Bölüm 15 – Gölgenin Yüzü

Saat 03:05.
Eski karantina binasının önündeydim.

Rüzgâr, kapının demirine çarpıp uğultulu sesler çıkarıyordu.
Camları kırık, duvarları yosun tutmuş bu yapının içinde hâlâ hayat olduğuna inanmak zordu.
Ama ben mesajı ciddiye almıştım.
Çünkü içimde bir his vardı — Alya buradaydı.
Ya da onun bıraktığı izler.

Kapıyı usulca ittirdim.
Gıcırdayarak açıldı.
İçeride adımlarım yankılandı.

Her adımımda anılar canlandı:
Bir çocukken buraya saklanmaya gelirdik.
Bir oyundu o zamanlar.
Şimdi ise oyunların karanlık perdesinin tam ortasındaydım.

Telefonumun fenerini açtım.
Tozlar havada asılı gibiydi.
Bina sessizdi ama bu sessizlik, bir şeylerin gizlendiği sessizlikti.

İçeri girdim.
Duvarlara yazılar kazınmıştı.
Çoğu silinmiş…
Ama biri duruyordu hâlâ, dikkatlice kazınmıştı:

“Kime inandığını sorgula.”

O an sanki binanın kalbi atıyordu.
Ayaklarım beni aşağı kata sürükledi.
Eski, paslı bir merdiveni yavaşça indim.
Her adımda içimdeki korku büyüyordu ama bu korku bana yön veriyordu artık.

Aşağı kattaki bir oda kapısı aralıktı.
Feneri içeri tuttum.

Ve işte oradaydı.

Alya.

Duvara yaslanmıştı.
Gözleri bana dikilmiş, titrek bir nefes alıyordu.

“Leyla…” dedi.
Sesi çatlamıştı.
Yorgundu.
Kırılmıştı.

Yanına koştum.
“İyisin, değil mi? Ne oldu sana? Neredesin sen?!”

O başını salladı.
“Beni takip ediyorlar. Herkes... herkes beni ihanetle suçluyor. Ama ben... ben sadece seni korumaya çalıştım.”

“Benden neyi sakladın?” dedim.
Sesim sertti.
Gözyaşlarım boğazımda düğüm düğüm olmuştu.

Alya elini cebine attı, bir bellek kartı çıkardı.
“Burada annenin operasyon kayıtları var. Kimleri nasıl satın aldığını, kimleri nasıl yok ettiğini… Ve… Ateş’in kimlerle görüştüğünü.”

Bir adım geri çekildim.
“Ateş mi?”
Yine mi?

“Onun sana söyledikleri eksik. O da bu oyunun içinde, Leyla. Ama en azından hâlâ ikilemde. Sana gerçekten değer veriyor. Belki bu yüzden ona bu kayıtları vermedim.”

Kayıtları elime aldım.
Titriyordum.

“O zaman neden kaçtın?” dedim.
“Bizi neden yalnız bıraktın?”

Gözleri doldu.
“Çünkü birileri benim ölüm emrimi verdi. Annen değil… Selim. O hâlâ yaşıyor.”

Bir an dünya yerinden kaydı sanki.

“Selim… ölmüştü.”

“Hayır,” dedi Alya.
“Onu annene karşı kullanıyorlar. Artık kimin tarafında olduğu bile belli değil. Ama bana gelen mesajda onun adını gördüm. ‘Gölgenin son halkası’ dediler. O, bu zincirin kapanış noktası.”

Gözlerim kararır gibi oldu.
Selim hâlâ hayattaysa, beni neden terk etmişti?
Yoksa... hiç terk etmemiş miydi?

Alya elimi tuttu.
“Sana sadece şunu soracağım,” dedi.
“Gerçekten her şeye rağmen bu savaşı vermeye hazır mısın? Güvendiğin herkes yıkıldığında bile ayakta kalabilir misin?”

Sustum.
Çünkü cevabı ben de bilmiyordum.

Ama bir şeyden emindim:
Kaçmayacaktım.
Gerçeği öğrenmeden pes etmeyecektim.

---