Bölüm 25-

Arabanın motor sesi eski evin önünde kesildi.

Gece pencereye baktı.

— Biri geldi.

Karan ışığı kapattı.

Üçü de sessizce pencerenin kenarına yaklaştı.

Arabanın kapısı açıldı.

Önce siyah bir mont giyen bir adam indi.

Sonra ikinci bir kişi.

Demir'in yüzü bir anda değişti.

— Bu mümkün değil...

Gece ona döndü.

— Ne oldu?

Demir cevap vermedi.

Adam eve doğru yürümeye başladı.

Karan fısıldadı:

— Demir, tanıyor musun?

Demir sonunda konuştu.

— Rauf.

Gece'nin elindeki mektup yere düştü.

Tam o sırada kapıya üç kez vuruldu.

Tak. Tak. Tak.

Kimse hareket etmedi.

Bir süre sonra dışarıdan bir ses duyuldu.

— Demir... Biliyorum içeridesiniz.

Gece, Demir'e baktı.

— Nereden biliyor?

Demir:

— Çünkü bizi uzun zamandır izliyor olabilir.

Kapıya bir kez daha vuruldu.

— Yedi yıl önce yarım kalan işi tamamlamaya geldim.

Karan'ın yüzü gerildi.

— Ne işi?

Dışarıdaki adam cevap vermedi.

Sadece:

— Gece, babanın sana hiç anlatmadığı bir şey var.

Gece'nin kalbi hızlandı.

Demir hemen ona döndü.

— Sakın kapıyı açma.

Gece:

— Babamla ilgili ne biliyor?

Rauf'un sesi tekrar geldi.

— Belgeyi kimin aldığını öğrenmek istiyorsanız, bana ihtiyacınız var.

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Rauf bir zarfı kapının altından içeri itti.

Ayak sesleri uzaklaşmaya başladı.

Gece zarfı aldı.

Üzerinde tek bir cümle vardı:

“Gerçeği öğrenmek istiyorsanız yarın saat sekizde eski okulda olun.”

Karan:

— Bu bir tuzak.

Demir:

— Kesinlikle.

Gece zarfı sımsıkı tuttu.

— Ama gitmezsek gerçeği öğrenemeyiz.

Demir ona baktı.

— Bu adamın söylediklerine güvenemeyiz.

Gece:

— Sana da güvenebilir miyim?

Demir'in yüzü düştü.

Gece hemen ekledi:

— Mektupta senin bana her şeyi anlatmadığın yazıyordu.

Demir birkaç saniye sustu.

Sonunda başını eğdi.

— Çünkü sana söylemeye korktuğum bir şey var.

Gece'nin gözleri büyüdü.

— Ne?

Demir cevap vermeden önce dışarıdan bir telefon sesi geldi.

Üçü birden pencereye döndü.

Rauf'un arabası çoktan uzaklaşmıştı.

Ama bahçede, ağacın yanında biri daha duruyordu.

Karan fısıldadı:

— Rauf yalnız gelmemiş.

Gece o kişiye dikkatlice baktı.

Ve bir anda onu tanıdı.

Okuldaki öğretmenleri Murat.

Gece'nin nefesi kesildi.

Çünkü artık herkesin sakladığı sırların aynı noktada birleştiğini anlıyordu.

Rauf, Murat ve Demir'in ailesi...

Ve Gece, bu hikâyede kendisine anlatılmayan çok daha büyük bir gerçek olduğunu hissetti.