Bölüm 33 - Kırık Aynalar

Odanın ışığını bile açmadan bilgisayarın başına oturdum. Parmaklarım hala titriyordu ama içimde büyüyen o şey –öfke mi, korku mu, yoksa ikisinin zehirli karışımı mı bilmiyorum– beni ayakta tutuyordu. USB’yi avucumda çevirdim. Üzerindeki “L.” harfi bana bir tür hedef tahtasıymışım gibi baktı.

Alya yanımda duruyordu; omuzları kambur, gözleri uykusuzluktan kızarmış. Ateş ayakta volta atıyordu, sanki durursa düşecekmiş gibi.

“Takıyorum,” dedim ve USB’yi yuvaya yerleştirdim.

Ekran titredi.
Hiçbir klasör, hiçbir isim yoktu. Sadece tek bir şey belirdi:

> “play_me.mp4”

Alya’nın eli bileğime yapıştı. “Emin misin Leyla?”
Başımı salladım. Tıklattım.

Video açıldı. Karanlık bir oda… ışıktan belli belirsiz çizgiler…
Ve sonra o görüntü geldi.

Ben.
14 yaşındaki halim.
Saçlarım örgülü, yüzümde masum bir gülümseme.

“Bu… bu ne?” diye fısıldadım.

Kamera hareket etti. Arkamda biri daha vardı ekranda. Yüzü gölgede kalıyordu ama gömleğindeki ufak yılan sembolünü gözüm seçti.

Ateş anında öne eğildi. “Bu ne zamanki?”
“Hatırlamıyorum… ben böyle bir video çekmedim,” dedim.

Ekrandaki küçücük Leyla konuşmaya başladı.
Sesim… saf, tanıdık ve ürpertici derecede yabancı geliyordu.

> “Eğer bu videoyu izliyorsam… demek ki oyun başladı.”

O an odanın içindeki hava buz kesti.
Alya ağzını kapattı.

Ekrana yeniden yazı düştü:

“İlk kurbanı gördün.
Şimdi sırada ikinci perde var.
Kendini hazırlamaya başla, Leyla.
Çünkü bu… ŞANS OYUNU.”

Ekran karardı.

Bilgisayar kendi kendine kapanmaya başladı. Ayağa fırladım.

“Fişi çek!” diye bağırdım Ateş’e. O daha hızlı davranıp kabloyu söktü. Odanın içinde derin bir sessizlik kaldı.

Hiç kimse nefes almıyordu.
İçimde tek bir cümle yankılandı:

“Bunu yıllar önce ben mi başlattım?”

---
Elimi ekrandan çekerken neredeyse bedenimi de geri çektim. O küçük kız –14 yaşındaki halim– bana bakarken sanki suçluluğumu yüzüme vurmuştu. İçimdeki çığlık kaburgalarımı tek tek kırarak yükseldi.

“Ben ne yaptım…” diye fısıldadım.

Alya yanağıma dokundu. Sessizce ağlıyordu. Dudakları titriyordu ama güçlü görünmeye çalışıyordu. “Suçlu sensin demiyor bu video Leyla” dedi, “ama birileri bunu senin suçunmuş gibi HİSSETMENİ istiyor…”

Ben başımı iki elimin arasına aldım; içim ezildi. Babamın vurulduğu o gün geldi gözümün önüne… O silah sesi… koştuğum koridor… kanlar içinde yatan adam… Babamın yanına çöküşüm, onun elimi sımsıkı tutarken “sakın geriye bakma” deyişi…

Belki de ben hep baktım. O yüzden başımıza bunlar geliyordu.

Ateş arkamızda sessizce izliyordu. Birden yaklaştı, önüme çöktü, dizlerini yere koydu. Gözleri buğuluydu ama ağlamıyordu, o ağlamazdı.

“Leyla,” dedi, sesinde ilk defa titrek bir şefkat vardı, “Kimi kaybedersek kaybedelim… seni kaybedemem. Kendini suçlamayı bırak. Eğer bu oyuna biri başlattıysa, biz bitireceğiz. Seni koruyacağım.”

Kalbim deli gibi çarptı. Uzanıp elini tuttum. Ellerimizi kenetlediğimiz an Alya başını çevirip hıçkırdı. O da çok kırılmıştı; Selim onun çocukluk arkadaşıydı, hatırası kadar canlıydı.

Ve o an… odanın kapısı gıcırdadı.

Üçümüz birden irkilip baktık. Kapı kilitliydi, ama aralıktı artık.
Ayak sesleri… koridordan bir gölge geçti.

Alya korkuyla geri sıçradı. Ateş yanında taşıdığı silahı çıkardı, kapıya yöneldi.

“Buradan ayrılmayın,” dedi.

