Bölüm 9; Sahte Gülüşler

Rüzgarın teyzesi Zehra bana gelinlik getirmiştim. Benim gelinliğim miş. Benim istemediğim gelinliği giydim. Halbuki üzerime beyaz bir elbise atıp çıkmayı planlıyordum. Ama bu da o kadar kabarık değildi. Omuzlarından düşen kolları dekoltesinde dantelleri ile bir gelinlikti. Beyaz renginden nefret ederdim. Ve bana işkence eder gibi bu gelinliği girdirmeleri ayrı bi saçmalıktı.

Daha fazla uzatmadan aşağıya indim. Merdivenden inerken zorlanmadım çünkü o kadar kabarık bir gelinlik değildi.
İndiğimde abim bana bocalmış ifadesi ile bakıyordu. Üzerinde beyaz gömlek vardı altında ise siyah paltolon. Gömleğinin iki düğmesi acıktı.
Böyle bakmasına bir şey diyemezdim. Haklıydı. Beni ne annem büyüttü ne de babam. Beni abimi büyütmüştü. Ben abimin kızıydım. Şimdi istemediğim, hele ki düşmanla evlendiğimi görmesi, bu tepkiyi vermesi ile gayet mantıklıydı.

Abim daha fazla bana bakmadan önüne döndü. Daralmış gibi görüyordu. Sessizce bahçeye çıktı. Daha fazla dayanamadığına emindim. Abimi böyle görünce bende sıkıntıyla daralmıştım.
Zehra teyze daraldığımı görünce yanıma geldi
- sıkıyor mu yoksa?
Neyden bahsettiğini anlamdım ama sonra elini belime atıp korsenin sıkıp sıkmadığını kontrol etti
- Ha yok. Büyük bile.
Büyük olduğunu anlayınca gülümsedi. Üzerinde uzun dar bir etek ve yeşil bir puluz vardı Zehra teyzenin.
Koltuktaki telefonumdan bildirim geldi. Aldıp baktım. Bilinmeyen numaraydı. Rüzgar olması gerekti.

Bilinmeyen numara;
20 dk seni almaya geliyorum.

Mesaj bölümü açıp yazdım

053.........;
Tamam

Dedim ve telefonu kapattım doğaya verdim.

★★★★
10 geçmişti bile. Koltuğa oturdum ve düşünmeye başladım. Düşünürken dudaklarımı yemeğe başladım.
Peki ben neden bir mafyanın beni kurtarmasına izin verdim? Bir Mafya neden bir avukatı kurtarmak istedi. Biz iki ayrı Dünyaların insanlarıydık. Neden o beni kurtarmayı bu kadar çok istedi? Neden o geceden sonra gelip yanıma karım ol dedi? Neden annesinin katılının kızını kurtarmak istedi?
Girdikçe daha çok kafam karışmaya başlamıştı. Bunların hepsinin bir nedeni olmalıydı ama onun için yoktu. Sebepsizdi.
Doğa yanıma oturdu.
- neyi bekliyoruz gece
- rüzgarı

Kafasını belli belirsiz salladığındı ayağa kalktı. Doğanın üzerinde lacivert bir elbise vardı. Normalde kapalı renkli şeyler giymezdi ama acele ile bir şeyle vermiştim dolabımdan. Ama çok yakışmıştı. Laciver uzun askılı bir elbiseydi. Yırtmaçlı detayı ile harikaydı.

Kafam daha fazla karıştırmadan ayağa kalkıp camdan baktım. Yoktu ama ben eğer ki bir az daha burda durursam nefessiz kalacaktım. Bahçeye çıktım ve abim bahçede sigara içiyordu. Normalde içmezdi. Hatta nefret ederdi. Yanına gittim
- abi?
Dedim. Abim kafasını çevirip bana baktı. Benim geldiğimi görünce sigarayı duvara sürtüp çöpe attı.
- Noldu?
Dedi sanki hiç bir sey görmemişim gibi.
- sen hani sigaradan nefret ederdin?
Omuz silkti
- ediyorum zaten
Kaşımı belli belirsiz kaldırdım. Arkasındaki çöp kutusuna attığı sigaraya ters bir bakış attım.
- Yalancı
Dedim gülerek. Sanki hiç bir şey yaşanmamış gibi hala gülüyordum. Sadece abimin yanında ama.
Yanına daha çok geçtim. Çöp kutusuna bakmam ile yüzümdeki gülümseme silindi. Bir sigara değil nerdeyse bir paket sigara vardı. Hepside sonuna kadar bitmişti.
- Bu ne?!
Dedim aniden. Şok içinde abima bakarken abim ifadesizce bana bakıyordu
- sigara
- abi sen kendini kanser mi etmeye çalışıyorsun bu ne?
Dedim. Ben sinirli ve şaşkınken o sakindi.
- Hayatım kanser olmuş zaten bunların hepsini içsem neye yarar?
Dedi boğuk bir şekilde. Bana kısaca baktı ve içeriye doğru ilerledi.
- Abi
Dedim. Duydu ama duymamazlıktan geldi. Sıkıntılı ofladım ve boşta kalan ellerimi bacaklarına bırakıp sakince vurdum. Dalgalı Saçlarımı geriye attıp ofladım sinirle.
Abime baktım ama abim eve girmeden evin önüne 20 araç gelmişti ben sakinleşmeye çalışırken. Öndeki ikisi siyah diyerleri beyaz renklerdeydi. En öndekinden bir korna sesi geldi. Korkan sesi ile doğa ve Zehra teyze bahçeye çıktı. Abim ise eve girecekken korna çaldığı için tekrardan çıktı bahçeye.

