Bölüm 6; Bir Hata

Yazar anlatımı ile
Elif atlası tuttuğu gibi dışarıya çıkattı fakat Atlas sürekli küfür nedeni ile eliften uyarı yiyip omuzuna vuruyordu
- ağzını siktiğimin gavatı
- Düzgün konuş diyorum!
- lan vurma
- lan yürü
Dedi ve tekrardan ona vurdu elif. Atlas mecburen yürüdü. Dışarı çıktılar.
- amına koduğumun pezevenğine bak. Seviyormuş geceyi. Ula ben sana daha neler ederdum da dua et sen bu kız.
Dedi Atlas ve elifi gösterdi.
- Oğlum bana bak. Asıl sen kendine dua et, abimin sevdiği kızın abisisin. Yoksa çoktan helvan yenilmişti senin. Hem sanane lan sanane. Az olgunlaş. Sal geceyi
- ula o benim tek varlıgım. o benim yüreğim. İnsan yüreğini kendi elleri ile kana bulaştırırmı ula!?
Dedi Atlas sert ama hafiften sesi titremişti. Banka oturdu ve öne eğilip düşünmeye başladı. Elif şaşkınca bakmıştı sadece
- Kardeşini bir sapığa vermiyorsun. Abime veriyorsun. Benim abime. Bu hayatta ki en güvenilir kişiye tamamı? Onun geceye zarar vereceğini düşünmen çok saçma

Sakın bir ton vardı sesinde elifin. Atlas durdu. Abim derken. Rüzgarın kız kardeşi mi vardı. Neden atlasın haberi yoktu. Yıllardır düşmanını kız kardeşi olduğunu yeni öğrenmişti Atlas. Sormak istedi ama fazla samimi olmak istemiyordu.
Elif'te atlasın yanına oturdu.
Ne Atlas konuştu, ne elif. Elif yanında olmasa atlas, gözleri kuruyana kadar ağlardı. Ama yine içine attı.
★★★★
Gecenin anlatımı ile
Rüzgarın yarasına pansuman yapmak istesemde rüzgar izin vermedi. Ağzı yüzü kanamış bir şekilde oturuyordu. Konuşmadı. Sadece yere baktı. Ben ise büyük camdan İstanbul'u izledim.
Kafamda binlerce cevapsız soru vardı. Neden bu kuyudan beni çıkartmak istiyordu? Neden karı koca rolü oynamak zorundaydık? Neden bunu yapıyorduk? Neden evlenmeyi teklif etti? Neden?
- Gece?
Rüzgarın bana seslenişi ile derin bir boşluktan uyandım.
- hı?
Dedi efendim anlamında.
- iyimisin?
Değilim. Hiç iyi değildim.
Kafamı onaylarcasına sallarken bile yüzümde belirsiz bir boşluk vardı ama Sakladım.
- gerçekten iyimisin?
Durdum. İlk defa birisi beni anlayabilmişti. Halbuki belli etmedim sandım.
- Rüzgar.
- hı?
Dedi efendim anlamında
- Bu bir hata
- ney hata?
- Evlenmek...
Kaşlarını kaldırdı.
- neden hata olacakmış
- ben senin annenin katilinin kızıyım çünkü... Benim annem katil... Biz düşmanız. İki soy adı da kanla Doğan ailenin çocuklarıyız. Neden beni bu kuyudan kurtarmaya çalışıyorsun?
Duraksandı. Yüzünde gene hiç bir ifade yoktu. Gözleri boştu. Duruşu boştu. O sustu. Benim gözlerim isyan etti.
Gözlerini çekmedi. Sadece baktı. İlk defa gözlerinde bir duygu vardı ama anlamak zoru. Keskin siyah gözleri bana bakarken göz bebeklerinde parlaklık vardı. Neyin nesiydi peki bu parlaklık?
Ben bunları düşünürken aniden gözlerini benden ayırdı. Ayağı kalktı ve oradan çıkmak için yöneldi.
- Rüzgar
Sesimle durdu. Geriye dönüp bakmadı. Bir anlık durdu ama yoluna devam etti. Odadan çıkınca odada sadece ben kaldım. sıkıntılı bir şekilde ofladım. Çantamı yerden alıp aşağıya indim.

★★★★

Yazar anlatımı ile
Hala konuşmadı Atlas. Sadece gelip geçen araçlara ve insanlara baktı.
Elif sıkıntıdan nerdeyse patlamak üzereydi. Ara sıra sıkıntıyla kendi içinde oflardı. Atlasın rahatsız olması için bunu dışa vurdu.
- Off
Dedi Elif. Atlas pozisyonu bozmadı. Ara sıra titreyen bacağını üzerindeydi. Eğilmiş dirseyini bacaklarına koymuş bir şekildeydi.
Göz ucuyla Elif Atlasa baktı. Atlas umursamadan düşünceleri ile boğulmaya devam etti
- Offf
Dedi bir kez daha Elif. Atlas kısa bir süre gözlerini kapatıp Elif'in gitmesini bekledi. Gitmedi.
Tekrardan yolu izlemeye devam etti. Elif tekrardan ofladı.
- Offff
- Elif
- Ne?
- Yeter.
Dedi Atlas sakın bir sesle.
- Ama harbiden of yani. Bir insan bu kadar sıkıcı olamaz
Dişlerini sıktı Atlas ve elife döndü.
- Sen niye benim yanımdasın. Gitsene işinin başına
- sen bir şey yapama diye burda olabilirmiyim acaba?
- o kadar vahşi değilim abartma.
- o kadar vahşi sin.
Dedi Elif üstüne basa basa. Atlas doğruldu. Ama yine aynı rahatlıktaydı.
- konuşmayacak mısın?
Atlas elife döndü
- ne konuşayım?
Elif omuz silkti.
- ne bilim. Konuş bir şeyler de yani
- Hmm
Diye mırıldandınca Atlas, elif kafasını belli belirsiz salladı.
Atlas Elif'in yüzündeki tüm detaylari süzdü. Her zerresine baktı
- Ne?
Atlas toparlandı.
- Ne ne?

