18.BÖLÜM

Duyduklarımla şoka uğradım. Gerçekten bunu yapmış mıydı? Koruma­larıma gittiğim mekânları ezberlettiği yetmiyormuş gibi abimin ölüm yıl dönümlerinde yalnız hissetmeyeyim diye korumalarıma abimin ölüm yıl dönümünü de mi ezberletmişti? İtiraf etmem gerekiyordu, gerçekten de çok ince ruhlu biriydi ama tüm bunları yapmak yerine yanımda olabilirdi. Bunu bugün için söylemiyorum, abim onun en yakın arkadaşıydı, beraber büyümüşlerdi. Bu yüzden geçen yıl 3 temmuzda benimle beraber o da mezarlığa gelmişti ve yaralı olmasaydı, eminim ki şu an yine benimle durdu.

Ama benim anladığım şey bu adamın sadece kötü günlerimde yanımda oluyor olmasıydı. Belki de acınacak hâlde olduğum için acıyordur bana ya da beni bu evliliği yapmak zorunda bıraktığı için kendine vicdan yükü olarak görüyordur, bilmiyorum.

Arabanın durmasıyla Koray’ı düşünmeyi bırakıp buraya gelirken yoldan aldığım kırmızı karanfilleri de yanıma alıp Emre’nin benim için açtığı kapıdan indim. Mezarlıkların arasında 1-2 dakika yürüdükten sonra abimin mezarına varmıştık.

“ A-ama burası?” gördüklerimle Emir’e döndüm.

“Siz mi yaptınız?”

Gördüğüm şey, türlü türlü rengârenk çiçeklerle dolu olan abimin mezarıydı. Öyle ki çiçeklerden dolayı mezardaki topraklar bile görünmüyordu. Burası çok güzel ve bakımlı görünüyordu, çiçeklerin hepsiyse canlı ve yeniydi.

“Çiçekler Koray Bey’den yenge. Sabah erkenden bizi buraya çiçekleri bırakmaya gönderdi. Hepsi onun isteğiydi, biz sadece o ne dediyse onları yaptık.”

Dedikleriyle gözlerim doldu. Bu adam neydi böyle? Her şeyi nasıl en ince ayrıntısına kadar düşünmüştü?

“Emir, beni abimle yalnız bırak olur mu?”

“Yenge…”

“Emir, lütfen…”

Birkaç mezar ötedeki ağacı işaret edip konuşmaya devam ettim.

“Bak orada durursan rahatça beni izleyebilirsin.”

Gözlerimden buna ne kadar ihtiyacım olduğunu anlamış olacak ki daha fazla üstelemedi ve başını sallayıp işaret ettiğim yere geçti. Emre’yle Ömer de bizi mezarlık girişinde beklediği için sonunda abimle baş başa kalabilmiştim.

Mezardaki çiçeklerin üzerindeki damlalardan mezarın sulandığını anladım ve nihayet sırtım Emir’e dönük olacak şekilde mezarın kenarına oturdum. Gözlerim mezar taşına kaydığında “Aslan Ceylan” yazısını gördüm ve ister istemez yutkunup mezar taşını okumaya başladım.

“Ben geldim abi… Minik penguenin geldi…”

Bunları söylerken aklıma gelenlerle burukça gülümsedim. Penguen, abimin bana taktığı lakaptı. Bana hep “minik penguenim” derdi.

Küçükken bir kış günü abim ve ben kartopu oynamak için bahçeye çıkmak istemiştik. Annem de bizi kırmayıp izin vermişti. Tabii o zamanlar ben daha kendim giyinemiyordum, annem beni giydiriyordu. Üşümeyeyim diye beni kat kat giydirip atkımı, beremi taktıktan sonra botlarımı da giymeme yardım etmişti. Giyindikten sonra bahçeye çoktan hazır olan abimin yanına çıkmıştım. Ama kara ilk adımımı atmamla ayağımın batması da bir olmuştu. Ben bir taraftan minnacık boyumla kat kat kıyafetlerimle kara bata çıka abimin yanına gitmeye çalışıyordum, bir taraftan da bunu başaramadığım için dudaklarımı büzmüşüm.

