Görülmeyen yaralar

Dün akşam annemin kapı eşiğinde yüzüme çarptığı o ağır sözler sabaha kadar zihnimde yankılanıp durmuştu: “Bir gün olsun yüzümü güldürmediğin gibi sadece midemi bulandırıyorsun!”
Bu cümle içimdeki her şeyi ufalamış, aldığım her nefesi göğsüme bir taş gibi oturtmuştu. Odamın kapısını üzerime kapatıp o evden kaçmış olsam da, o sözler ruhuma kazınmıştı bir kere. Okulun koridorunda öylece kalakalmışken, gözyaşlarım yine içine akıyor, boğazımdaki o acı yumru yutkunmama bile izin vermiyordu. Bugün nasıl bitecek? diye geçirdim içimden, başımı çaresizce öne eğerek. Bu eziyet hiç son bulmayacak sanırım...
İçimden bir ses kaç diyordu. Kimsenin olmadığı sakin bir köşe bul ve orada saklan.
Tam arkamı dönüp tuvalete doğru adımlayacakken, kalabalığın ortasından bana doğru yaklaşan farklı bir adım sesi duyuldu. Bizim sınıftan ya da o acımasız gruptan biri değildi bu; daha sakin, daha kararlı ama bir o kadar da taze bir adım... Gözlerimi yerden kaldırıp bakmadan önce içimden geçen tek şey derin bir yorgunluktu: Bu kim şimdi ya? Yine ne var, neyi kaldıramayacağım bugün?
"Şey... Merhaba?"
Duraksadım. Başımı yavaşça, sanki tonlarca ağırlık taşıyormuş gibi kaldırdım. Karşımda duran kız, ne o alaycı bakışlara sahip idi ne de buradaki o boğucu havaya. Üzerinde yeni olduğu her halinden belli olan formasıyla, gözlerinde bana uzatılmayı bekleyen sıcak bir ışıkla duruyordu.
"Ben Pelin," dedi, sanki yabancı bir gezegene değil de tam kalbime misafirliğe gelmiş gibi içten bir gülümsemeyle elini uzatarak. "Yeni transferim. Sınıfı bulmaya çalışıyorum ama... Açıkçası burası bir labirentten farksızmış."
Gözlerim, annemin kulaklarımda çınlayan o ağır sesiyle bulanıklaşan zihnimden sıyrılıp, bana uzatılmayı bekleyen o ele ve ardından yüzündeki o samimi tebessüme çevrildi. Ona baktığım an, içimdeki o ürkek sessizlikte bambaşka bir şey hissettim. Ne bir alay vardı yüzünde ne de bir yargı... Sanki o gözlerin arkasında, az da olsa bir huzur varmış gibi hissediyordum. Ama ona güvenmiyordum; kimseye güvenebilecek halde de değildim zaten. Yine de bu yabancı sıcaklık beni şaşırtmıştı.
Yutkundum, titreyen ellerimden birini usulca cebimden çıkarıp onun eline uzattım.
"Ben... Melis," diyebildim, sesim fısıltı gibi çıksa da içindeki o kırık tınıyı gizleyememiştim.
Pelin, elimi nazikçe sıktıktan sonra gözlerini yüzümdeki solgunlukta ve henüz silinmemiş o yorgunlukta gezdirdi. Hiçbir şey sormadı; annemin o ağır sözlerinin zihnimi neden parça pinçik ettiğini, gözlerimin neden dolduğunu irdelemedi. Ama sanki o an, ruhumdaki o sessiz çığlığı içgüdüsel olarak sezmiş gibi bir adım daha yaklaştı.
"Birlikte arayalım mı dersliği?" dedi, sesindeki o inatçı samimiyeti bozmadan. "Yalnız yürümek istemezdim zaten..."
O an, içimdeki o buz tutmuş deniz tamamen çözülmese de, az da olsa bir huzur veriyordu sadece. Annemin zihnimi dolduran o ağır sesleri geriye çekilirken, Pelin’in yanında yürümek bana biraz olsun nefes aldırmıştı.
Koridor boyunca yan yana, sessiz ama adımları birbirine uyumlu bir şekilde yürüdük. Sınıfın kapısına vardığımızda, içerideki o bilindik uğultu bizi karşıladı. Pelin elindeki kağıda bir kez daha baktı ve yüzünde aydınlık bir tebessümle kapıdan içeri adım attı. Arkasından ben de girdiğimde, doğrudan boş olan orta sıralardan birine yöneldik.
Pelin hemen yanındaki yeri göstererek bana baktı:
"Burası boş mu? Birlikte oturabilir miyiz?"
Yutkundum, içimdeki o temkinli mesafeyi koruyarak yavaşça başımı salladım ve onun yanındaki sıraya geçtim. Çantamı masanın kenarına bırakıp kafamı doğrudan önümdeki ahşap sıraya koydum.
Tam o sırada ders zili çaldı, hoca içeri girip ders başladı. Ama ben ne hocanın sesini duyuyor ne de dersi dinliyordum. Kafamı sıraya gömdüğüm anda dış dünya tamamen kapandı ve kulaklarımda yeniden annemin o dün akşamki sesi yankılanmaya başladı: “Bir gün olsun yüzümü güldürmediğin gibi sadece midemi bulandırıyorsun!” Bu cümle zihnimi bir mengene gibi sıkarken, ders boyunca dışarıdaki hiçbir şeyi algılamadım.