Bölüm 44– Karanlıkta Kalanlar

Köy denen yerin sessizliği bana hiçbir zaman huzur vermedi. Herkes “doğanın sesi, kuşların cıvıltısı, tertemiz hava” diye anlatır ama bana göre orası… sessizliğin fazla duyulduğu, karanlığın fazla koyu olduğu bir yerdi.
Çocukken de öyleydi.

Babam, iki kuzenim, amcam ve yengem, yengemin köyüne gitmişlerdi o gün. Bizse babaannemin köy evinde kalmıştık. O eski taş evin içindeydik; ben, ablam, benden dört yaş küçük kardeşim ve o kadın… annem. Dışarıda deli gibi yağmur yağıyordu. Rüzgâr, kapıları sanki biri dışarıdan yumrukluyormuş gibi çarpıyordu.

Gök gürültüsünden sonra gelen sessizlik o kadar keskin olur ki, nefes alsan bile yankılanır. Biz üç çocuk, minderde oturmuş birbirimize sokulmuştuk. Annem elindeki tencere kapağını kapatırken bir anda ışıklar gitti. O evin karanlığı, şehirdeki karanlığa benzemezdi. Burada elektriğin yokluğu sadece görmeyi değil, hissetmeyi de engelliyordu.

O an ne telefonda çekim vardı, ne de dış dünyayla bir bağ. Yalnızdık.

Rüzgâr camları zangırdatırken, aşağıdan bir tıkırtı geldi. Önce küçük bir şey sandım — belki rüzgâr. Ama tekrar etti. Bu sefer daha netti.
Tak… tak… tak.

Annem birden kalktı. Hiçbir şey demeden mutfağa gitti. Elinde bir bıçakla döndü, sonra bir tane daha aldı, sonra bir tane daha. Masanın üstüne üç dört bıçak dizdi. Biz hiçbir şey sormadık. Çünkü annem… bazen sessizliğiyle bile korkuturdu.

Sonra aşağı indi. Biz, birbirimize yapışmış halde, adımlarını duyuyorduk.
Bir ara durdu.
Sonra yukarı çıkmadı.
Sadece o sessizlik kaldı.

Bir noktada dayanamayıp peşinden indik. Merdivenlerin altına geldiğimizde annemi, elinde fenerle kapıya doğru eğilmiş halde gördük.
“Ne var?” diye fısıldadı ablam.
Annem başını çevirip, “Tilki,” dedi sadece. “Yiyecek arıyor.”

Bir an içimiz rahatladı ama kalbim hâlâ deli gibi atıyordu. Çünkü biliyordum, o gece beni korkutan şey tilki değil, annemdi. O bıçakları masaya dizerken yüzündeki ifadeyi hâlâ unutmam.
Yağmur dinmedi, ama korkumun yerini yavaş yavaş yorgunluk aldı. Babamlar geldiğinde içimdeki tüm o ağırlık bir anda dağılıvermişti.

Ama o geceden sonra köyde hiçbir şey aynı gelmedi bana.
Rüzgârın sesi bile sanki bana bir şey fısıldıyordu.

---
O geceyi hatırladıkça içimde bir şey hâlâ ürperiyor. Hani yıllar geçer, çocukluk korkuları büyüyünce anlamını yitirir ya… benimkiler öyle olmadı. O köy evi hâlâ zihnimin bir yerinde tıkır tıkır gıcırdıyor. O karanlık, o yağmur, o sesler… sanki hepsi bir gün yeniden kapımı çalacakmış gibi.

Sabah olduğunda güneş bile evin içine girmeye korkardı. Yağmur durmuştu ama havada garip bir sessizlik vardı. Kardeşim hâlâ uyuyordu, ama ben uyuyamıyordum. Her yer nem kokuyordu. O kadın — annem — sobanın yanında oturmuş sessizce bir şeyler temizliyordu. Yüzünde ne bir korku ne de bir rahatlama… sadece alışkanlık. Korkuya bile alışmış gibiydi.

Köyde günler öyle geçmezdi zaten. Karanlık erken çöker, rüzgâr bir anda çıkar, kapılar kendi kendine çarpar, kimse umursamazdı. Ama ben o geceden sonra her gürültüde irkilirdim. En ufak tıkırtıda kalbim yerinden fırlayacak gibi olurdu.

Birkaç gün sonra, o ikinci olay yaşandı. Hepimiz oradaydık — kuzenler, abim, ben. O gece büyüklere “sadece biraz oyun oynayacağız” demiştik ama köy evinin dışında karanlık, o eski odunluğun önünde, korku yine pusudaydı.

