14. Bölüm ☀️

Karen Soykan
Motorun sıcak asfaltta ilerleyişini izledim bir süre. Bugün yaşadıklarıma Alara kadar bende bir hayli şaşkındım. Sanrina'ya ulaşamıyordum ve bu yüzden Alara'nın yolunu tutmuştum. İyi hoş kızdı sadece fazladan siniri vardı. Ama bu onu daha da tatlı yapıyordu. Kaskın altından gülümsememe engel olamadım. Sadece gözlerimin gözükmesini sağlayan kask yüzünden bunalmıştım. Tek elimle kolayca motorun dengesini sağlayıp Gözlerimin önündeki cam kısmı kaldırdım. Kısa süre sonra evime varmıştım.
Motoru bahçeye park edip deri ceketimin cebinden evin anahtarlarını çıkardım. Eve adım attığım an yoğun bir sessizlik yüzüme çarptı.
Kız kardeşimle yaşıyorduk bu evde. Annemizin hastalığı yüzünden ani vefatından sonra baba olacak o adam bizi kabul etmediği için tırnaklarımla kazıyarak bu evi almış, kız kardeşimi de o adamdan kurtarıp birlikte buraya yerleşmiştik. Şimdi herşeye yetecek maddi gelirim vardı fakat daha gençken hiç öyle bir imkânım yoktu. O yüzden zor gelmişti ama yinede müstakil ve geniş bir ev alabilmiştim.
Normalde bana haber vermeden bir yere gitmezdi fakat ev oldukça sessiz duruyordu. İçime dolan paniği geriye itip seslendim.
"Beste?"
Ses gelmeyince endişem arttı.
"Beste!"
Hızla merdivenlere koşup odamızın olduğu üst kata çıktım.
Onun odasının önüne geldiğimde çalmadan girmek istemedim ama içimdeki abilik iç güdüsü daha baskın geldi. Kapıyı aniden açınca burnuma yoğun bir menekşe kokusu geldi. Her zamanki gibi menekşe pudrasını kendisine boca etmiş olmalıydı. Bağımlıydı bu kokuya. Nevresimlerinden bile buram buram menekşe kokusu gelirdi.
Beste'yi yatağında mışıl mışıl uyurken gördüğümde derin bir nefes verdim.
Odasının bir köşesindeki duvara beraber çekildiğimiz minik fotoğraflarımızı kalp şeklinde dizerek asmıştı.
Ahşap ama şık başlıklı yatağının hemen yanında yine ahşaptan bir komodin bulunuyordu. Üzerinde telefonu ve yanından asla ayırmadığı fotoğraf makinesi vardı.
Hep kendi halinde bir kız olmuştu. İçine kapanıktı ve az arkadaşı vardı.
Annemizin ve babanın eksikliğini hissettirmemek için elimden geleni yapıyordum ama ailesiyle mutlu olan kişileri gördüğünde yüzünde oluşan ifade içimi yakıyordu.
İlerleyip alnına düşen sarı, kıvırcık saç tutamlarını geri iteledim. Burnundan yanaklarına doğru dağılan çilleri vardı. Her yanından annemize benziyordu. Alnına derin bir öpücük kondurup odasından çıktım.
Henüz 18 yaşında, genç bir kızdı. Üniversitesi için radyo ve televizyonculuk bölümünü seçip burada okumaya karar vermişti. Kararı ne olursa olsun yanındaydım.
Yavaş adımlarla aşağıya indiğimde salonda bıraktığım telefonumun çaldığını duydum.
Adımlarımı hızlandırıp gelen aramaya baktım. Miraç arıyordu.
Açtığım anda kulağıma dolan enerjisi inanılmazdı.
"Dostum! Ne yapıyorsun?"
Gülümsememe engel olamadım.
"Ne yapayım, yeni eve geldim. Sabrina'dan haber alamıyorum ve bu canımı sıkmaya başladı."
Kahkaha atan sesi geldi.
"Onu bunu boşver de sen bana Alara'yı söyle. Partner olmuşsunuz lan! Çakalsın diye boşuna demiyorum oğlum, biliyordum kıza yanık olduğunu ha!"
