BÖLÜM 28 – KAPANA KISILANLAR

Sis kulübenin camına yapışırken içeride üçümüz de aynı şeyin farkındaydık: bu artık kaçış değil, savaşın ta kendisiydi. Ateş camdan dışarı bakıp dişlerini sıktı. “Etrafımız sarılıyor,” dedi. Ceylan hızla şarjör değiştirirken, ben titreyen ellerimle babamdan kalan o gümüş yılan kolyeyi boynumun içine doğru sakladım.

“Kaçamayacağız,” dedim nefes nefese. “Bizi burada bitirecekler.”

Ateş sertçe başını iki yana salladı. Gözleri ölümüne kararlıydı.

> “Sen bitmedik demeden bu hikâye bitmez, Leyla.”

Bir anda kulübenin kapısı bang! diye tekmelendi. Hepimiz aynı anda sıçradık. Kapının diğer tarafında ağır bot sesleri vardı. Ateş silahını doğrulttu, ben kendimi duvar dibine attım. Ceylan yere çömelip yan pencereden nişan aldı.

> “Gelin bakalım,” diye mırıldandı Ceylan.

Kapı kırıldı. Üç maskeli adam içeri daldı.

Ateş birini tek kurşunda alnından vurdu. Ceylan camdan ateş açıp ikinciyi omzundan vurdu, adam sendeleyip yere düştü. Üçüncü üzerime doğru hamle yaptı. Bağırmaya kalmadan Ateş adamı omzundan tutup duvara çarptı, dizini karnına geçirdi ve kafasını kırık masaya sürttü. Adam bayıldı.

> “Çıkıyoruz!” dedi Ateş elini uzatıp beni kaldırarak.

Pencereden atladık. Sis artık göğsümüze kadar çıkmıştı. Ağaçların arasından koşarken kurşunlar kulaklarımızın dibinde vızıldıyordu. Arkama baktığımda onlara ait kırmızı nişangâh lazerlerinin üzerimizde gezdiğini gördüm.

“Leyla çabuk!” diye bağırdı Ceylan ve beni dikenli bir çalının içine itti. Sıyrıklar kolumu kesti ama umurumda değildi. Ateş yere yattı, nişan aldı — iki kişi yere serildi. Sis dağılırken ileride bir jeep farlarını yaktı.

> “Araca yetişmemiz lazım!” dedi Ateş. “Yoksa burada kalırız!”

Nefesim burnumdan kan gibi geliyordu ama koşmaya devam ettim. Yol kenarına çıktığımız anda jeep’e doğru hamle yaptık. Ceylan sürücü koltuğuna atladı, Ateş ön koltuğa geçti. Ben arkaya kendimi attım.

> “Gaza bas Ceylan!”

Araba hızla patikadan ormanın içine dalarken arkamızdan onlarca kurşun geldi. Arka cama biri saplandı, cam tuzla buz oldu. Kafamı eğdim.

> “Nereye gidiyoruz?” diye bağırdım.

> “Gizli eve,” dedi Ateş dişlerini sıkarak. “Babandan kalan bütün dosyalar orada, S.O.’nun gerçek kimliği de!”

Araba zıplaya zıplaya ilerlerken Ceylan aynadan baktı.

> “Peşimdeler, iki araç!”

Ateş silahını camdan çıkardı, hedef aldı.

> bang bang bang!

Bir aracı patikada takla attırdı. Diğeri hâlâ peşimizdeydi.

Tam o sırada önümdeki koltuğa tutunurken cebimdaki kolye avucumun içine düştü. Yılanın gözlerindeki taşlar parlıyordu.

> “Babam bunun peşindeydi,” dedim. “S.O. bu kolyeyi istiyor.”

Ateş gözlerime baktı:

> “Çünkü kolyenin içinde bir harita var Leyla. Ve o harita S.O.’ya götürüyor!”

Araba aniden sola kırıldı. Ceylan ormanın içindeki gizli garaja daldı. İçeride büyük metal kapı duruyordu. Arabadan atladık. Ateş şifre girdi. Kapı çekilerek açıldı. İçeri girdik ve kapı arkamızdan kapandı.

Karanlıkta yalnız nefeslerimizi duyuyorduk.

> “Şimdi,” dedi Ateş. “Gerçek savaş başlıyor. Çünkü S.O. kim biliyor musun?”

Sustu. Gözbebekleri titredi.

> “S.O.… babanın en yakın arkadaşıydı.”

Dizlerimin bağı çözüldü. Kulaklarım uğuldadı. Gözlerimin önünde her şey karardı.