Abim önden gitmişti, ben en arkadaydım. Elimizde telefon fenerleri vardı ama ışık bile titriyordu, sanki korkumuz fenerin içindeymiş gibi. Sonra bir anda… bacağımın üzerinden bir şey geçti. Soğuk, kaygan, sessiz. Kalbim durdu. Bir çığlık attım, o an sanki dünyadaki bütün sesler sustu.

Feneri tutup aşağı baktığımızda yerde kımıldayan o şeyin ne olduğunu gördük. Bir yılan. İncecik ama uzun, simsiyah. Göz göze geldik desem, inanır mısın? Çünkü o an, çocuk halimle bile, o bakışta bir şey hissettim: korkunun, yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide gizlendiğini.

O günden sonra köy benim için sadece bir yer olmadı. Bir sembol oldu. Karanlıkla, bilinmezle, içimde büyüyen o sessizlikle yüzleştiğim bir yer. Belki de babamın ölümüyle aynı noktada kesişen bir sessizlikti bu. Çünkü o geceden sonra hep şu düşünce aklımın bir köşesinde kaldı:
“Her sessizliğin ardında bir ses saklıdır.”

Şimdi, yıllar sonra bu anıları hatırlarken Ateş’e dönüp “neden bazen hiçbir şey duymadığında bile korkarsın, biliyor musun?” diye sormak geliyor içimden.
O, gözlerini kısmadan, dudaklarının kenarındaki o alaycı gülümsemeyle bana bakıyor.
“Çünkü sessizlik bile seni takip eder, değil mi Leyla?”

Evet.
Sessizlik, bazen bir ses kadar yüksektir.

---
Ateş’in sözleri içimde yankılandı.
“Sessizlik bile seni takip eder, değil mi Leyla?”

Bir anlığına nefesim durdu. Onun gözlerine baktım. O gri tonlu bakışlarda bir şey vardı, geçmişi bilen, hatta yaşamış gibi. Tüm vücudumda soğuk bir ürperti gezindi. Masanın kenarına tutundum, çünkü dizlerim hafif titremeye başlamıştı.

“Sen… benim o köyü neden bu kadar sevmediğimi nereden biliyorsun?”
Ateş omuzlarını kaldırdı, ama yüzündeki ifade hiç değişmedi.
“Çünkü o köy… sadece senin değil, benim de geçmişimdi.”

Sanki biri odanın havasını çekip almış gibi oldu. Nefes almak zorlaştı.
O anda dışarıda rüzgâr bir pencereyi çarptı.
Ateş bir an bile irkilmedi ama ben gözlerimi sıkıca kapadım.

“Ne demek istiyorsun?” dedim, sesim kısılmıştı.
O birkaç adım bana doğru yaklaştı. Göz göze geldik.
“Leyla… babanın vurulduğu gece, senin o köyde yaşadığın olaylarla aynı zaman diliminde ben de oradaydım.”

Bir adım geri attım. Kalbim deli gibi atıyordu.
“Ne saçmalıyorsun sen?”
“Gerçekleri söylüyorum,” dedi sessizce. “O dosya, o kayıp kayıtlar… hepsi o köyde saklandı. O kadın—senin annen—o gece sadece sizi değil, bir şeyi daha koruyordu.”

Bir anda içimdeki çocukluk anıları birbirine karıştı. O geceki korku, o gıcırtılar, o masadaki bıçaklar… Hepsi zihnimde dönüp durdu.
“Annem… neyi koruyordu Ateş?”

Ateş gözlerini kaçırmadı.
“Babanın dosyasını. Onu o evin bodrumuna sakladı. Çünkü orada, senin çocukluğunda yaşanan şeylerin arasında sadece bir tilki ya da yılan yoktu. Daha fazlası vardı.”

Dudaklarım kurudu, boğazımdan bir kelime bile çıkmadı.
Yıllardır unuttuğumu sandığım o evin bodrumu gözümde canlandı.
Karanlık, rutubet kokan, taş duvarlı o yer.

“Sen… bunu nereden biliyorsun?” diye sordum.
Ateş’in sesi neredeyse bir fısıltıya dönüştü:
“Çünkü o gece oradaydım, Leyla. Ve senin annen… beni sakladı.”

Her şey bir anda başımın etrafında dönmeye başladı.
O an Ateş’in sesi yankılandı içimde, uzak ama keskin bir yankı gibi:
“Bazı sessizlikler, yalnız korkudan değil, suçtan da doğar.”

Bir anda her şey anlam kazandı.
Ama aynı anda her şey yeniden karardı.

---