Bıkkınlık dolu bir nefes verdim.
"Öyle birşey yok, Miraç. Saçma sapan düşünme. Ece Hoca söyledi biz de olmak zorunda kaldık. Şimdi de ülke içi yarışmalara hazırlanıyoruz."
Tekrardan kulağıma gülme sesi geldi.
"Oğlum bunu kutlamalıyız! Akşam bar? Ne dersin? Sen, ben, Alara ve..."
Kaşlarımı çattım. Bar fikri fena değildi. Kafamı dağıtmış olurdum fakat sonundaki ve ifadesiyle tedirgin olmuştum. Sağı solu belli olmuyordu herifin.
"Ve?" dedim. Sesim sorgularcasına çıkmıştı.
"Şu Alara'nın yanında dolaşan kız varya... Elisa'ydı sanırım adı. Lan oğlum gülme ama fena yandım ben ona. Aynı akademideymişiz, basketbol maçımdan sonra bale kısmında gördüm onu. Yanında Alara'yla akademiden çıkıyorlardı."
Gözlerimi devirdim. Miraç severse tam severdi ve kolay kolay sevmezdi. Onun için bu ufak iyiliği yapabilirdim sanırım.
"Tamam, baş belası tamam. Ararım Alara'yı söylerim şimdi. Kabul ederlerse gideriz."
"Son bir şey isteyeyim mi, Karen? Hı?" sesinde oldukça umutlu bir tını vardı. Sinirden yumruklarımı sıkıyordum. Ne isteyeceğini merak ediyordum. Yine saçma sapan bir isteği olacağına adım kadar emindim.
"Elisa'yı ben alsam, sen Alara'yı halleder misin lan? Ha birde basketbol turnuvamı kazandığımı, o yüzden gittiğimizi söyle tamam mı?"
Al buyur bakalım!
"Lan oğlum sen manyak mısın? Belki kız motordan korkuyor, zorla mı getireceğim!"
...
Yaklaşık yarım saat süren ısrarı sonucunda nasıl yaptığını anlayamadığım bir şekilde ikna edebilmişti beni.
Şimdi ise Alara'yı arıyordum. Telefon 4. Çalışta açılınca sakince konuşmayı planlıyordum fakat Ritim Perisi'nin mükemmel derecede sakinlik dolu sesi bu düşünceme ağır bir darbe yedirmişti.
"Ne var? Bak baştan söyleyeyim, hayır Sabrina beni aram-"
Lafını bitirmesine izin vermeden konuştum.
"Miraç basketbol maçını kazandığı için bir kutlama yapmak istiyor. Sen ve arkadaşının da gelmesini istedi. Bu akşam, her zaman gittiğimiz barda. Gelebilir misiniz?"
Direkt söylemeye çekindiği için basketbol turnuvasını uydurmuştu. Bu yüzden böyle söylemek zorunda kalmıştım.
Sinir dolu bir nida yükseldi Alara'dan.
"Hayı-" diyecek oldu fakat onun cümlesini bölen bu sefer Elisa olduğunu düşündüğüm kızdı.
"Gidelim, Alara ne olacak? Eğlenmiş oluruz hem."
Kısa süren sessizliğin ardından Alara konuştu.
"İyi, akşam geliriz."
Zafer dolu bir sırıtış belirdi yüzümde. Ama halletmem gereken bir görevim daha vardı.
"Elisa, arkadaşım seni onunla beraber götürmeyi teklif etti. Eğer kabul ediyorsan, Alara sen benimle motorla geleceksin. Beraber gideceğiz. Kabul mü?"
"Ne?" Diye çığlık attı Alara.
"Hiçbir güç beni o motora bindiremez!"
...
Saat akşam sekiz civarıydı. Elisa ve Miraç, arabayla barın yolunu tutmuştu. Alara ise sabah sinirle cirit atarken, şimdi benimle motora binecekti. Somurtan ifadesi çok komikti. Gülmemek için dudağımı ısırmak durumunda kalmıştım.
