Gerçek Aile

Tören odasında herkes donup kalmıştı.
Rüzgâr’ın karşısında duran kişi başını kaldırdı.
— Beni tanıdın, değil mi?
Rüzgâr’ın yüzündeki şaşkınlık giderek öfkeye dönüştü.
— Senin burada ne işin var?
Genç kız ikisinin arasında bakışlarını gezdirdi.
— Abi… Bu kim?
Rüzgâr cevap veremedi.
Adam birkaç adım öne çıktı.
— Benim adım Eren.
Betül’ün yüzü bir anda değişti.
— Eren…
Fatih ona döndü.
— Sen onu tanıyor musun?
Betül sessizce başını salladı.
— Evet.
Genç kızın kafası daha da karışmıştı.
— Herkes birbirini tanıyor ama kimse bana hiçbir şey söylemiyor!
Devran onun yanına geldi.
— Sakin ol.
— Nasıl sakin olayım? Hayatım boyunca bilmediğim bir hikâyenin içinde yaşamışım!
Eren genç kıza baktı.
— Çünkü sen bu hikâyenin merkezindesin.
Selim gülümsedi.
— Sonunda hepiniz bir aradasınız.
Rüzgâr öfkeyle bağırdı:
— Eren’i sen mi getirdin?
— Hayır. O kendi geldi.
Eren başını salladı.
— Çünkü gerçeği öğrenmek istiyorum.
Rüzgâr ona doğru yürüdü.
— Sen yıllar önce ortadan kayboldun. Hepimiz öldüğünü sandık.
Eren’in yüzü sertleşti.
— Çünkü beni ortadan kaldıran kişi sizin ailenizden biriydi.
Fatih şaşkınlıkla:
— Ne?
Eren, Fatih’e baktı.
— Beni kimse öldürmedi. Ama beni yıllarca sakladılar.
Betül gözlerini yere indirdi.
Genç kız annesine baktı.
— Anne… Sen bunu biliyor muydun?
Betül’ün gözleri doldu.
— Evet.
— Neden?
Betül cevap vermekte zorlandı.
— Çünkü seni korumaya çalışırken başka bir çocuğun hayatını mahvettik.
Eren acıyla güldü.
— Nihayet itiraf ettin.
Devran araya girdi.
— Peki bütün bunların törenle ne ilgisi var?
Eren taş masaya yaklaştı.
— Törenin ilk kuralı, mirasçının yalnızca kan bağıyla seçilmemesidir.
Kız dikkatle dinliyordu.
— Peki nasıl seçiliyor?
Eren elindeki eski yüzüğü gösterdi.
— Kalbiyle.
Selim hemen araya girdi.
— Saçmalık.
Eren ona döndü.
— Sen törenin yalnızca gücünü istiyorsun. Ama asıl gücü anlamıyorsun.
Selim’in yüzü gerildi.
— Sus!
Eren devam etti:
— Mirasçı, kendisini kimin koruyacağını seçer.
Genç kız Devran’a baktı.
Sonra Rüzgâr’a.
Ardından annesi ve babasına.
— Ben seçimimi çoktan yaptım.
Selim bir adım attı.
— Kimi?
Kız Devran’ın elini tuttu.
— Onu.
Devran şaşkınlıkla ona baktı.
Selim öfkeyle masaya vurdu.
— O zaman tören tamamlanmayacak!
Bir anda odanın duvarlarında eski semboller parlamaya başladı.
Taş zemin titredi.
Rüzgâr bağırdı:
— Herkes geri çekilsin!
Kızın elindeki yüzük ısınmaya başladı.
— Devran!
Devran onun elini tuttu.
— Buradayım.
Kız gözlerini kapattı.
Bir ses duydu.
“Seçimini yaptın.”
Gözlerini açtığında taş duvardaki yazı değişmişti.
“Gölge kırıldı.”
Selim geriye doğru sendeledi.
— Hayır…
Aras şaşkınlıkla duvara baktı.
— Yıllardır beklenen şey buymuş.
Fatih kızına sarıldı.
— Artık özgürsün.
Fakat tam o anda odanın en karanlık köşesinden başka bir ses geldi.
— Henüz değil.
Herkes sustu.
Karanlığın içinden Kadir çıktı.
Elinde eski bir belge vardı.
— Çünkü siz törenin yalnızca ilk kısmını gördünüz.
Selim ona döndü.
— Sen ne yapıyorsun?
Kadir gülümsedi.
— Oyunu bitiriyorum.
Belgeyi genç kıza uzattı.
— Bunu oku.
Kız belgeyi aldı.
Üzerinde kendi doğum tarihi yazıyordu.
Ama altında başka bir isim daha vardı.
“Gerçek mirasçı: Eren.”
Rüzgâr’ın yüzü bembeyaz oldu.
Eren geri çekildi.
— Hayır…
Kız şaşkınlıkla ona baktı.
— O zaman ben kimim?
Kadir’in yüzünde soğuk bir gülümseme belirdi.
— İşte asıl soru bu.
Tören odasının kapısı aniden kapandı.
Ve taş duvarda yeni bir yazı belirdi:
“İkinci tören başlıyor.”
———————————————————