Arabadan herkes indi. Önden rüzgar ve rüzgara benzeyen birisi inmişti. Ve de Elif.
İkinci arabadan ise koyu kahverengi saçlı bir kız ve sarı saçlı bir çocuk inmişti. Herkez resmi giyinmişti.

Rüzgara benzeyen çocuğun üzerinede lacivert bir gömlek siyah bir paltolon vardı. Boynunda ise gümüş bir zincir vardı. Gömleğinin iki düğmesi acıktı
Elif'in üzerinde bordo bir elbise vardı. Askıları kalın, boynundan çıkan bir elbiseydi. Kızıl saçlar ile oldukça şıktı.
Sarı çocuğun üzerinde ise beyaz bir gömlek ve gri ceket vardı. Gömleğinin iki düğmesi acıktı. Altında da gri pantolon, ceket ile üzerine gene siyah bir kapan almıştı.
Koyu saçlı kız, açık mavi bir gömlek siyah bol paltolon giymişti. Saçları mükemmel bir vak maşası vardı. Gömleğinin iki düğmesi açıktı. Gömleğini paltolonunun içine sokmuş hafif çıkartmıştı.

Rüzgar sessizce bahçeye girdi. Arkasından sadece ona benzeyen kişi girdi. Diyerkeri dışarda beklediler.
Rüzgar sessizce beni süzdü. Bende onu. Siyah gömlek siyah paltolon siyah ceket giymiş gömleğinin iki düğmesi acıktı.
- hazır mısın?
Dedi sessizce. Gözlerine baktım. Belli belirsiz kafamı salladım.
Elini uzattı. Elini uzatması ile bocaldım. Kaşımı belli belirsiz havaya kaldırdım. Boğazımı temizledim ve elini tuttutmadan yanından geçip dik ve sert adımlarla ilerldim arabaya.

Sessizce hiç kimse ile göz temasına girmeden, topuklu ayakkabılarımın üzerinde dim dik arabaya ilerledim. Kapımın açıp içeriye sertçe girip aynı sertlikte ile kapımı kapattım

Arabadan sessizce beklerken arabaya ilk binen Elif oldu.
- sakın

Haklıydı ama bu adamın suratına bakarken bile sinir olurdum.

Herkez sessizce arabaya binerken ikinci binen kişi rüzgara benzeyen kişi oldu. Benim dik bakışlarımı gördü ve kısaca
- Demir Kanlı. Kocanın ikiziyim.
Dedi. İkizi olduğunu bilmiyordum. Belli belirsiz salladım kafamı. Abime baktım ve abim diyer beyaz arabaya binmek yerine kendi arabasına bindi. Yanına da doğa bindi.
Herkez arabalara tekrar girerken en son binen kişi rüzgar oldu. Şoför koltuğuna oturdu ve bana kısa ama bir o kadar içten baktı.
Bakışlarına karşılık vermedim ve önüme bekmeyi tercih ettim.
Araba hareketlendi ve 15 dk sessiz bir yolculuk oldu

★★★★
Araba durduğunda tam inecekken bileğinde bir sıcaklık hissettim. Rüzgar nazikçe tutmuştu bileğimi. Onun tutması ile durup ona baktım
- zorla evlendiğimizi kimse bilmiyor... İzin ver ben açayım kapını
Sessizce ona bakarken haklı olduğunu anladığım da yine belli belirsiz salladım kafamı. Bileğimi nazikçe bıraktı ve arabadan indi. Her kez arabadan indi bir ben kalmıştım.
Benim tarafına geçti. Sahte bir gülüş ile kapımı açtı. Sinirli bir şekilde indim arabadan.
Önüme dönerken kafamı. gökyüzüne kaldırıp derin bir nefes aldım. Rüzgar arkamdan enseme değen nefesi, burnuma gelen ferah toprak kokusu ile sakinleşmeye çalıştım.
- gülümsemeye çalış
Dedi bir emir kipi ile. Bana emir verilmesinden nefret ederdim ama dediği şeyde bir yandan haklıydı. Dediğini yapıp sahte bir gülüş ile durdum. Rüzgar yanımdayken kolunu bana uzattı. Yine bocalmıştım ama bahçedeki gibi fazlasıyla değil
Koluna girmeyip burdan kaçıp gitmek vardı ama yapmadım.
- Bu kez gir koluma. Ortamın ciddiyetini anla
Dedi gülerken. Yine bir emir kipi ile konuşuyordu. Anlamsızdı.
Koluna girdim ve sessizce, yüzümüzde sahte gülüşler ile salona ilerledik...
DEVAM EDECEK