Bölüm 14 – Çatlaklardan Sızan Gerçekler

Ateş arabayı eski bir tersanenin önünde durdurdu. Motor sustuğunda içimdeki tüm gürültü daha da yükseldi.

“İn,” dedi, gözlerini önümden kaçırarak.

Arabadan indiğimde, içimdeki huzursuzluk gökyüzüne yansımış gibiydi. Kara bulutlar çökmüş, rüzgar kesilmişti. Havadaki sessizlik bile uğursuzdu.

Tersanenin içine doğru yürürken, adımlarımız yankılandı.
Boşluk... Nem... Pas kokusu...
Bu yer, her zaman terk edilmişlik hissi verirdi ama bu sefer başka bir şey vardı.
Beklenmedik bir ağırlık.

Ateş, durdu.
Arkama döndüm.
Yüzüme bile bakmadan, “Alya hakkında konuşmalıyız,” dedi.

Donakaldım.

Sanki içimdeki her şey buz tuttu.
O ismi annemden duymuştum... ama şimdi Ateş’in ağzından duyduğumda, bu başka bir gerçeklikti.
“Ne biliyorsun?” dedim, gözlerimi kısmadan, direkt.

Ateş başını eğdi.
“Leyla… O sana her şeyi söylemedi.”

“Ne zaman söyledi ki zaten?” dedim.
Sesinde pişmanlık mı vardı?
Yoksa yine beni yönlendirme çabası mı?

Ateş cebinden eski bir dosya çıkardı.
Tıpkı annemin bana gösterdiği gibi.

İçinde fotoğraflar, belge fotokopileri, bir dizi eski telefon kaydı.

“Bu belgeler,” dedi, “Alya’nın geçmişte annenin sağ kolu olduğunu gösteriyor. Ama sadece bu değil.”

Dosyadaki bir belgeyi bana uzattı.
Alya'nın adı, annemin birkaç karanlık operasyonunda koordinatör olarak geçiyordu.
Kod adı: Gölge.

“Bu… Bu mümkün değil,” dedim, geri adım attım.
“Ceylan’la bana yemin etti. Bizim için her şeyi göze alacağını söyledi!”

Ateş başını salladı.
“Ve belki de doğruyu söyledi. Ama insanların geçmişi onları silmez, sadece gölgeler.”

Bir anda gözüm karardı.
Alya’nın yüzü gözümün önüne geldi.
Karanlık bir sokakta beni kurtarışı…
Ceylan’la gece yarısı gülüşmeleri…
Ama şimdi hepsi flu.
Hepsi sorgulanır.

“Peki ya sen?” dedim Ateş’e.
“Sen ne kadar masumsun? Bana oynadığın o ilk oyunu hatırlatmamı ister misin?”

Ateş bir an sustu.
“Ben sana yalan söyledim. Ama bir tek konuda dürüsttüm: Seni korumak istedim.”

İnce bir tebessümle cevap verdim.
“Koruma bahanesiyle beni kontrol etmek istedin. Aradaki farkı artık anlıyorum.”

Aramızdaki mesafe büyümüştü.
Sadece fiziksel değil, ruhlarımızın arasına örülmüş duvar gibiydi artık.

O sırada cebim titredi.
Mesaj: Ceylan’dan.
"Alya ortadan kayboldu. Dikkatli ol. Bize iz bırakmış."

Kalbim hızlandı.
Alya kaçıyor muydu, yoksa peşindekilerden mi kaçıyordu?

Tersaneden çıktım.
Ateş arkamdan geldi ama artık onu duymuyordum.

Düşüncelerim darmadağındı.
Alya’nın geçmişi... annemin planları... Ateş’in dosyası…
Hepsi aynı anda üzerime çöküyordu.

Telefonum tekrar titredi.
Bu kez gönderici yok.
Sadece bir adres:
“Eski karantina binası – 03:15”

Altına bir not düşülmüş:
“Gerçek orada saklı.”

Gözlerimi kıstım.
O an bir karar verdim.
Bu kez gitmek zorundaydım.
Kiminle karşılaşırsam karşılaşayım, hangi gerçekle yüzleşirsem yüzleşeyim...
Kaçmayacaktım.

Kendi kaderimin iplerini artık elimde tutuyordum.

---