Üzerini saran, kırmızı bir elbise giymişti. Uzun bir elbiseydi fakat sırt dekoltesi beline kadar açıktı. Yırtmacı ise oldukça derindi. Sırt dekoltesinden gördüğüm kadarıyla sırtında zarif bir dövme vardı.
Uzun ince bir çizgi sırtından iniyordu. Ortada ise iç içe girmiş güneş ve ay figürleri vardı. Hoş duruyordu. Benim sırtımdada bir dövme olduğundan şaşırmıştım fakat dövmelerimiz benzemiyordu. Ben sırtımdan aşağıya doğru boylu boyunca uzanan bir kılıç dövmesi yaptırmıştım.
Detaylara fazla takılmadan öylece onu izlemeye devam ettim.
Saçlarını şık bir dağınık topuz modeli yapmıştı. Güzel olduğunu inkâr edemezdim. Ben ona boş boş bakarken, o da karşısında duran siyah spor motorumu inceliyordu. Korktuğu için saatlerdir burada bekliyorduk. Daha fazla dayanamayıp evime geçtim. Salonda kitap okuyan Beste'nin yanaklarına öpücükler kondurup tembihlerken odamdan yedek kaskı alıp geri bahçeye çıktım.
Ona doğru ilerledim. Arkası bana dönüktü. Saçlarını bozmak istemezdim ama kask takması gerekiyordu. Onu daha fazla bekleyemeden başına kaskı geçirdim. Bu ani hareketime karşılık olarak irkilip arkasını dönmüştü. Boyu uzundu fakat giyindiği topuklular yüzünden omuzlarıma yetişebiliyordu.
Yüzlerimiz normalden çok daha yakındı fakat ikimizinde kafasına kaskımız vardı. Kehribar rengi gözlerini kırpıştırıyordu. Yüzümüzde tek görünen yer gözlerimizdi zaten.
Boğuk çıkan sesimle konuştum.
"Seni daha fazla beklersem ağaç olacağız. Fazla debelenme ve bırak kaskını düzelteyim."
Ondan beklenmedik bir şekilde usulca kafasını salladı. Heybetimden çekinmiş olabilirdi. Bunun düşüncesiyle dudaklarım arsızca iki yana kıvrıldı fakat kask olduğu için görünmemişti. Onunda kaskını kafasına sabitleyip motora bindim. Onun hâlâ tereddütlü bakışlarını gördüğümde elimi uzattım. Başımla arkamı işaret edip, "Atla, hadi," diye mırıldandım. Elimi geri çevirmeyip avucuma elini bıraktı ve motora binmeye çalıştı. Topuklularıyla zorlansa da bir şekilde arkama oturmayı başarmıştı. Bacaklarını iki yana açarak yerine kuruldu.Elbisesi uzun olduğu için şanslıydık. Sadece yırtmacından bacağının görünen kısmı belirginleşmişti o kadar.
Motoru çalıştırıp gazladığımda ani bir çığlıkla ellerini beline doladı. Korkuyor olmalıydı. Hızımı olabildiğince yavaşlatıp konuştum.
"Sakin ol. Sürmeyi biliyorum."
"Ya, ne demezsin!"
Dediği şeyle derin bie of çekip gaza daha çok yüklendiğimde bir çığlık daha atarak tırnaklarını sırtıma geçirdi.
"Bu 3 oda bir salon omuzlar senin tırmalama tahtan değil, küçük hanım!"
Bir eli sıkıca tişörtümü kavramışken diğer eliyle kaskıma tokat attı. Hızımı hiç düşürmeden ilerlemeye devam ettim. Kibarlıktan anlamıyorsa anladığı dilden konuşmalıydım.
"Düzgün sür o zaman, salak!"
Yeniden hızımı arttırdığımda bu sefer alnını omzuma yasladığını hissettim.
"Yavaş sür, Karen!"
Bu sefer ki uyarısını ciddiye almak zorunda kalmıştım. Onu zor durumda bırakmak istemezdim. Hızımı biraz daha düşürüp yola devam ettim.
...