“Gel bakayım buraya, minik penguenim.” diyen sesle de ayaklarım yerden kesilmişti.

Paytak paytak yürüdüğümü ve penguen gagası gibi dudak büzdüğümü gören abim beni kucağına alarak yardımıma yetişmiş, aynı zamanda bu hâlimi minik bir penguene benzetmişti. O günden sonra da bana sık sık “minik penguenim” demişti. Ama şimdi yoktu bu minik pengueni bir kışın ortasında yalnız bırakmıştı.

Anılarımdan sıyrıldığımda konuşmaya devam ettim.

“Bir yıl oldu görüşmeyeli. Özür dilerim ama daha sık gelemiyorum. Yapamıyorum, kabullenemiyorum beni bıraktığını. Sanki birazdan arkamdan gelip elini omzuma koyacaksın, ‘Şakaydı miniğim, ben hâlâ seninleyim.’ diyeceksin gibi hissediyorum. İşte bu yüzden daha sık gelirsem gittiğini kabullenirim diye korkuyorum. Biliyorum, sen gittikten sonra böyle yapmam çok anlamsız. Ne olursa olsun geri gelmeyeceksin ama sensiz olmuyor yapamıyorum ben abi…”

Ağlamamak için ne kadar dirensem de yanağımdan süzülen damlayla daha fazla dayanamadım ve ağlamaya başladım.

“O kadar ihtiyacım var ki beni kollarınla sarmana, kalbimi ısıtmana… Yanımda olmana. Biliyorum yalnız değilim. Daha yeni tanışsam da kardeşim gibi sevdiğim, beni ablası gibi gören Emir’im var. Emre ve Ömer var. Koray var. Biliyor musun abi, en çok da ona ihtiyacım var. Beni sarıp sarmalamasına, yanımda olmasına…”

"Abi, anneme, babama, sana hiçbirinize söylemedim ama bu evlilik hiçbir zaman gerçek olmadı. Koray’sa evliliğimiz boyunca bir robot gibi, evlilik sözleşmemiz ne diyorsa onu uyguladı. Beni koşulsuz şartsız koruyan adam, yaptığı her şeyi basit bir sözleşmeye göre yaptı. Tamam, beni karısı gibi görsün demiyorum ama değişmese olmaz mıydı abi? Beni karısı olarak görmese de eski Koray olmaya devam etseydi, olmaz mıydı Benim o Koray’a çok ihtiyacım var abi."

Parmaklarımla gözyaşlarımı silip yeniden konuşmaya başladım.

"Bir de abim var yanımda.”

Abim dediğim kişi Ekin’di. Ona yalnız olduğumuzda abi derdim, resmî bir yerdeysek ya da korkuyorsam veya ona kızdıysam o zaman Ekin derdim.

"Hatırlıyor musun? Ölmeden önce bizimle son kez konuştuğunda Ekin’e, ‘Ekin kardeşimi abisiz bırakma.’ demiştin. Banaysa 'Bundan sonra senin abin Ekin.' demiştin. Abi yanımda Ekin abim var diye sana ihtiyacım yok mu sanıyorsun! Abi, o sen değilsin. Evet, onu da çok seviyorum, evet o da benim manevi abim. Ama o sen değilsin abi.”

Gözyaşlarım sel olurken bağırmaya başladım.

“Niye abi, niye! Niye sana en çok ihtiyacım olduğunda basit bir şeymiş gibi bundan sonra senin abin bu diye önüme birini atıyorsun? O sen değilsin abi, ya o sen değilsin! Benim ikinize de ihtiyacım vardı, ikinize birden; ayrı ayrı değil! Niye beni sensiz bıraktın. Niye beni yalnız bıraktın abi, niye!”

“Aslıhan?”

Duyduğum sesle arkamı döndüğümde bir adım arkamda dikilen onu gördüm.

“Koray?”