İkiside hiç bir şey söylemeden sadece bakışları ile konuştu.
Yanlarına gece geldi. Elif uzaktan fark etmişti ve bu yüzden göz temasınu kesen o olmuştu.
Atlas ondan ayrılan koyu kahverengi gözler sayesinde uyandı. Kafadını kaldırıp baktığında geceyi baktı ve tekrardan önüne döndü.
Elif kalktı ve geceye ilerledi.
- abin hiç konuşmadı. Bir az kırgın. Ha bu arada ben elif. Rüzgarın kız kardeşiyim.
Kafasını salladı gece. Elif son kez atlasa baktı. Atlas ise sadece önünden geçen insanlara bakıyordu.
Elif onların yanlarından ayrılınca gece atlasın yanına ilerledi.

Gece atlasın yanına oturdu. İlk önce gece atlasın ona bakmasını istedi. Bakamadı Atlas. İnsanları izemeye devam etti.
- abi
Dedi gece Nayif bir sesle. Atlas bakmadı. Duymamazlıktan geldi.
- abi
Dedi tekrardan gece. Yine bakmadı Atlas.
- Abi?!
Dediğinde bu kez bir tık yüksek çıktı sesi
Atlas bu sese dayanamadı ve kalkıp ilerlemeyi tercih etti.
Sessizce otoparka ilerledi atlas. Gece atlasın arkasından ilerledi. Yol boyunca gece sürekli "abi" diyerek abisini durdurmaya onu dinlemesini istedi. Ama Atlas gecenin her abi dediğinde daha çok hızlandı.
Gece bu kez kolundan tutup kendisini çevirdi abisini
Gece Atlasa baktı ama Atlas hala gece ile göz göze gelmek istemiyordu.
- abi?
- hay abini ...
Dedi Atlas. Küfür edecekken kendimi tuttu ve göz göze geldi kardeşi ile. Kan çanağı olmuş maviliklere baktı Atlas. Yok boyunca sessizce ağlamıştı gece
Gece abinin sesi ile irkildi.
- abi.. bak sana yemin ederim ki bende hiç istemedim. Bende düşmanla evlilik yapmak istemedim ama rüzgar senin bildiğin gibi biri değil.
- Sana zarar vermez ama bıçaklar diyorsun her halde.
- ya abi.
- hay abini!
Dedi Atlas ve bu kez daha yüksek çıktı sesi. Gene irkildi gece
- abi bak gerçekten öyle biri değil. Hem öyle biri olsa neden annesinin katilinin kızını kurtarmak istesin
- onu sen daha iyi biliyorsundur
Dedi manalı bir şekilde. Gece kaşlarını çattı. Ne demek istediğini anlamadı.
"Nasıl yani" dercesine bakış attı gece Atlasa.
Durdu. Ne demek istediğini şimdi anlamıştı. Ve rol yaparak devam ettirdi bu oyunu.
- abi ama ne yapım. Ben bu dünyada bir tek adam sevdim o da sendin. İkincisi olmasınmı
- Olmasın! Ben yetmiyormuyum kızım sana?!
Dedi bağırarak. Sesi yankılandı.
- neden? Abi bak ben büyüdüm farkındasın dimi?
- Sen büyümedin gece. Sen hala benim küçük Ay taşımsın. Ben seni gidipte el oğluna vermem. Babam seni verebilir ama ben vermem. Çünkü senin abinede babanda benim. Ben seni büyüt tüm. Sen benim canımsın. Seni kalkıp ta öl-
Dedi ama durdu. Nefesi bir anlık kesildi.
- Seni öldüreceğini bile bile kalkıp seni o aileye vermem. O şerefsiz öyle biri olmaya bilir ama ailesi tam olarak öyle biri.
Gece abinin neden bu konuya bu kadar taktığını şimdi anlamıştı. Haklıydı da. Rüzgar öyle biri olmaya bilirdi ama rüzgarın ailesi tam olarak öyle biriydi.
Bunları söylerken sesi titredi atlasın. Yanında ağladığı tek kişi geceydi. Onun yanında sadece ağlardı. İçinde biriktirdigi ne varsa gecenin yanında dökerdi.

DEVAM EDECEK.

Bir az uzun oldu ama bence güzel oldu. Yorumlarınızı merak ediyorum. 💚