Bölüm 7-

Garip Bir His

Proje biteli birkaç gün olmuştu.

Gece artık Demir'le eskisi kadar tartışmıyordu. Hatta bazen teneffüslerde birlikte konuşuyorlardı.

Güneş bunu fark etmişti.

— Siz bayağı arkadaş oldunuz.

Gece çantasından kalemini çıkarırken:

— Abartma.

— Dün okul çıkışında yarım saat konuştunuz.

— Konuşamaz mıyım?

Güneş sırıttı.

— Konuşursun tabii.

Karan da yanlarına geldi.

— Ne konuşuyorsunuz?

Güneş:

— Gece'nin Demir'le arkadaşlığını.

Karan Gece'ye baktı.

— Sonunda kavga etmeyi bıraktınız mı?

Gece:

— Çok komiksiniz.

Tam o sırada Demir sınıfa girdi.

— Gece, öğretmen seni çağırıyor.

— Beni mi?

— Evet.

Gece ayağa kalktı.

— Tamam, geliyorum.

Demir kapıya doğru yürürken Gece arkasından gitti.

Güneş, Karan'a bakıp sessizce:

— Kesin bir şey var.

Karan:

— Daha hiçbir şey yok.

— Sen anlamıyorsun.

— Sen fazla anlam yüklüyorsun.

---

Öğretmenin yanından çıktıktan sonra Gece koridorda Demir'le yürümeye başladı.

Tam o sırada sınıftan başka bir öğrenci yanlarına geldi.

— Demir, yarınki çalışma için birlikte bakabilir miyiz?

Demir:

— Tabii.

Gece bir anda sessizleşti.

Demir bunu fark etti.

— Ne oldu?

— Hiç.

— Emin misin?

— Evet.

Ama Gece'nin yüzündeki ifade pek de "hiçbir şey" demiyordu.

Bir süre sonra:

— Sen herkesle böyle konuşuyor musun?

Demir kaşlarını çattı.

— Nasıl?

— Böyle... yardım ediyorsun, konuşuyorsun.

— Evet. Bir sorun mu var?

Gece hemen:

— Yok.

Demir birkaç saniye ona baktı.

— Garipsin.

— Sen de çok sorguluyorsun.

---

Öğle arasında Güneş, Gece'nin yanına oturdu.

— Bir şey soracağım.

— Sor.

— Demir'in başka biriyle konuşmasına neden bozuldun?

Gece'nin gözleri büyüdü.

— Bozulmadım!

Karan hemen araya girdi.

— Güneş, biraz yavaş.

Güneş:

— Tamam ama yüzü değişti.

Gece:

— Sadece sinirlendim.

— Neden?

Gece cevap veremedi.

Çünkü kendisi de bilmiyordu.

---

Ders çıkışında Demir, Gece'nin yanına geldi.

— Bugün sessizsin.

— Yorgunum.

— Dün de sessizdin.

Gece ona baktı.

— Sen beni neden bu kadar gözlemliyorsun?

Demir bir an durdu.

— Çünkü arkadaşız.

Gece'nin yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu.

— Arkadaşız, ha?

— Evet.

— Tamam.

Bir süre yan yana yürüdüler.

Gece sonunda:

— Demir?

— Efendim?

— Bugün... biraz kaba davrandıysam kusura bakma.

Demir:

— Sorun değil.

Gece:

— Gerçekten mi?

— Gerçekten.

Gece gülümsedi.

Demir de ona baktı.

İkisinin de içinde garip bir his vardı.

Ne tam olarak arkadaşlık...

Ne de başka bir şey.

Sadece birbirlerini eskisinden daha fazla önemsemeye başlamışlardı.

Ve ikisi de henüz bunun farkında değildi.

Bazı duygular sessizce başlar. İnsan, adını koyana kadar da sadece "garip bir his" sanır.