Yok Etme Büyüsü ve İstekli Başarı

Yok Etme Büyüsü ve İstekli Başarı
İksir dersinden sonraki ders ise Biçim Değiştirme’ydi. Profesör McGonagall her zamanki gibi saçını sımsıkı bir topuz yaparak toplamıştı. Elinde asasının tutarak sınıfta sıraların arasında dolaşıyordu.
“Bugünkü konumuz Yok Etme Büyüsü. Bu büyüyü yapmak için Evanesco sözünü kullanırız. Bu büyü S.B.D sınavında çıkacak çok zorlu bir biçim değiştirmedir. Eğer tam odaklanmadan yaparsanız büyük bir patlamaya yol açabilirsiniz. Peki, bana bu büyünün tanımını kim söyleyebilir?"
McGonagall, tahtanın önünde durup sınıfta gözlerini gezdirdi. Hermione’nin eli her zamanki gibi emin bir tavırla havadaydı. McGonagall, derin bir nefes aldı artık Hermione’nin elini havada görmekten içten içe bıkmıştı. Hermione’nin her şeyi bilmesi çok güzeldi ama diğer öğrencilerininde derse aynı ilgiyle yaklaşmasını istiyordu. Tam bunu düşünürken gözüne havaya kalkmış başka bir el çarptı: Harry. McGonagall tek kaşını kaldırıp çocuğa baktı. Gerçekten şaşırtıcı, diye içinden geçirdi.
“Bay Potter, sizi dinliyoruz,” dedi sesindeki şaşkınlığı bastırmaya çalışarak.
Ron kaşlarını çatmış bir şekilde en arka sırada Slytherin tarafında oturan Harry’e baktı. Hermione’nin ise yüzü asılmıştı kendisine söz hakkı verilmediği için. Harry sakince ayağa kalkıp profesörün gözlerinin içine baktı.
"Çoğu insan Yok Etme Büyüsü’nün bir nesneyi tamamen ortadan kaldırdığını veya onu yok ettiğini sanır Profesör. Ama Biçim Değiştirme’nin temel kanunlarına bakarsak, evrende hiçbir madde tamamen yok edilemez. Evanesco yaptığımızda, aslında o nesneyi yok etmeyiz. Nesnenin kütlesini, şeklini ve onu bir arada tutan büyülü bağı kırarız. Onu oluşturan tüm parçaların, 'hiçlik' dediğimiz o büyük bütünün içine, evrenin geneline geri dağılmasına izin veririz. Yani bir salyangozu veya boş bir iksir şişesini yok ettiğimizde, o nesne uzayda bir yerlerde var olmaya devam eder; sadece parçaları artık bir araya gelip bir nesne oluşturmayacak kadar dağılmıştır. Bu yüzden Evanesco bir imha büyüsü değil, nesnenin formunu serbest bırakma büyüsüdür. Başarısız olmamızın tek sebebi de nesneyi yok etmeye odaklanmamızdır. Odaklanmamız gereken şey, onun varlığını tutan o bağı zihnimizde serbest bırakabilmektir."
Harry sözünü bitirdikten sonra sınıfta çıt çıkmıyordu. Slytherinlerin şaşkın bakışları ile Gryffindorların öfkeli bakışları Harry’i ele geçirdi ama Harry sadece McGonagall’ın gözlerine odaklanmıştı. McGonagall hafifçe yutkundu. Yıllardır öğrencisi olan bu çocuğun derste ilk defa bu kadar kitaptan uzak, etkileyici bir cevap verdiğine tanıklık ediyordu. Boğazını temizledikten sonra Harry’nin yeşil gözlerine gözlerini dikip konuştu:
“Oturabilirsiniz. Olağanüstü Bay Potter. Kitaptaki tanımdan tamamen uzak ama büyünün ruhunu anlamış bir cevap verdiniz. Slytherin’e on puan.”
Harry nazik bir şekilde kafasını hafifçe eğerek yerine oturdu. McGonagall bakışlarını sınıfa çevirip “Bay Potter’ı duydunuz sınıf. Şimdi herkes önünde iksir şişelerine Yok Etme Büyüsü’nü yapmaya başlasın.”
Kadının talimatı ile herkes asasını çekip büyüyü yapmaya başladı. Sınıfta nesnenin etrafında anlık beliren gümüşi kıvılcımlar meydana geliyordu. McGonagall masaların arasında dolaşarak öğrencileri kontrol etmeye başladı. Şu ana kadar en iyisini başaran kişi Hermione’ydi lakin onun şişesinin yarısı kaybolmuş yarısı hala duruyordu.
“İlk denemenize rağmen büyük bir başarı Bayan Granger.”
“Teşekkürler efendim.”
“Daha iyisini bekliyorum."
O sırada kadının gözüne bir kişi çarptı. Sınıfta büyüyü yapmayan tek kişi Harry’di. Bir sorun olduğunu düşünüp çocuğun yanına adımladı.
“Bir sorun mu var Bay Potter?”
“Hayır efendim.”
“O zaman neden büyüyü yapmıyorsunuz?”
“Odaklanmaya çalışıyordum Profesör. Şimdi yapacaktım zaten.”
Harry asasını kılıfından çıkarıp iksir şişesine doğrulttu. Derin nefes aldıktan sonra büyülü sözcüğü mırıldandı. Şişenin etrafında saydam gümüşi bir kıvılcım belirdi. Birkaç saniye sonra şişe masanın üzerinde değildi. McGonagall, şişeyi masanın üzerinde göremeyince kaşları havaya kalktı, ağzı hafifçe açılmıştı; şaşkınlığını gizleyemedi.
“Bu…Bu inanılmaz Bay Potter. İlk denemede nasıl başardınız?”
“Bu büyüyü yaparken acele etmemek gerek Profesör. Basit görünse de yanlış odaklanmada tehlikeli bir hal alır. Şimdi anlamışsınızdır neden aceleci davranıp da büyüyü yapmadığımı.”
“Kesinlikle anladım Bay Potter. Tebrikler. Gerçekten olağanüstü. Slytherin’e on beş puan.”

5.BÖLÜMÜN SONU