📖Sessiz Çığlıklar🤐

Final Bölüm — Gitmeyenler
Aylar geçmişti.
Okulun koridorları yine aynıydı.
Aynı sınıflar, aynı sıralar, aynı zil sesleri...
Ama onlar artık eski insanlar değildi.
Birbirlerinin en zor günlerini görmüş, birbirlerinin sessizliğini anlamayı öğrenmişlerdi.
Mezuniyet günü geldiğinde sınıf her zamankinden daha sessizdi.
Masaların üzerinde yıllar boyunca biriken küçük notlar, fotoğraflar ve anılar vardı.
Min Seo elindeki eski fotoğrafa baktı.
Fotoğrafta hepsi vardı.
Chan, Minho, Changbin, Hyunjin, Han, Felix, Seungmin, I.N...
Ve ortalarında kendisi.
Min Seo gülümsedi.
Sonra gözleri doldu.
Min Seo: ''Her şey nasıl bu kadar çabuk bitti?''
Han hemen yanına geldi.
Han: ''Bitmedi.''
Min Seo ona baktı.
Han: ''Sadece başka bir bölüme geçiyoruz.''
Changbin gülümsedi.
Changbin: ''Han'ın ilk kez mantıklı bir şey söylediğine şahit oluyoruz.''
Han: ''Bunu kayda alın.''
Herkes güldü.
Ama gülüşlerin altında bir hüzün vardı.
Felix gözlerini sildi.
Felix: ''Sizi özleyeceğim.''
I.N hemen başını çevirdi.
I.N: ''Ağlamayacağım.''
Hyunjin ona baktı.
Hyunjin: ''Daha başlamadan ağlıyorsun.''
I.N gözlerini sildi.
I.N: ''Gözüme bir şey kaçtı.''
Minho gülerek başını salladı.
Minho: ''Tabii.''
Chan sınıfın ortasında durdu.
Herkese baktı.
Bang Chan: ''Bir şey söylemek istiyorum.''
Herkes sustu.
Bang Chan: ''Bir zamanlar bu okulda herkes yalnızdı.''
Kısa bir sessizlik oldu.
Bang Chan: ''Sonra birbirimizi bulduk.''
Gözleri tek tek arkadaşlarının üzerinde gezindi.
Bang Chan: ''Belki her şeyi doğru yapmadık. Belki bazı şeyleri zamanında fark edemedik.''
Seungmin başını eğdi.
Chan ona baktı.
Bang Chan: ''Ama sonunda birbirimizin yanında kalmayı öğrendik.''
Min Seo'nun gözlerinden yaşlar süzüldü.
Bang Chan: ''Bence önemli olan da bu.''
Tören bittikten sonra herkes okulun bahçesine çıktı.
Min Seo geride kaldı.
Son kez sınıfa baktı.
Tahtaya, sıralara, pencereden görünen bahçeye...
Sonra kapının yanında Seungmin'i gördü.
Seungmin: ''Geliyor musun?''
Min Seo gülümsedi.
Min Seo: ''Bir dakika.''
Seungmin bekledi.
Min Seo sıranın üzerine küçük bir not bıraktı.
Notta yalnızca şunlar yazıyordu:
''Burada yalnız değildim.''
Seungmin notu okuyunca gülümsedi.
Seungmin: ''Bunu saklayacağım.''
Min Seo: ''Neden?''
Seungmin: ''Çünkü bazı şeyler unutulmamalı.''
Min Seo gözlerini sildi.
Min Seo: ''Hiçbirimizi unutmayacağım.''
Seungmin başını salladı.
Seungmin: ''Ben de.''
Kapıya doğru yürüdüler.
Dışarıda diğerleri onları bekliyordu.
Han: ''Sonunda! Sizi beklemekten yaşlandım.''
Changbin: ''Beş dakika bekledin.''
Han: ''Beş dakika çok uzun.''
Herkes gülmeye başladı.
Sonra sekiz arkadaş okulun kapısından birlikte çıktı.
Min Seo bir kez daha arkasına baktı.
Bir zamanlar korkarak girdiği o okulun kapısından şimdi gülümseyerek çıkıyordu.
Çünkü bazı yerler insanın hayatında sadece bir bina olarak kalmaz.
Bazı yerler...
İnsanların birbirini bulduğu anılara dönüşür.
Ve bazı insanlar hayatına girer, sana her şeyin geçebileceğini öğretir.
Korkular.
Yalnızlık.
Pişmanlık.
Gözyaşları.
Ama gerçek dostluk kaldığında...
İnsan yeniden ayağa kalkabilir.
Min Seo arkadaşlarına yetişti.
Hepsi yan yana yürümeye devam etti.
Kimse nereye gideceklerini bilmiyordu.
Ama artık bunun bir önemi yoktu.
Çünkü bundan sonra yolları ayrılsa bile, birbirlerinin hayatında bıraktıkları iz hiçbir zaman silinmeyecekti.
Ve onların hikâyesi burada bitmedi.
Sadece ilk bölümünü tamamladı. ❤️