Bölüm 14; Sabret

Yazar anlatımı ile
Gece adliyeye geldi ve tüm flaşta ondaydı. Çoğu habercinin odak merkezi geceydi. Gece arabadan inince onun üstüne üstüne gelen gazetecilerden onu kurtaran Selen di. Selen tüm gazetecileri itip adliye yolunu açtı. Gazetecilerden kurtulan gece adliye koridorlarında topuklu ayakkabı sesleri ile yürürken yanında Selen elinde sekreterliği ile
- cevap vermekten usandınızı biliyorum ama sormassam çatlarım gece hanım
Dedi Selen merak ama bir o kadar da mahcubiyet ile
- Evet evlendim. Evet seviyorum, evet.
Dedi gece bıkmış bir sesle.
- peki düğününde ben niye yoktum?
Dedi Selin merkala.
- özür dilerim Selen hanım sizi düğünümüzde şahit olarak alamadığımız için
Selen mahcubiyetini gülerek gizlemeye çalıştı. Gece odasının kapısını açıp içeriye girerken arkadan Selen
- çay?
Dediğinde gece
- zahmet olucak ama
Dedi. Selen sekreterliğini masasına bırakıp kantine indiğinde gece kalan dosyaları doldurmaya başladı.
Selen kantın masada siparişini beklerken yanındaki masasına oturan eliften bir haberdi. Elif kantinde kadın ile konuşurken bir az fazla beklemişti. Sonunda sipariş gelince hızla çayı alıp asansöre bindi. Kapı kapanacakken aniden Arada beliren el nedeni ile kapı durdu. Tekrar acıldı ve Elif içeriye girdi. Selen kenara çekilip Elif'e yer bıraktı. Elif kendi çıkacağı kata basacakken zaten basılı olduğunu gördü. 23 kata geldiğinde ikiside indi.
Selen kapısını çalıp içeriye girdi. Kapıyı arkasından açık bıraktığı için Elif içerdeki kişiyi yani geceyi görmüştü
- Aa?
Dedi şaşkınca. İçeride Selen çayı bırakırken Elif açık kapıdan içeriye girdi.
- Gece?
Dedi. Gece dosyalarla ilgilenirken gelen ses ile kafasını kaldırdı. Elifi görünce kaşlarının çattı.
- Elif? Senin ne işin var burda.
Selen şaşkınca dönüp baktı ve asansördeki kişiyi gördü.
- Tayinim buraya çıktı. Ama senin burda görev yaptığını bilmiyordum
Dedi şaşkınlığı devam ederken. Gece anlamış bir ifade ile kaşlarını kaldırdı.
Selen çayı bıraktı
- Eee ben çıkayım siz konuşun
Dediğinde elif sözünü bitirdiği anda
- yok yok bende çıkıyordum zaten. Gece Sana kolay gelsin. Ben iki koridor ötedeki odadayım.
Dedi ve Elif dışarı çıktı. Gece anlam verememişti az önce yaşadığı şeye. Mafyanın kız kardeşi ile aynı çatı altında görev yapacaktı. Selen de odadan çıktı ve gece gene düşünceleri ile baş başa kalmıştı. Dosyalara geri döndü.

★★★★

Yazar anlatımı ile
Fatih keyifle kahvesini yudumlarken telefonu çalması ile ekrandaki kişiyi görmesi tüm keyfini kaçırmıştı. Arayan Tunadı.
- Söyle dünürüm.
- Naber be dünürüm
Dedi büyük bir mutluluk içinde. Fatih sahte mutluluğa sahte mutluluklar yolladı
- Sen aramasaydın her şey daha iyi olurdu. Senden?
Dedi. Tuna telefonda küçük bir kahkaha attı
- ben harikayım. Şimdi söyleyeceğim şey ile sende harika olacaksın eminim dünür
Dediğinde dünür kelimesinin harflerinin uzatırken. Fatih sessizce tunanın ne diyeceğine odaklanmış Ken yüzündeki o sahte gülüş de aniden indi. Tunadan gelen her haber Fatih'in yüzündeki keyifli alıyordu.

★★★★

Gecenin anlatımı ile
Adliyede işlerim nihayet bitmişti. Masayı toparladım. Üzerime ceketimi alıp çantam ile çıktım. Odamın Anahtarı Selene teslim edip arabama bindim. Eve bir an önce gidip uyumak istiyordum. Bana iyi gelebilecek tek şey buydu.

Eve geldiğimde arabayı Park edip eve girdim. Evin kapısını çaldım ama açan yoktu. Kapıyı üç kez tıklatım ama ondan da bir haberdi. Camdan baktım ama perdeden hiç bir şey görünmüyordu.
Camdan bakareken aniden kapı açıldı. Karşımda Zehra teyze.
- Hoş geldun güzel kizum geç
Dedi büyük bir tebessüm ile bana yol verirken. İçeriye girdim
- kusura kalma namaz kılaydum.
Dedi. Çantamı askılığı yanındaki tabureye bırakırken
- yok ne kusuru. Siz benim kusuruma bakmayın ben bir az aceleci davranıp namazınızdan da Ettim ama
Gülümsedi.
- yok kizim bitmuştu zaten
- Allah kabul etsin o zaman
Dedim. Zehra teyze kafasını belir bir süre beli bir ritim ile saladı.
- Kabul eder mu? Bilemem?
Dedi büyük bir dalgınlık ile
- Allah affedicidir teyze. Ne olursa olsun
Gözleri derin bir boşluğa kaydı. Elini arkasına atıp elindeki sopa ile zar zor koltuğa geçti. Otururken onu zorlayan dizlerini büyük bir acı ile tutup oturdu. Bende hemen yanında oturdum.
- sen tövbe etmeduysen Allah onu nasul affeder.
Dedi. Sesinde sanki hayatı yaşamış ve herşeyin en iyisini bilecek gibi bir ton vardı.
- Ama sen tövbe etmişsin. Allah affeder.
- Ben değul onlarin tövbe etmesu gerek. Senin babanun. Tunanun. Herkesun. Suçlu olan herkesun.
Başımı öne eğdim ve ellerim ile oynadım bir süre
- Rabbimin herkesi affeder ama babamı afetmeyeceği kesin.
Dedim. Zehra teyze derin derin gözlerime bakarken omzuma dokundu. Gülümsedi
- Nerden bileysun?
Boğuk bakışlarım ile baktım. Omuz silktim.
- onun omuzlarında evlatlarının ahı var çünkü
Dedim. Zehra teyzenin yüzündeki gülümseme yavaş yavaş indi. Gözlerime o kadar derin ve manalı bakıyordu ki, herşeyi biliyormuş gibi bakıyordu.
Gözleri dolmuştu. Elini başıma atıp beni bağarına bastırdı. Gözlerimden akan bir damla yaş Zehra teyzenin eline deymişti.
Ağladım anlayınca eli ile göz yaşlarımı sildi.
- Allah sabur edenlerun yanındadur. Sabret güzle kızum. Sabret...

Sabret. sabret.. sabret. Nereye kadar? Nereye? Ben sabretmek istmiyorum... Evlendim. Başım beladan kurtuldu sandım ama ben daha çok dertlendim sanki. İçindeki kara bulutlar nikah masasında 'evet' dediğim an gelmişti. Sabretmek beni yoruyor. Ölürsem sabretmektendir... Ama gene sabret. Gene sabret. Belki bir gün işe yarar...

DEVAM EDECEKTİR