İkimiz de sustuk.
Sonra konağın kapısının yavaşça açıldığını gördük.
Ve karanlığın içinden Devran çıktı.
Bizi bekliyordu.
———————————————————————