Ben ve Alya göz göze geldik. Gözyaşları içinde fısıldadım:
“Bu ev bile artık güvenli değil…”

Birden cebimdeki telefon titreşti.

Yeni mesaj: “İkinci perde başladı. Şimdi karar verme sırası sende.” – S.O.

Boğazım kurudu. Mesajın altına küçük bir fotoğraf iliştirilmişti.

Alya uyurken çekilmiş bir fotoğraf. Bu odada. Bu koltukta. Dün gece.

“Elini bile uzatma Leyla!” diye çığlık attı Alya, ama çok geçti. Mesajı ona gösterdim. Rengi attı. Ağzı açık kaldı.

“Ben… takip ediliyorum…” diye kekeledi.

Başımı salladım. “Hepimiz.”

---
Alya'nın gözleri, telefondaki fotoğrafa kilitlendi. Gözbebekleri küçüldü, ağzından tek kelime çıkmadı. Sessizlik ağırlaştı. O kadar sessizdi ki, kalbimizin atışları birbirine karıştı sanki.

“Dün gece…” dedi Alya. “Senin yanında uyumuştum. Nasıl oldu da—?”

Boğazına düğümlendi cümle. Dudağını ısırdı, ağlamamak için zor tuttu kendini.

Ateş koridordan içeri girdi. “Kimse yok,” dedi, kaşları çatık, gözlerinde belli belirsiz bir panik. “Ama bu kapı kendiliğinden açılmaz. Biri bizi test ediyor. Korkup dağılmamızı istiyor.”

“Başaramayacak,” dedim, ama içimdeki çocuk ağlıyordu.

Alya’nın yanına çöktüm. Onun gözleri dolmuştu. “Sen iyi misin?” dedim ama cevap vermedi. Sadece bana döndü ve öyle bir şey söyledi ki, içim buz tuttu.

“Ya bu her şeyi başlatan sensen?”

Bir an nefesim kesildi.

“Sana demiyorum… Ama belki çocukken bir şey oldu. Belki... bir sır verdin, biri seni kandırdı, bir şeyi çözdün, bir şeyi kurcaladın ve bu dağ gibi büyüdü.”
Gözyaşı yanaklarından kaydı. “Belki hiçbirimiz masum değiliz…”

Derin bir sessizlik oldu. Sonra kendi sesim o boşluğa düştü:
“Bunu hep düşünmüştüm…”

İşte o an çöktüm.

Tüm cesaretimin, tüm savaşçı ruhumun altında ezilen o küçük kızı ortaya çıkardım. Başımı ellerimin arasına aldım, dizlerimin üstünde kıvrıldım.

“Ben sadece babamı kurtarmaya çalıştım,” dedim. “Sadece onun yanında olmak istedim. Ama hep geç kaldım. O vurulduğunda bile ben… ben koşarak yetişemedim.”

Alya sarıldı bana. Öyle sıkı, öyle sessiz ki…

Ateş arkamızda durdu, kımıldamadan. Sonra sesi geldi:

“Leyla. Bilmen gereken bir şey var…”

Başımı kaldırdım. Gözlerinde bir kararsızlık gördüm. Sanki bir sırrın kenarında sallanıyordu.

“Babamın öldüğü gece…” dedi. “Ben oradaydım.”

Alya irkildi. Ben nefesimi tuttum.

Ateş devam etti.

“Ben o gece, babanın adamlarından biriyle buluşmak üzere çağrılmıştım. Ama oraya vardığımda silah seslerini duydum. İçeri girdiğimde çok geçti. Babanı yerde buldum. Ve bir şey… bir şey onun avucundaydı.”

“Neydi?” diye fısıldadım.

Cebinden bir şey çıkardı.

Katlanmış bir not.
Yıllardır sakladığı, kimseye göstermediği bir şey.

Notta şunlar yazıyordu:

> “Onlar geliyor. Eğer Leyla güvende değilse, oyun başlar. S.O.”

Gözlerim karardı.

“Bu…” dedim, “bu yazı… aynısı. Az önceki videodakiyle aynı el yazısı.”

Alya’nın dizleri titredi, duvara yaslandı.

“Yani bu… her şey… ben daha çocukken başladı?”

Başımı ellerimin arasına aldım. O an, hayatımın tüm anıları bir film şeridi gibi geçti gözümün önünden:
— Babamın gülüşü.
— Ceylan’ın gözlerindeki boşluk.
— Selim’in bana son bakışı.
— Sırtımdan soğuk bir damla gibi kayan yalnızlık.

Ve içimdeki o çocuk, o küçük Leyla, o gece o videoyu çeken kız…
Yavaşça ayağa kalktı.
Karanlıkla yüzleşmeye hazırdı.

---