Bölüm 2-

Zorunlu Ortaklık

Gece, okul çıkışı sınıfta oturmuş, önündeki proje kâğıtlarına bakıyordu.

Demir ise karşısındaki sırada sessizce kitap okuyordu.

Gece birkaç dakika dayanabildi.

— Bir şey yapacak mısın?

Demir kitabından gözünü kaldırmadan cevap verdi.

— Yapıyorum.

— Kitap okuyarak mı?

Demir kitabı kapattı.

— Araştırma yapıyorum.

Gece gözlerini devirdi.

— Projenin yarısını benim yapmamı beklemiyorsun, değil mi?

— Hayır.

— Güzel.

— Çünkü yarısını değil, tamamını birlikte yapacağız.

Gece bir an sustu.

— Çok komiksin.

— Şaka yapmıyorum.

Gece kollarını bağladı.

— O zaman ne yapacağız?

Demir masaya birkaç kâğıt koydu.

— Konuyu bölüyoruz. Sen giriş ve görselleri hazırla. Ben araştırma ve sunum kısmını yaparım.

Gece kâğıtlara baktı.

— Görselleri ben mi hazırlayacağım?

— Evet.

— Neden?

— Çünkü senin daha yaratıcı olduğunu düşünüyorum.

Gece şaşırdı.

Demir'in ilk kez onun hakkında olumlu bir şey söylediğini fark etmişti.

Ama bunu belli etmek istemedi.

— Yani benim süsleme yapabileceğimi mi düşünüyorsun?

Demir kaşlarını kaldırdı.

— Süsleme demedim.

— Ama öyle anlaşılıyor.

— Nasıl anladıysan.

Gece homurdandı.

— Seninle çalışmak gerçekten çok zor.

Demir sakin bir şekilde:

— Seninle de.

Tam o sırada kapı açıldı.

Güneş ve Karan içeri girdi.

Güneş'in elinde iki meyve suyu vardı.

— Ben geldim! Proje ortaklığınız nasıl gidiyor?

Gece hemen cevap verdi.

— Berbat.

Demir aynı anda:

— Normal.

Güneş ikisine baktı.

— Daha beş dakika olmuş.

Karan gülerek sandalyeye oturdu.

— Siz ikiniz bu projeyi bitirene kadar birbirinizi öldürmezseniz başarı sayılır.

Gece:

— Karan!

— Ne? Gerçeği söylüyorum.

Güneş, Gece'nin yanına oturdu.

— Neyse, ben sana görseller konusunda yardım ederim.

Demir çantasını toplarken:

— Yarın herkes kendi bölümünü getirsin.

Gece:

— Bir dakika. Yarın mı?

— Evet.

— Bu kadar çabuk mu?

Demir ona baktı.

— Son güne bırakmak istemiyorum.

Gece içinden "Tabii, Bay Ciddiyet..." diye geçirdi.

Ama dışından sadece:

— Tamam, dedi.

Demir sınıftan çıktı.

Güneş, Gece'ye doğru eğildi.

— Bir şey söyleyeceğim.

— Ne?

— Demir senden nefret ediyor gibi.

Gece omuz silkti.

— Ben de ondan pek hoşlanmıyorum.

Karan kapıya doğru bakıp gülümsedi.

— Bence bu iş daha yeni başlıyor.

Gece kaşlarını çattı.

— Neyin başlangıcı?

Karan cevap vermeden Güneş'le birlikte sınıftan çıktı.

Gece ise masadaki proje kâğıtlarına baktı.

Demir'le daha birkaç saat önce tanışmıştı.

Ve şimdiden onunla bir proje yapmak bile sinirlerini bozmaya başlamıştı.

Ama bilmediği bir şey vardı:

Bu zorunlu ortaklık, ikisinin hayatında tahmin ettiklerinden çok daha büyük bir değişiklik yaratacaktı.