Tükenen sabırlar....

Kantin aramızdaki o ilk mesafeyi biraz olsun yumuşatmış olsa da, günün geri kalanı üzerimdeki ağırlığı almamıştı. Son dersin zili çaldığında kantinden kalkıp yeniden sınıfa çıktık ve yerimize geçtik. Günün yorgunluğu ve zihnimi o düşünceler yine sarıp sarmalamıştı; kafamı doğrudan önümdeki ahşap sıraya koydum.
Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Sonunda okulun son ders bitiş zili çaldı. Sınıftakiler aceleyle dışarı akın ederken, yanımda bir hareketlilik hissettim. Pelin omzuma hafifçe dokunup seslendi:
"Zil çaldı, kalk."
Gözlerimi ovuşturarak başımı yavaşça kaldırdım. Pelin’in endişeli ama sevecen bakışlarıyla karşılaştım. Birlikte okuldan çıkıp kapının önünde vedalaştık. Pelin hafifçe gülümseyip "Görüşürüz" dedi ve kendi yoluna gitti. Benim adımlarım ise istemeye istemeye o eve doğru yöneldi. Her bir adımım, sırtıma binen tonlarca ağırlık gibiydi. Keşke hiç gitmesem, keşke yolda kaybolsam... diye geçirdim içimden.
Kapının önüne geldiğimde elim titreyerek anahtarı kilide soktum. İçeri girdiğimde evi kaplayan o ağır koku ve sessizlik her şeyi özetlemeye yetmişti. Babam yine içmişti. Salonun ortasında, alkol şişelerinin arasında sızmak üzere olan babamı gördüğüm an kalbim dehşetle çarpmaya başladı. Ses çıkarmamaya çalışarak odama geçmek istedim ama adım sesim o sessizliği bozdu.
Babam kafasını kaldırdı, gözlerindeki o öfke ve nefret dolu bakış doğrudan beni buldu. Ağzından çıkan o kalın, sarhoş sesle üzerime yürüdü:
"Neredesin lan sen bu saate kadar? Eve geliş saatine bak!"
Kekeleyerek geriye doğru bir adım attım ama kaçmama izin vermedi. Annemin dün zihnime kazıdığı o sözler bu kez babamın elleriyle gerçeğe dönüştü. Ne olduğunu bile anlayamadan, o sarhoş öfkeyle gelen sert darbe yüzüme ve vücuduma çarptı. Kendimi korumaya çalışırken içimdeki son umut ışığı da paramparça oldu.
Yerde, odamın soğuk parkesinde sessizce kıvrılıp kalırken, gözyaşlarım bu kez canımın acısıyla değil, bu hayattan kaçamayışımın çaresizliğiyle akıyordu. Pelin’in yanında hissettiğim o bir anlık nefes, sanki yalandan ibaretmiş gibi karanlığa gömülmüştü...