7. BÖLÜM Tutsak

Bu tanıdığım Sarp olamazdı. Ben Sarp'ı tanımıyorum ki. Evet, ben onu tanımıyordum. Karşımdaki kişi çok yakışıklıydı, dünyadan olamazdı. Lütfen Sarp olmasın. Nisa karşımdaki koltuğa yani eski yerine otururken Sarp olduğunu düşündüğüm şahıs yanıma oturdu. Bana bakıyordu ama ben ona bakamıyordum garip bir çıkmazın içindeymiş gibi hissediyordum, ne yapmam lazım bilmiyordum.
"Küs müyüz?"
Küs müyüz?
"Bilmem sen söyle."
Şaşırdı. Evet! Şaşırdı ama onu böyle görmek garipti. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi benim vücuduma benim kontrolümde değildi.
"Cidden mi?"
Hay ben böyle işin içine... Neden küs olmalıydım ki? Neden bana bunu soruyordu? Neden üsteliyordu?
"Cidden."
Olabildikçe kısa seçiyordum cümlelerimi ağzından laf alıp bir şey yakalarsam çok iyi olurdu ve kendimi bu saçma durumdan kurtarırdım.
"Hey, hadi ama geçmiş geçmişte kaldı. Boş verelim o konuyu hem Sarp açıkladı her şey bir yanlış anlaşılma."
Nisa ya baktım. Nisa ya hayran kalarak baktım, anlamıştı. Bu saçma tartışmanın içinden çıkmak istediğimi anlamıştı. Nisa benim tek güvenli limanımdı ve bu burada da değişmemişti.
Sarp derin bir nefes verdi, parmaklarını şakaklarına bastırıp ovmaya başladı. Bu görüntü bir yerden tanıdıktı.
"İyi. Peki öyle olsun."
Tekrar bana döndü ifadesi değişikti. Sarp'ı anlamak benim için zordu bakışlarına bir anlam yükleyemiyordum, sözcükleri sanki farklı bir dilden gibiydi. Sarp benim için çözemediğim bir yapboz gibiydi, parçaları tam karşımdaydı ama yerine yerleştiremiyordum.
"Güzel. Nasılsın Sarp? Yolculuk nasıldı?"
Yol, yolculuk. Bir yerden gelmiş ama nereden? Sarp'ın üzerimdeki gözleri Nisa'nın sorusu ile benden uzaklaştı ve rahat bir nefes vermeme neden oldu.
"İyidi. İyi gidiyordu her şey boka saraya kadar."
İma yapmıştı ama boşunaydı, anlamıyordum. Bana bakarak söylemişti cümlesinin sonunu bana bir şey anlatmaya çalışıyordu ama ben anlamıyordum.
"Yani iş oldu mu?"
"Evet, oldu o işim halloldu ama buradaki..."
Bana bakarak konuşuyordu benim ona inatla bakmadığımı anlayınca masaya çevirdi bakışlarını.
"Gönül işim olmadı, yine."
Başka birisinden mi bahsesiyordu bilmiyordum, benden mi bahsediyor onu da bilmiyordum. Aniden Bana döndü.
"Rüya, üzgünüm. Senden kaç kere özür diledim bilmiyordum ama sen affedene kadar vazgeçmem. Özür dilerim ben bilerek yapmadım. İş yaptığım adamın senin düşmanın olduğunu bilseydim yapmazdım. Hatta senin adına ben o kadına ağzının payını verirdim. Yemin ederim yapardım. Tüm yol boyunca düşündüğüm tek şey sendin, aklımdan çıkmadın, yüz ifaden..."
Sustu, yüzüme bakmaya devam ediyordu kısacık bir bakışma yaşadık. Çok kısa bir göz temasıydı ama gözleri bana çok şey anlatıyordu tek sorun ben onu göremeyecek kadar körüm veya görmek istemiyordum. Bu sadece bir rüyaydı ama duygularımı çok etkiliyordu her bir hareketi.
"Telefon görüşmesinde yüz ifadeni gördüğümde ters bir şeyler olduğunu anlamıştım."
Çok mahcup görünüyordu. Sanki en sevdiği oyuncağı elinden alınmış gibiydi.
"Sarp aynı konuyu açıp durma. Rüya rahatsız oluyor, görmüyor musun?"
"Biliyorum. Beni tanıyorsun Nisa, Rüya beni affedene kadar durmayacağım."
"OF! İyi ne yaparsan yap. Bir şey isteyen var mı? Kahvaltılık bir şeyler sipariş edeceğim."
"Ben de seninle geleyim Nisa."
Ayağa kalktım ama Sarp kıpırdamadı.
"Sarp, yol versene."
"Gitme. Lütfen. Konuşalım."
"Sarp-"
"Lütfen, Rüya. Rica ediyorum."
"İstemiyorum."
"Bak, yemin ederim bilmiyordum."
Sarp ona kızgınım sanıyordu ve yanında durmak, yüzüne bakmak istemiyorum sanıyordu alakası yoktu. Konunun ne olduğunu öğrenmiştim ama bu küslük bana anlamsız gelmişti. Çocuk değildik en azından burada.
"Biliyorum."
Sarp'ın kaşları havalandı ve gözlerinde ilk kez tanıdık bir duygu gördüm. Umut.
"Biliyorsun. Güzel bu da iyi bir şey."
Başımı salladım. Ayağa kalktı ve bana yol verdi geçmem içiHızlı adımlarla Nisa'nın yanına gittim.
"Geldim."
"Beni sinir ediyorsun Rüya."
Ne? Ne alaka şimdi?
