İhanet Belirtisi ve Zor Uyku

İhanet Belirtisi ve Zor Uyku
Büyük Salon’da akşam yemeği yenmiş bütün binalar ortak salonuna gitmişti. Gryffindor Ortak Salon’u ilk defa bu kadar bir sessizliğe ev sahipliği yapıyordu. Sessizliği bozan tek şey sadece şöminede yanan ateşin çıtırtısıydı. Ron, Hermione, Ginny, Neville, Fred ve George salondaki masaya oturmuştu ama geldikleri andan beri tek bir kelime bile etmemişti. İkizler bile ilk defa şaka yapacak durumda değillerdi. Sessizliği Ginny’nin fısıltısı bozdu.
“Harry’nin Slytherin’e geçtiğine inanamıyorum! Nasıl olur bu? Harry… Harry tam bir Gryffindor’du.”
“Ama Seçmen Şapka’yı duymadınız mı? Saydığı bütün o şeyler, özellikler falan Slytherin’e ait. Zaten ilk yılımızda da Seçmen Şapka, Harry’i Slytherin’e koymak istemişti ama Harry ‘Slytherin olmasın’ dedi. Belki de bu yüzde Seçmen Şapka zorunlu olarak Gryffindor’a koydu. Ama şimdi Slytherin’e geçiş yaptı. Profesör Dumbledore bile kendi ağzı ile dedi bu değişim zorunluymuş yani Seçmen Şapka’nın tekrardan Harry’nin binasını kontrol etmesi gerekiyormuş.” diyerek söze girdi aynı fısıltıyla Hermione.
“Saçmalık! Seçmen Şapka hata yapmaz. Hem her şey Profesör Dumbledore’un planladığı şeyler değil mi? O adam her şeyi önceden öngörüyor resmen. Harry’nin Slytherin’e geçiş yapacağını biliyordu, engel olabilirdi.” dedi Ron fısıltılı bir sesle karşı çıkarak.
“Ama Profesör Dumbledore’un yüzünü görmediniz mi? Çaresizdi, engel olamıyormuş gibiydi. Hem kendi dedi zorunlu diye.”
“Saçmala Neville. Profesör Dumbledore’dan bahsediyoruz. O adam herkesi parmağında oynatıyor. Bu işte de bir parmağı var.” dedi Ron öfkeyle.
“Neville haklı olabilir Ron.”
“Ne diyorsun Fred?”
“Fred’e katılıyorum. Profesör Dumbledore binalar hakkında hüküm veremez büyü kanunlarına aykırı bu! İlk yılımızda müdahele etti Harry’nin binasına ama bakın Harry şimdi Slytherin’de. Demek ki baştan beri ait olduğu yer Slytherin’di.” diyerek ikizinin cümlesini tamamladı George.
“Harry ya değişirse? Ya artık bizimle konuşmazsa, uzaklaşırsa. En kötüsü de ya Voldemort’un tarafını tutmaya başlarsa.”
“Saçmalama Hermione. Harry öyle birisi değil… Yani olamaz.”
“Hiçbir şey belli olmaz Ginny. Bakışlarını görmediniz mi? Ona yer vermek istemeyen Slytherin öğrencisini bile bir bakışı ile sindirdi. Bizim tanıdığımız Harry bu kadar soğukkanlı, bakışıyla herkesi dize getiren, ciddi, mesafeli ne biliyim işte öyle değildi ki.”
O sırada salonda Cormac’ın sesi yankıladı, herkes ona döndü.
“Arkadaşlar gözlerinizi açın artık! Herkes kendi arasında Harry’i savunmayı bıraksın. Harry bir korkak! O bir hain görmüyor musunuz? Nerede görülmüş Gryffindor’dan Slytherin’e geçiş? Bu tarihte bir ilk! Gryffindor ve Slytherin asırlardır düşman binalar ve Harry bizim düşman binamıza gidip bize ihanet etti, o bir hain! Yakında görürsünüz Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen’in tarafına katılır, safkan takıntısı oluşur!”
“Kes sesini Cormac! Harry öyle birisi değil!”
“Öyle mi Hermione? O zaman bana şunu açıkla; Harry neden Slytherin masasına giderken o kadar soğukkanlıydı, pişman gözükmüyordu? Açıklayamazsın çünkü sen de biliyorsun ki o bir hain.”
Bu sözlere karşılık Hermione’de dahil hiç kimse karşı çıkamadı. Harry’nin hain olmadığını biliyorlardı yani öyle olmak zorundaydı ama Harry’nin yüzünde tek bir pişmanlık emaresi görmedikleri için bunu açıklayamıyorlardı. Oysa Harry böyle mi yapardı? Harry değil de başka bir arkadaşı aynı durumda olsaydı Harry o arkadaşını sonuna kadar savunurdu Gryffindorlara karşı ama onlar yapamıyordu, savunacak tek bir kelime bile akıllarına gelmiyordu ki.
Slyherin Ortak Salonu’nda fısıltılar hakimdi. Herkes bir köşeye geçmiş Harry’nin nasıl Slytherin’ geçiş yaptığını tartışıyordu. Harry o sırada şöminenin yanındaki koltuğa oturmuş kitap okuyordu ama fısıltılar kulaklarını tırmalıyordu, artık kitaba odaklanamadığını fark etti. Kitabı kapatıp derin bir nefes aldı ve “Sizin fısıltınız yüzünden bir paragrafı okuyamadım! On kere aynı paragrafı okudum ya! Okuyana da saygı yok burada! Neyse saat zaten epey geç olmuş yatsam iyi olur. Sonuçta yarınki ilk dersim bina başkanımla,” dedi içinden. Ayağa kalkıp birkaç adım atmıştı ki Draco’nun sesini duydu.
“Potter! Sen nasıl bizim binaya geldin ya? Senin yerin burası değil! Seninle aynı yatakhaneyi paylaşacağıma inanamıyorum!”
“O zaman git aynı şeyi Seçmen Şapka’ya söyle Malfoy. Ben demedim herhâlde beni Slytherin’e koy diye. Bu değişim zorunluymuş duymadın mı? Eğer duymadıysan bir kulaklarına baktır derim. İyi geceler,” dedi sırtı Draco’ya dönük bir şekilde ve merdivenlerden çıkmak için adım atmıştı ki yine Draco’nun sesi kulaklarını doldurdu.
“Senin gibi Melez’in bizim binamızda yeri yok Potter! Annenin bir Bulanık olduğunu mu unuttun yoksa? Ailesinde Bulanık olan kişiler Slytherin’e ait değildir.”
Harry annesine o kelime söylendiği an sinirlerinin gerildiğini hissetti. Sakinleşmek için derin bir nefes aldı ama nafileydi. Yine de sesinin yükseltmeden konuşabilmeyi başardı.
“Eğer annem hakkında tekrar o kelimeyi kullanırsan Malfoy, Slytherin nasıl olurmuş görürsün. Son uykunu uyuturum sana, beni bu yaşta Azkaban’a mahkûm etme. İyi geceler.”
2.BÖLÜMÜN SONU