19. bölüm · Sen kimsin? ( texting ) ve gerçek aile kurgusu
18.BÖLÜM
ARYA
Kapı kapandıktan sonra uzun süre aynı şekilde oturdum.
Sanki biri bana “kalk” demedikçe hareket edemeyecekmişim gibi.
Geçici.
O kelime kafamın içinde dönüp duruyordu.
Bu evde, bu hayatta… ben hep geçici miydim?
Yavaşça yatağa uzandım. Gözlerimi kapattım ama zihnim susmuyordu.
Annem…
Babam…
Az önceki adam…
Hepsi üstüme üstüme geliyordu.
Bir anda aklıma geldi.
Telefonum.
Hızla doğruldum. Çantamı karıştırdım, telefonu buldum. Şarja takılıydı ama ekranı açılacak kadar dolmuştu.
Parmaklarım hafif titreyerek açtım.
Bildirimler düştü peş peşe.
Ama gözüm direkt ona gitti.
Aşk 🤍
Kalbim sıkıştı.
Mesajları açtım.
Aşk 🤍:Aldım.
Aşk 🤍:Kapıya bırakmana gerek yoktu.
Dudaklarım titredi.
Devam ettim.
Aşk 🤍:Yine de… iyi geldi.
İçim ısındı bir an.
Ama alttaki mesaj…
Aşk 🤍:Yazmadın.
Gözlerim doldu.
Ne kadar basit bir cümle…
Ama içi dolu.
Aşk 🤍:Bir şey mi oldu?
İşte bu.
Bu mesaj her şeyi kırdı içimde.
Çünkü… olmuştu.
Ama anlatamıyordum.
Aşk 🤍:Neyse.
Mesafe.
Yine o mesafe.
Ne sitem var, ne trip.
Ama o “neyse”…
Her şeyden daha ağır.
Telefonu elimde sıktım.
Yazmalıyım.
Ama ne?
“Annem beni bıraktı” mı?
“Kim olduğumu bilmiyorum” mu?
Hiçbiri mesaj gibi değildi.
Hiçbiri hafif değildi.
Parmaklarım yavaşça klavyeye gitti.
Sarışın:Biraz karışıktı bugün.
Duraksadım.
Sarışın:Kusura bakma, geç gördüm.
Göndermeden önce uzun süre baktım.
Bu… yetersizdi.
Ama şu an…
Ben de yetersizdim.
Gözlerimi kapattım.
Ve mesajı gönderdim.