12. Bölüm ☀️

1 hafta sonra
Antrenman salonunda topuklu ayakkabımı ayarlamaya çalışıyordum. Yaşadığımız berbat ötesi olayların üzerinden 1 hafta geçmişti ve ben bu süre boyunca toparlanabilmiştim. Ayak bileğim çatlamıştı. Ufak bir şey olduğundan hemen iyileşip akademiye gelebilmiştim. Şimdi ise partnerimin kim olacağı konusu içimi kemiriyordu. Yanımda hissettiğim bedenle eğildiğim yerde doğruldum. Olayları anlayamadan yanağımdan makas alındı.
Tabii ki bu kişi Karen'di. Gereksiz kas yığını olan Karen!
Dudaklarına çapkın bir sırıtış kondurarak konuştu. Bu salaklıklarını doğuştan gelen çapkınlığına veriyordum.
"N'aber, güzelim? Alıştın sanırım buralara, hı? Ne dersin?"
Gözlerimi devirdim. Haklıydı. Alışmıştım. Bu bir haftadır hiç görmemiştim onu ama arada arayıp bacağımı sormuştu. İyiydi fakat bana karşı iyi olmasını istemiyordum.
"Oksijenimizin ömrümüzün sonuna kadar bize yetmesini istiyorsan, boş konuşarak israf etme, Karen."
Güldü. Ben ise hâlâ tek bantlı latin topuklularımın iplerini bağlamaya çalışıyordum. Birbirine düğümlenince anlık sinirle ufak bir bıkkınlık çığlığı attım.
"Ne? Yapamadın mı?"
Ellerimi saçlarıma daldıratak derin bir nefes verdim. Ona bakınca, onun bakışlarının ayakkabımda olduğunu gördüm.
"Sana ne, Karen! Sana ne! Gitsene sen Sabrina'nın yanına!"
Yorgun bir nefes verdi.
"Soyunma odasında, giyiniyor."
Sinirli bakışlarımı sürdürerek konuştum,
"O zaman defol git, sevgilini kapısının önüne bekl-"
Sözümü keserek şaşkınlık nidasıyla konuştu. İşaret parmağını göğsüne bastırdı. Ağzı 2 karış açılmıştı.
"Biz mi sevgiliyiz? Nereden duyuyorsun bunları lan!"
"Bana lan deme! Kızın bakışlarından belli! Hem, bana ne sizden. Tek istediğim beni rahat bırakman!"
Göz ucuyla bana bir bakış atıp daha ben ne olduğunu anlayamadan önümde eğildi. Tepki vermeme fırsat bırakmadan ayakkabımı hızla bağladı. Benim yapamadığımı tek seferde yapmıştı sinir bozucu herif.
"Senden yardım isteyen olmadı," diye homurdanmadan edemedim.
"Benim canım yardım etmek istedi o yüzden ettim." dedi kalın bir sesle.
Birkaç dakika sonra antrenman salonunda Sabrina, ben, Karen ve Ece Hoca duruyorduk. Partnerimin kim olacağını bilmiyordum ve neden burada sadece 3 kişi olduğumuzuda anlayamıyordum.
Dikkatli izlediğimiz hocamız konuşunca...Beynimden vurulmuşa döndüm.
"Karen ve Alara, performanslarınız benziyor. İkinizi denemek istiyorum."
Ece Hocanın söylediği cümleyle üçümüz aynı anda "Ne?" diye bağırdık. Ne demeye çalışıyordu? Karen ve ben ağzımız havada, Ece hocaya bakarken Sabrina oldukça sinirlenmişti.
"Ne demek ikisini deneyeceksiniz! Karen benim partnerim! Gitsin başkasını bulsun kendine!"
Sabrina sinirle saçlarını çekiştirirken ben hâlâ aynı şaşkınlıkla hocaya bakıyordum.
"Sabrina! Sen benim dediklerime karşı mı geliyorsun? Eğer öyleyse burada yerin yok tatlım."
Sabrina'nın etrafa alev saçan gözleri hocaya döndü.
"Çok pardon ama ben kiminle olacağım? Benim yeteneğim harcanıyor!"
Ece hoca, bu cümlesinin ardından güçlü bir kahkaha attı.
"Kimsenin yetenek harcadığı falan yok. Gösterdiğim hareketleri Karen'le uyumlu yapmıyordun. Seni başka biriyle eşleştirmeyi zaten düşünüyordum. Değiştirmesem burada emeği giden bir tek Alara ve Karen olacak. Bu yüzden itirazın varsa buraya gelme!"
Sabrina susmak zorunda kalıp salondan çıktı. Bu sert cümleleri hak etmiş miydi bilmiyordum ama şu an daha mühim şeylerin olduğunu anlayabiliyordum.
Ben ve Karen partner miyiz?! Ben ve Karen mi?!
"Hocam-" diye itiraza başlıyordum ki hoca izin vermeden ellerini çırptı.
"İtiraz yok! Hadi ilk provayı alalım."
Karen ise donuk ve tereddütlü bakışlarla bizi izliyordu. Hiçbir şey dememişti.
Mecburen salonun ortasına ilerledik. Şarkı açıldığında ise ikinci bir şoku orada yaşadık.
I need your love derken! Ciddi misiniz?
Bugün kaderin gerçekten götüyle güldüğü anlarıma bir anı daha eklenmişti. Şaşırmaya bile fırsat olmadan şarkı girince hızla dansa uymaya çalıştık.
Müziğin ilk ritmiyle sağ ayağımla öne çıktım. Sol elim onunkine yerleşirken sağ eli belimi hafifçe kavradı. Birlikte iki kısa adım attık, ardından bedenimi sola çevirip ilk dönüşümü tamamladım. Eteğimin bacaklarıma dolanıp yeniden açıldığını hissettim.

