Bölüm 1 – Sırların Gölgesinde

Uyanmak...
Artık bildiğimiz türden bir uyanış değildi bu. Bir alarm sesiyle ya da pencereye vuran güneşle başlayan günlerden çok uzaktaydım. Benim sabahlarım artık çığlıklarla başlıyordu. Çoğu zaman yalnızca kafamın içinde.
Ama bazı sabahlar, gerçekten de biri çığlık atıyordu.

Bu sabah sessizdi. Sessizlik, bana hep fırtınayı hatırlatır. Çünkü bu şehirde hiçbir şey sebepsiz sakinleşmez.

Battaniyemi dizlerime çektim. O kanlı gece gözümün önüne yine perde perde indi. Babamın yere yığılma anı, alnından akan o koyu kırmızı çizgi...
İnsan bir cinayete kaç kere tanık olabilir?
Ben ikinci kez seyrediyordum aynı sahneyi.
Farkla. Bu kez içeriden.

Camın kenarına yaklaştım. İstanbul hâlâ gürültülüydü ama ben artık duymuyordum. İnsan, yeterince suskun kaldığında dış dünyanın sesi de içindekiyle birleşiyor. Ve sonra, hepsi birden susuyor.

Cebimden küçük, yıpranmış bir kâğıt çıkardım. Aylar önce Ateş’in bana bıraktığı o not hâlâ oradaydı. Yazısı dağılmış, mürekkebi buğulanmıştı ama kelime belliydi:

"Kaç."

Nereye? Neden? Kimden?
O zamandan beri ne bir cevap alabildim, ne de doğru soruyu sorabildim.

Telefonum çaldı.
Ekranda bir numara yoktu.
Sadece "Bilinmeyen Numara".

Parmaklarım terledi. Ekrana dokunmak zor geldi. Ama açtım.
"Efendim?"

Sessizlik. Sonra bir nefes sesi. Ardından o tanıdık, boğuk kadın sesi:

"Dinle beni. Vaktimiz yok."

Gözlerim büyüdü. "Ceylan?"

"Hayır. Bu isim artık kullanılmıyor. Eğer hayatta kalmak istiyorsan, Beykoz’a git. Eski taş fabrikasına. Bugün saat dörtte. Ve Leyla... Sakın peşine birini takma."

"Bekle! Sen—"

Telefon kapanmıştı.

---

Saat sabah dokuz. Ev hâlâ sessiz. Annem diğer odada; konuşmuyoruz. Konuşamıyoruz. Babam öldüğünden beri beni ilk kez o gün gözlerimin içine bakarak suçlamıştı:

"Sen getirdin başımıza bu felaketi."

O gün onun kızı olmaktan çıkmıştım. Artık yalnızca bir yabancıydım.
Ben de ona öyle bakıyordum.

Yatağın altına sakladığım küçük çantayı çıkardım. İçinde her zaman hazır duranlar vardı: Siyah hoodie, eski telefon, bir avuç nakit ve yarısı dolu not defterim. Kaçmak için değil… Dönmeyeceğimi bilerek hazırlanmış bir çanta.

Kafamın içinde Cey— yani onun sesi dönüp duruyordu. “Sakın peşine birini takma.”
Kimden saklanıyorduk?
Daha doğrusu… Kim artık peşimdeydi?

Ateş hâlâ ortada yoktu. Onunla en son bir çatışmanın ortasında karşılaşmıştık. Gözleriyle bana "git" demişti. Ama ben oradan giden biri olmadım hiç.
Şimdi gitmek zorundaydım.

Kıyafetlerimi değiştirdim. Aynadaki yansımama kısa bir göz attım. Solgun, yorgun, çatlamış dudaklar.
Bu şehir gibi ben de haritadan silinmek üzereydim.

Kapıdan çıkarken anneme tek bir kelime etmedim. O da bana bakmadı.
Sessiz anlaşmamız böyleydi artık:
Hiçbirimiz yaşanmamış gibi davranıyorduk.

---

Yol boyunca gökyüzü kararıp açtı. Beykoz’un tenha sokaklarında yürürken ayak seslerim yankılandı. Elim sürekli cebimdeydi.
Silahım yoktu. Ama defterim vardı.

Eski taş fabrikası karşımda yükseliyordu. Yarım yıkılmış duvarları, camları olmayan pencereleriyle bir hayalet gibi.
Tam dörtte oradaydım. Kimse yoktu.

İçeri girdim. Toz, rutubet ve metal kokusu hemen çarpınca burnumu kapattım.
Derken...
Bir ayak sesi.

Dönüp baktım.
Karanlıktan bir siluet çıktı.
Ve sonra bir ses:

"Beklediğimden daha hızlısın Leyla."

Yavaşça yaklaştı. Gölge aydınlandıkça yüzü belli oldu.
Gözlerim doldu. Kalbim bir an durdu, sonra deli gibi atmaya başladı.

"Ceylan…"

Bana doğru bir adım daha attı. Gözleri aynıydı ama gülüşü yoktu.

"Ben artık o değilim. Ama seni yine de kurtarabilirim."

"Ne oluyor? Benden ne saklıyorsunuz? Herkes neden susuyor?"

"Çünkü artık oyun değil bu. Oyun bitti. Şimdi... savaş başladı."

---

O an, dışarıdan bir patlama sesi geldi.
Ceylan refleksle yere çöktü, beni de çekti.

"Bulmuşlar!" diye fısıldadı.
"Kim?"

"Bunu sonra konuşacağız. Kaçmamız gerek."

Yine o kelime.

"Kaç."

Ama bu kez yalnız değildim. Ve bu kez, kaçarken arkamı dönmemeye kararlıydım.

---