Sesin bittiği yer...

Göz kapaklarım tonlarca ağırlık altındaymış gibi açılmaya direniyordu. Zihnimdeki o karanlık boşluk yavaş yavaş çekilirken, burnuma dolan antiseptik ve yabancı koku nerede olduğumu ele verdi. Revirdeydim. Başımda hafif bir uğultu, tenimde ise buz gibi bir sızı vardı.
Yavaşça kıpırdandım. Üzerime örtülen ince pike kayarken, sedyenin hemen yanındaki sandalyede oturan o silueti fark ettim. Başını ellerinin arasına almış, yere bakan Rüzgar...
Nefes alış sesimi duyar duymaz başını hızla kaldırdı. Gözlerindeki o hafif panik ve telaşla aniden ayağa kalktı; o her zamanki mesafeli, cool ve duvar ören Rüzgar'dan eser kalmamıştı. İlk defa bu kadar kontrolünü kaybetmiş, ne yapacağını bilemez bir halde görünüyordu. Onun bu hali, içimdeki o ürkekliği daha da artırdı.
"U-uyanık mısın?" diye sordu, sesindeki o alışkın olduğu sert ton hafifçe sarsılarak, neredeyse yalvarır gibi çıkmıştı.
Yutkunmaya çalıştım ama boğazım kurşun gibi ağır ve acı doluydu. Buraya nasıl geldiğimi hatırlamaya çalıştım; sınıfın ortası, Atlas'ın ve Doruk'un o alaycı sırıtışları, burnumdan sızan kan ve sonrasındaki o dipsiz karanlık...
"Ben..." diye mırıldandım, sesim neredeyse çıkmıyordu. "Neden buradayım?"
Rüzgar sedyeye biraz daha yaklaştı, ama aramızda o gergin mesafeyi korumaya çalışarak cevap verdi:
"Bayıldın... Sınıfta yığılıp kaldın."
Kelime zihnime bir tokat gibi çarptı. Herkesin içinde, o zorbaların gözü önünde bayılmıştım. Gözlerimi kaçırmak, hemen o sahte tebessümü yüzüme takıp "Iyiyim ben" demek istedim ama başaramadım.
Rüzgar
Ona iyi olup olmadığını sorduğumda, gözlerindeki o kırgınlığı ve korkuyu görmek içimi acıttı. Burada daha fazla duramayacağımı, Pelin'in haberi olması gerektiğini biliyordum. Melis'e sakin olması gerektiğini söyleyip revirden dışarı adım attım.
Tam kapıdan çıkıp Pelin'i bulmak için koridora yönelmiştim ki, ileride panikle koşan Pelin'le burun buruna geldik. Sınıfta yaşananları, Melis'in bayıldığını çoktan duymuştu. Gözlerindeki o yangın yeri gibi öfke ve korkuyla üzerime yürüdü. Hiç beklemediğim bir anda, eli havada bir yay çizerek yüzüme sert bir tokat indirdi. Yanağımda patlayan acıyla başım yana savruldu.
"Siz ne yapıyorsunuz orada? Ne yaptınız kıza?!" diye bağırdı Pelin, sesi koridorda yankılanırken gözyaşları çoktan yanaklarından süzülmeye başlamıştı. "İyi mi? Ne oldu ona?!"
Tokatın şokunu üstümden atamadan, Pelin arkasına bile bakmadan hızla revirin kapısına yöneldi ve içeri daldı. Ben ise yanağımdaki o sızıyla öylece kalakaldım; ama gitmedim. Kapının eşiğinde durup, Pelin'in telaşla Melis'in yanına koşmasını izledim.
Pelin soluk soluğa sedyenin başına ulaştı, elleri titreyerek Melis'in ellerini tuttu. "Melis! Melis iyi misin, duyuyor musun beni? Ne oldu sana, gözlerini aç lütfen!" diye fısıldadı, arkadaşının yüzüne düşen saçları çaresizce geriye iterken.
Kapının eşiğinden onları izlerken, içimdeki o fırtınanın artık durulmayacağını çok iyi biliyordum.