Ritmi bozmadan geriye doğru üç adım attım. O beni tekrar kendine çektiğinde sağ kolum omzunun üzerinden kayıp eski yerine döndü. Parmaklarımız bir anlığına ayrıldı, sonra yeniden birleşti. Bileğimden aldığı küçük bir yönlendirmeyle kendi etrafımda tek tur döndüm. Dönüşüm biter bitmez ayak uçlarım parkeye yeniden aynı anda dokundu.

"I need your love..."

Ağırlığımı sağ ayağıma verip kalçamı ritme bıraktım. Sola, sonra sağa... Adımlarımız birbirini takip ederken omzumun üzerinden geriye baktım. Bir çapraz adımın ardından yeniden yüzümü ona çevirdim. Kollarımız açıldı, aramızdaki mesafe birkaç adım kadar uzadı. Bir sonraki ölçüde tekrar bana yaklaştı ve belime hafifçe dokunarak dönüş işaretini verdi.
Şarkı sözleri ise hız kesmeden yankılanıyordu.

"II'I be calling out for you, can you hear me?"

Hızlanan ritimle birlikte peş peşe iki dönüş yaptım. Son turumu tamamlarken kolum başımın üzerinden zarifçe geçti. Dengemi kaybetmeden geriye doğru kaydım, ardından tek adımla yeniden ona yaklaştım. Ayaklarımız neredeyse aynı anda yön değiştirirken ben geriye esnedim, o ise belimdeki desteğini hiç bırakmadan hareketimi tamamlamamı sağladı. Tekrar doğrulup ritmi kaçırmadan bir çapraz adım daha attım ve müziğin bir sonraki bölümüne hazırlandım.
Final turunda şarkı nakarat kısmına girere girmez Karen yan tarafıma geçti. Işık hızında yapıyorduk hareketlerimizi. Ellerimizi birbirimize kenetleyip aramıza mesafe koyarak boştaki kollarımızı havaya kaldırdık.
Hareket bitince Karen hızla beni kendine çekti. Elimi onun elinden ayırmadan kolumu başımın üzerine kaldırdım. Karen ise bana arkasını dönmüş bir şekilde yanımdaydı. Ben hareketi bitirince birbirimize döndük. Karen beni kendi etrafımda çevirip ellerimizi yine ayırmadan, bu sefer ikimizin üzerinde tutup aynı anda body roll yaptık. İkimizde göğsümüzden başlayarak belimize, oradan da kalçamıza doğru süzüldük. Onun boşta kalan eli belimde, benim boşta kalan elim omzundaydı. Hareketleri bitirip şarkı durunca birkaç saniye öylece kaldık. Hızlı hızlı nefes alışverişlerimiz duyuluyordu. Prova esnasında birbirinize fazlaca yakın durmuştuk. Alnımdan soğuk terler dökülüyordu. Bu kadar iyi bir performans çıkarabileceğimizi gerçekten tahmin etmiyordum...
