İlk isyan

Nihayet ders bitti ve tenefüs zili çaldı. Sınıfta hareketlilik başlar başlamaz, o tanıdık ve korkutucu adımlar sıramızın etrafında toplandı.
Alara, Tuana ve Defne tepemizde dikildiler. Alara gözlerini devirerek, sesini sınıftakilerin duyabileceği kadar bilerek yükseltti:
"Bakın, bakın! Zavallı Melis kendine arkadaş bulmuş!"
Tuana alayla kıkırdadı, ellerini göğsünde birleştirip üstümüzde gezdirdi bakışlarını: "Ay yazık ya, tek başına kalmaya gücü yetmeyince ilk gördüğü yeni geleceğe yapışmış. Kanka mı oldunuz hemen, ne bu samimiyet?"
Üzerime gelen o ağır kelimeler yine boğazıma düğümlenirken, tek bir kelime bile edemedim. Gözlerimi kaçırıp önümdeki sıraya bakmaya çalıştım.
Tam o sırada, yanımda oturan Pelin başını kaldırdı. Gözlerinde ne bir korku ne de bir sinme vardı; doğrudan Alara'nın gözlerinin içine baktı. Sakin ama kararlı bir ses tonuyla konuştu:
"Ne tanımadığınız insanlar hakkında böyle konuşuyorsunuz?"
Alara ve Tuana bu çıkış karşısında şaşırsalar da hemen toparlanıp alaycı bir gülüş takındılar. İçimdeki o huzursuzlukla başımı yavaşça kaldırıp Pelin’e baktım; gözlerimle ona dur dercesine, yorgun ve yalvaran bir bakış attım. Daha fazla uzatmasın, üzerimize gelmesinler istiyordum.
Ama Pelin durmadı. Melis'in o yorgun bakışını görmezden gelerek, çok daha net ve iğneleyici bir tavırla ayağa kalktı. Alara'nın tam karşısına dikilip başını hafifçe eğdi ve o lafı yapıştırdı:
"Bir daha kimseye bulaşmayın. Bütün gün başkalarının hayatını dikizleyip dedikodu yapmaktan başka bir vasfınız yok mu sizin? Boş boş konuşmayı bırakın da kendi ezik dünyanıza dönün. İşinize gidin."
Sınıfta anlık bir şok sessizliği oldu. Alara ve Tuana yedikleri bu laf karşısında neye uğradıklarını şaşırıp öylece kalakaldılar. İçimdeki o fırtınanın ortasında, hayatımda ilk defa birinin benim için böyle dik durduğunu görmek içimdeki sızıyı hafifletirken, kalbim ilk kez korkuyla değil, bambaşka bir duyguyla hızla atmaya başladı.