Bölüm 42-

Gerçeğin İzinde

Gece, merkezdeki gizli arşivin çıkışına ulaştığında elindeki dosyayı hâlâ sıkıca tutuyordu. Koridorun sonunda küçük bir kapı vardı. Lara kapıyı dikkatlice açtı ve ekip, merkezin arkasındaki boş depoya çıktı.

Demir hemen Gece'nin yanına geldi.

— İyi misin?

— İyiyim, dedi Gece. — Ama bu dosyada düşündüğümüzden çok daha büyük bir şey var.

Mira dosyaya baktı.

— Rauf'un peşinde olduğu şey sadece bir belge değil.

Aras başını eğdi.

— O proje, yıllar önce savaşı önlemek için hazırlanmış.

Selim sessizce konuştu.

— Ve Rauf, o projenin gerçek amacını bilen son kişilerden biri.

Gece dosyayı açtı. İçindeki belgeleri tek tek incelemeye başladı. Bir sayfanın üzerinde aynı isimler tekrar tekrar geçiyordu: Gece'nin babası, Demir'in babası, Selim, Aras ve Rauf.

Demir sayfaya yaklaştı.

— Hepsi aynı ekipteymiş.

— Evet, dedi Gece. — Ama sonra bir şey olmuş. Proje yarım bırakılmış ve herkes birbirinden uzaklaşmış.

Mira, dosyanın arasından küçük bir not çıkardı.

— Burada bir tarih var.

Gece notu okudu.

— “Son toplantıdan sonra güvenli kayıt başka bir yerde saklanacaktır.”

Aras'ın yüzü değişti.

— Başka bir yerde mi?

— Nerede olduğunu biliyor musun? diye sordu Lara.

Aras bir süre cevap vermedi.

Demir sertçe baktı.

— Aras.

— Bilmiyorum, dedi Aras. — Ama babalarımızın kullandığı eski bir iletişim kodu vardı. Eğer bu not o kodla yazıldıysa, kayıt bir askeri merkezde değil, sivil bir yerde saklanmış olabilir.

Tam o sırada Selim'in telefonu çaldı.

Kısa bir süre dinledikten sonra yüzü ciddileşti.

— Kuzey hattında hareketlilik başlamış.

Mert ayağa kalktı.

— Rauf'un adamları mı?

— Büyük ihtimalle.

Gece dosyayı kapattı.

— Bizi arşivden çıkarmaya zorladı. Şimdi başka bir yere yönelmemizi bekliyor.

Demir ona baktı.

— Yani bu bir tuzak olabilir.

— Evet, dedi Gece. — Ama Rauf'un da bilmediği bir şey var.

— Nedir?

Gece, dosyanın içinden çıkardığı küçük fotoğrafı gösterdi.

— Babalarımızın son toplantısının fotoğrafı. Arkadaki binayı daha önce gördüm.

Lara fotoğrafa dikkatlice baktı.

— Nerede?

Gece cevap vermeden önce düşündü.

— Eski tren istasyonunun yakınında. Ama o bina yıllardır kullanılmıyor.

Aras'ın gözleri büyüdü.

— Orası sadece bir istasyon değil.

Herkes ona döndü.

— Ne demek istiyorsun? diye sordu Demir.

Aras derin bir nefes aldı.

— Projenin ilk toplantıları orada yapılmıştı. Eğer güvenli kayıt gerçekten başka bir yerde saklandıysa, onu oraya bırakmış olabilirler.

Mira:

— Rauf bunu biliyor mu?

Selim başını salladı.

— Biliyorsa çoktan oraya gitmiştir.

Gece kararlı bir şekilde ayağa kalktı.

— O zaman biz de gidiyoruz.

Demir hemen karşı çıktı.

— Tek başına değil.

Gece ona baktı.

— Tek başıma gitmeyeceğim.

Demir'in yüzünde kısa bir gülümseme oluştu.

— Bunu duymak güzel.

---

Gece yarısına doğru ekip eski tren istasyonuna ulaştı. Bina yıllardır kullanılmadığı için çevresi sessizdi. Kırık tabelalar ve paslanmış raylar karanlığın içinde belli belirsiz görünüyordu.

Lara çevreyi kontrol ederken Mert kapının kilidini inceledi.

— Burası yakın zamanda açılmış.

Demir hemen silahını hazır tuttu.

— Dikkatli olun.

Gece, istasyonun içine girdiğinde duvarda eski bir işaret gördü. Fotoğraftaki binanın aynı işaretiydi.

Aras duvara yaklaştı.

— Bu kodun devamı burada olmalı.

Gece elini taşların arasındaki küçük boşluğa götürdü. Bir taşın yerinden oynadığını fark etti.

— Burada bir şey var.

Taşı çektiğinde içinden metal bir kutu çıktı.

Herkes sessizleşti.

Kutunun üzerinde tek bir cümle yazıyordu:

“Gerçek, savaşı başlatanların değil, onu durdurmaya çalışanların elindedir.”

Demir Gece'ye baktı.

— Açmadan önce herkes hazır olsun.

Gece başını salladı ve kutuyu yavaşça açtı.

İçinde eski bir kayıt cihazı ve küçük bir hafıza kartı vardı.

Mira cihazı eline aldı.

— Bunu dinlememiz gerekiyor.

Tam o sırada istasyonun dışından ayak sesleri duyuldu.

Lara fısıldadı.

— Yalnız değiliz.

Gece kutuyu kapattı.

Demir onun elini tuttu.

— Arkamda kal.

Gece başını salladı.

— Yanında kalacağım.

Dışarıdan bir ses yükseldi.

— Gece! Demir! Kutuyu bırakın!

Rauf.

Demir'in yüzü sertleşti.

— Çok geç kaldı.

Gece hafifçe gülümsedi.

— Hayır. Bu kez biz ondan önce davrandık.

Rauf'un adamları istasyonun kapılarına yaklaşırken ekip iki farklı çıkışa ayrıldı. Lara ve Mert arka kapıya yöneldi. Mira ve Aras kayıt cihazını koruyarak diğer koridora geçti.

Gece ile Demir ise ana salonda kaldı.

Rauf içeri girdiğinde gözleri doğrudan Gece'nin elindeki kutuya çevrildi.

— Onu bana ver.

Gece bir adım öne çıktı.

— Önce neden korktuğunu anlat.

Rauf sustu.

Demir Gece'nin yanında durdu.

— Artık bu hikâyenin dışında kalamayız.

Rauf'un bakışları sertleşti.

— Siz hiçbir şey bilmiyorsunuz.

Gece kutuyu kaldırdı.

— O zaman gerçeği birlikte öğrenelim.

İstasyonda kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Rauf'un adamları hareketlendi.

Demir Gece'yi koruyarak geri çekildi. Ekip, karanlık koridordan çıkışa doğru ilerlerken Gece'nin aklında tek bir düşünce vardı:

Bu kutunun içindeki kayıt, yıllardır saklanan gerçeği ortaya çıkarabilirdi.

Ve belki de savaşın neden başladığını değil, nasıl sona erebileceğini gösterecekti.

Ama Rauf, gerçeğin ortaya çıkmasına izin vermeyecekti.