Bölüm 17 – Aynaların Ardında

Sabahın ilk ışıkları pencerenin camında titreşiyordu. Soğuktu.
İçimdeki huzursuzluk, artık alıştığım bir sızıya dönüşmüştü.
Gözüm saate takıldı — 06:14.

Alya’nın verdiği dosyaları dünden beri satır satır okumuştum. Her belge, bir diğerine bağlanan kırık bir zincirin halkası gibiydi. Ama zincirin ucundaki ağırlık, annemin geçmişiydi. Ve o ağırlık, beni dibe çekmeye kararlıydı.

Telefonu elime aldım.
Ateş’i aramadım.
Ceylan’a yazmadım.
Sadece bir isim vardı aklımda: Nermin Güzel.
Annemin eski ortağı. Her şeyin başladığı yerde adı geçen ilk kadın.

Onu bulmam gerekiyordu.

---

Öğleye doğru Kadıköy’e vardım.
Sokaklar kalabalıktı ama ben içime gömülmüş gibiydim.
Nermin’in eski eczanesi hâlâ oradaydı, ama tabelası değişmişti.
İçeri girdim.

Tezgahta genç bir kadın vardı, gülümseyerek sordu:
“Buyrun?”
“Ben Nermin Hanım’ı arıyorum,” dedim, sesim titremesin diye dudaklarımı sıktım.
Kadın kaşlarını kaldırdı. “Teyzem emekli oldu… ama ara sıra uğrar. Bir mesaj bırakmak ister misiniz?”

Tam “hayır” diyecektim ki, kapı açıldı.

Simsiyah bir palto, gri bir şal, çatık kaşlı bir kadın.
Yüzünü hemen tanıdım.
Annemin yıllar önceki fotoğraflarında hep yanında duran kadındı.
Nermin.

Göz göze geldik.
İçinde beni tanıdığına dair bir kıvılcım yandı.
Adımı bile söylemeden, “Sen… Leyla’sın, değil mi?” dedi.

Başımı salladım.
“Konuşmamız gerek.”

---

Küçük bir kafeye oturduk.
Nermin sigarasını yakarken elleri titriyordu.

“Senin karşına çıkmamam gerektiğini biliyordum,” dedi. “Ama bu iş buraya gelecekti.”

Direkt sordum:
“Selim yaşıyor mu?”

Gözlerini kaçırdı.
“Bazı ölümler resmi değildir,” dedi. “Bazı insanlar, hayatta kalmak için kendi mezarlarını kazmak zorunda kalır.”

Bu bir itiraftı.
Benim için, annem için, ve Ateş için.
Üçümüzün de geçmişi bu yalanın etrafında dönüyordu.

“Annem neden sustu?” dedim.

Nermin derin bir nefes aldı.
“Siz çocukken çok şey oldu. Sadece onun kararı değildi bu. Hepimiz korktuk. Selim bazı şeyleri öğrenmişti… belgeleri, kasetleri, isimleri... O konuşsaydı, hepimiz... yok olurduk. Ve biri onu susturdu. Ya da susturulmuş gibi yaptı.”

Gözlerim doldu.
“Onu kim sakladı?”

Nermin cevap vermedi.
Sadece cebinden bir anahtar çıkardı.
“Moda’daki eski eve git. Bodrum katına. Duvarın arkasına dikkat et.”

---

Moda’daki eve vardığımda, güneş batmak üzereydi.
Bodrum katı toz içindeydi. Fare sesleri, rutubet kokusu, paslı borular... ama umurumda değildi.

El fenerimi yakıp duvarları inceledim.
Bir yerde renk farkı vardı.
Yıllar önce örülmüş ama farklı bir çimento kullanılmış gibiydi.

Tuğlaya vurunca içi boş geldi.
Elime geçen bir demirle kazmaya başladım.
Yarım saat sonra küçük bir oyuk açıldı.

İçinden bir kutu çıktı.

Metal, paslı, ama sağlam.
Açtım.

İçinde bir ses kayıt cihazı, eski bir fotoğraf ve bir mektup vardı.
Mektubun üstünde sadece iki harf yazıyordu:
L.K.

Leyla Kara.
Benim için yazılmıştı.

Titreyen ellerimle açtım.

> **"Bu ses kaydını kimseye verme. Güvendiğin tek kişi kalmadığında dinle. O zaman ne yapacağını anlayacaksın.

Ve sakın... sakın annene inanma.

Selim.”**

Dünya durdu.
Nefesim boğazıma takıldı.

Selim hayattaydı.
Ve beni uyarıyordu.

Annem... bana yalan söylemişti.
Ateş... belki bu oyunun içindeydi.

Cebimde taşıdığım her parça, şimdi sırtıma saplanan bir bıçaktı.
Ama artık geri dönüş yoktu.

Bu savaş başlamıştı.

Ve ben, ilk kez yalnız değildim.
Yanımda geçmişin sesi vardı.

---