Ece Hocanın alkışlama sesiyle sonunda birbirimizden ayrılıp uzaklaştık. Nefes nefese kalmış bir şekilde karşımızdaki hocamıza bakıyorduk.
"Harikaydı! Kesinlikle en iyi çift siz olacaksınız! E o zaman hayırlı olsun! Olimpiyatlara hazırlanacak çift, sizsiniz! Tebrikler çocuklarım!"
İkimizide kendine çekip sıkıca sarıldı. Şok üzerine şok yaşamadktan kalp krizi geçirecektim. Olimpiyatlara hazırlanacaktım! Bir yandan rüya, bir yandan kâbus gibi birşeydi. Karen'le olimpiyatlara hazırlanma fikri...Aklımın ucundan bile geçmezdi. Hatta 2 hafta öncesine kadar bana bunları söyleseler kıçımla bile katıla katıla gülerdim...
Kaderin gerçekten şaşırtmacaları boldu. Karen'in dudakları iki yana kıvrılmıştı fakat hâlâ ciddi duruyordu. Sabrina için üzülüyor olabilirdi. Açıkçası...Bende üzüldüğümü söyleyebilirdim. Bu yumuşak kalpliliğime kızmayı daha sonraya bırakıp çantamdaki suyı çıkardım. Suyumu içtikten sonra yapmam gereken birşey vardı. Çantamı toparlayıp hızlı adımlarla çıkışa yöneldim. Sırtımda Karen'in bakışlarını hissetsemde dönüp bakmadım. Kendimden emin adımlarla soyunma odasına ilerlediğimde kağının aralık olduğunu gördüm. Kafamı içeri uzattığımda tahmin ettiğim gibi banklardan birine oturmuş Sabrina'yı gördüm. Derin bir nefes alarak yanına ilerledim. Bunu yapmalıydım.
"Niye geldin?" dedi bozuk Türkçesiyle. Bu kadının Türkçe konuşması sinirimi bozsada bozuntuya vermemeye çalışarak hafifçe gülümsedim.
İfademi görünce başını sağa yatırıp rusça birşeyler söyledi fakat dili bilmediğim için anlayamadım.
"Opyat' narvalis' na kakogo-to duraka,(Çattık yine bir salağa,)" demişti gözlerini devirerek. Ne dediğini bilmediğim için gülümsememi sürdürüp.
"Aynen, sanada ondan" dedim mutlu bir ifadeyle. Yanına oturunca konuşmaya başladım.
"Böyle olsun istemezdim. Özür dile-"
Yüksek çıkan sesi lafımı kesti.
Niye bugün herkes lafımı kesiyordu? Başlayacağım böyle işe!
"Dileme. İstemiyor ben özür! Git Karen'le mutlu mutlu dans et! Size mutluluklar dilerim!"
Sert adımlarla kapıya yönelip yine aynı sert hareketlerle kapıyı suratıma çarptı. Arkasından bön bön bakakaldım.
Ama bildiğim tek şey vardı.
Rekabet mi istiyordu? Hakkıyla verecektim!