"Ben mi?"
"Evet, sen."
"Neden?"
Hafifçe gülüyordu, hoşuna giden bir şey yapmıştım ama ne bilmiyordum.
"Sarp peşinde koşuyor, çok iyi bir çiftsiniz ama bazen böyle inatların çok hoşuma gidiyor. Sanki ilişkideki kontrolün sende olduğunu hep hatırlatıyorsun."
Çift. Biz sevgiliydik! Ne?
"Evet, biliyorum."
Bilmiyordum, hiçbir fikrim yoktu. Burayı anlamak zordu hepimiz büyüktük, farklıydık. Yetişkin olmak, büyümek beni korkutan şeylerdi ama buradaki büyük hallerimiz beni korkutmuyordu. Bu rüyaya dalmak benim kaçış yolum olmuştu, hoşuma gitmeye başlamıştı.
"Ne istersin?"
"Ne? Ben, sandviç..."
"Domates ve kaşarlı."
"Evet."
Biliyordu, yine bilmişti o hep bilirdi artık anlamıştım, ister rüya olsun ister gerçek o beni benden daha iyi tanırdı.
"Sarp için ne alayım?"
"Peynirli tost."
Ağzımdan çıkan şey benim isteğim dışında çıkmıştı.
"Tamamdır."
Ben Sarp'ın seviği yemeği nereden biliyordum? Biz sevgiliydik tamam ama bu rüyada ne kadardır sevgiliydik bilmiyordum. Bu rüyadaki her şey bana fazla gerçek geliyordu bu durum iyi miydi emin değilim ama huzurlu hissediyordum. Sınav stresim yoktu, baskı yoktu üstümde benim geleceğime ben karat veriyordum, ne yiyeceğime ben karar veriyordum ve bu çok güzeldi burada ben çok özgürdüm.
Siparişlerinizi alıp masaya gittik, Sarp anında elindeki telefonu bırakıp bize döndü. Cam kenarına geçebilmem için ayağa kalktı ve kenara çekildi, gözeri benim hareketlerimi takip ediyordu. Aldıklarımızı masaya koydum ve Sarp'ın önünden geçerek yerime oturdum.
"En sevdiğim. Teşekkür ederim."
Belli belirsiz gülümsedi ve onun için sipariş ettiğim tostunu yemeye başladı. Herkes kahvaltı yaparken sessizdi.
"Ben dışarıdayım."
Sarp ayağa kalktı ve kafeden dışarı çıktı.
"Seni özlemiş."
"Ne? Ne alaka? Saçmalama."
"Ciddiyim. Adam bir haftadır yok."
"Bir haftada hemen özlemiş mi beni? Nasıl anladın?"
"Bakışlarından. Hadi ama fark etmemiş olamazsın."
Fark etmiştim ama o bakışlar bana yabancıydı, Sarp bana yabancıydı.
"Sen öyle diyorsan öyledir."
"Neyse sizin aranızdaki mesele beni ilgilendirmez. Kalkalım mı?"
"Olur. Doyduk zaten."
Aynı anda yerlerimizen kalktık. Kasaya gittik, masa numaramızı söyledik.
"Hesap ödenmiş hanımefendi."
"Nasıl ya? Kim ödemiş?"
Nisa kolumu dürttü ve dışarıda bekleyen Sarp'ı gösterdi.
"O mu ödemiş?"
"Başka kim olabilir?"
"İyi. Gidelim o halde."
"Hoşuna gitti, itiraf et."
"Gidelim."
Konuyu kapatmak için sustum ve kafeden dışarı çıkıp Sarp'ın yanına gittim. Nisa da peşimden geldi sırıtmayı bir an bile kesmedi.
"Gidelim mi?"
"Nereye?"
"Bilmem, işin var mı?"
"Ne gibi?"
"Bilmem. İşin."
"Yok sanırım."
"Güzel."
"Neyi bekliyoruz!?"
Dedi Nisa Sarp'ın lafını bölerek.
"Nereye gidelim?"
İkisi de bana döndü, benim karar vermemi bekliyorlardı.
"Bana niye bakıyorsunuz?"
"İşin yok mu senin?"
"Yok. Sanırım. Neden? Sizin yok mu?"
İkisi de kafasını salladı.
"Benim de yok o zaman."
"Ama sen bana var dedin sabah."
"Öyle mi dedim?"
"Evet, sadece kahvaltı için vaktin olduğunu söyledin hatta."
"Öyle, doğru. Ben bir bakayım, önce eve gideyim ben."
"Tamam, seninle gelelim mi?"
"Siz bilirsiniz."
"Geliyoruz. Yani ben geliyorum. Sarp sen?"
"Bir mahsuru yoksa ben de gelirim."
Dedi Sarp ve böylece üçümüz kendi arabalarımıza bindik evime doğru yola koyulduk. Daha önceden gitmiştim ve yolu hatırlıyordum nasıl hatırladığıma anlam verememiştim ama çok umursamadım.
"Uyanmıyor."
Tanıdık bir ses duymuştum, tanıdık ama kim olduğunu çözemedim.
"Nasıl uyanmıyor?"
Annemin sesiydi bu, annem. Hakkaten anne ve babam neredeydi ki? Annem mi? Benim annem var mıydı? Hatırlamıyordum, hatırlamam gerekiyordu ama hatırlamıyordum. Benim bir ailem vardı değil mi?
"Rüya, uyan."
Yine tanıdık ses. Kimindi bu ses? Az önce biliyordum ama şimdi hatırlamıyordum.
Kötü bir şey oluyordu, olmaması gereken bir şey.

...